Verbeelding

Ik ben niet echt hitte bestendig. Tot vijfentwintig graden gaat het wel. Daar boven wordt het moeilijker en laat het nu net de afgelopen week steevast net zevenentwintig graden of ietsje meer zijn. Met als gevolg dat ik er een beetje als een halve zombie bij loop. Ik smeek nog net niet achter hersenen, maar een beetje slaap zou wel fijn zijn.

Gisterenavond kroop ik, naar mijn doen, vrij laat in mijn bed. Het was al na twaalven. Ik had mijn raam wagewijd open gezet en ik voelde een fris briesje de kamer binnen komen. “Mooi zo,” dacht ik, draaide me op mijn zij en viel in slaap. Om vervolgens rond kwart voor vier terug wakker te worden. Ugh. Het was nog steeds belachelijk warm in mijn kamer en door het open raam scheen wel heel erg veel licht binnen. Zoveel dat ik er niet door kon slapen, want, laat ik hier in even duidelijk zijn, met licht kan ik niet slapen. Ik heb afgezien tijdens de midzomerdagen in IJsland, believe you me. Dus zette ik het raam op kip, sloot het gordijn en begon een wedstrijdje plafondstaren dat ik zonder enige moeite won.

Net toen ik de slaap bijna weer te pakken had, kwamen zij, de ongedierte des duivel. Zij! Een leger muggen. De een zat op mijn linkerbeen, de ander zoemde aan mijn rechtoor, nog een derde probeerde mijn rechter neusgat in te vliegen en een vierde die besloot dat mijn bovenbenen er wel vrij sappig uit zagen. Uren aan een stuk heb ik mezelf zitten verdedigen tegen hun wapens en hun genadeloze woede. Ik stak zelfs oorstopjes in zodat ik dat onmenselijke, treiterige gezoem niet moest horen.

Uiteindelijk viel ik bij het opkomen van de zon weer in een lichte slaap die na een uur al weer verstoord werd door mijn oh zo dierbare wekker. Ach ja, een herkenbare situatie voor velen rond deze tijd van het jaar waarschijnlijk. Geef mij dan toch maar zo’n druilerige zomer als vorig jaar hoor. Toen zag ik er teminste niet uit als een slappe, inspiratieloze en afgepeigerde zombie en voelde ik me evenmin zo.

En ja, ik verwacht nu van heel bloggend Vlaanderen en omstreken interessante tips en trucjes tegen a/ muggen b/ te warme kamers waarin je moet slapen. De comments zijn daar. Leef u uit!

Vrijdag trokken Het Vriendje, ik en een hoopje familieleden naar het centrum van Antwerpen om daar de verjaardag van mijn nicht T. te vieren. Achttien werd ze. Bovenop haar verjaardag was het ook een afscheidsfeestje. Ze vertrekt zondag voor een jaar naar Australië. Het lijkt een traditie te worden die van nicht op nicht doorgegeven wordt. Mijn nicht L. trok naar Nieuw Zeeland toen ik elf of twaalf jaar was. Toen ze mij daarover vertelden, want jammer genoeg heb ik niet zoveel contact met die nicht, wist ik meteen dat ik dat ook wilde doen. Het hoeft niet persé Nieuw Zeeland te zijn, maar gewoon, een jaar in het buitenland vertoeven, dat zag ik wel zitten. Een dikke zes jaar later stond ik in IJsland te klappertanden. Een jaar lang. Hoewel dat klappertanden gelukkig niet zo lang duurde. En nu, vijf jaar nadat ik terug ben van mijn eigen avontuur, vertrekt nicht T.

Ik had haar een cadeautje gemaakt. Een boekje vol me doe opdrachten zoals “zorg dat je in een Australische krant terecht komt,” of “plak hier de wikkel van je favoriete Australische snoepje,”. Een boekje om herinneringen in te verzamelen. Nicht T. was er enthousiast over en een paar andere familieleden blijkbaar ook. Haar opa bleef er een hele tijd in bladeren tot hij bij de laatste pagina kwam. Hij stond vervolgens op, kwam naar me toe en zei dat hij het een zeer fijn cadeau vond. “Maar,” zei hij en duwde de laatste pagina onder mijn neus, “ik denk dat je ‘verandert’ hier beter met een D had geschreven,”. Oops. Ach ja, de laatste pagina, het was laat, ik was moe toen ik het had gemaakt, prinses der spellingsfouten en dt-fouten, *insert nog veel meer excuses hier*

En nu maar hopen dat nicht T. er een leuk boekje van maakt dat ik volgend jaar eens kan in bladeren.

Het Vriendje is een maand terug in belgenland en opeens is het hier weer stukken stiller.

Frappant hé?

Maandag stapte ik de naaimasjienenwinkel in en vroeg ik hoeveel het zou kosten om Gabriël terug onder de levende te krijgen. Véél geld, zo bleek. Wel, relatief veel geld. En aangezien ik ook niet meteen wist hoe ik mijn naaimasjien in die winkel zou krijgen (hoewel Het Vriendje van de partij was), besloot ik nog even te wachten. Maar drie verdiepingen onder mij lag er een konijntje te wenen. Ik hoorde zijn verdriet ’s nachts. Hij jammerde en huilde zoute tranen. De arme stakkerd. Dus besloot ik hem gisteren met naald en draad in elkaar te steken. De hulp van Gabriël had ik niet nodig. Nah!

Het heeft me drie uur gekost om dit konijn in elkaar te steken. Drie uur. Dat is veel gezien de eenvoud van de knuffel. Met een naaimasjien zou ik er hooguit een uur over hebben gedaan. Maar hey, ik als koppige ezel moest en zou dat konijn in elkaar steken, met of zonder Gabriël. En dat heb ik dan dus ook gedaan. Nah.

Gezwind trok ik de kelder, die is omgetoverd tot knutselatelier, in. In mijn linkerhand hield ik een patroon vast van een konijn dat ik vorige week ergens had uitgetekend. Nu ik eindelijk een keer wat tijd had voor mezelf en niet half in slaap viel, besloot ik er werk van te maken. Ik koos de stofjes zorgvuldig uit, begon te knippen naar hartelust en naaide een gezichtje. Toen ik wilde beginnen met dat gezichtje vast te naaien aan een ander stuk stof, werd mijn allerbeste vriend Gabriël, het naaimasjien, bovengehaald. Ik stak de stekker in de pries, knipte zijn lampje aan en legde de twee stoffen goed. Heel langzaam duwde ik de pedaal in, want ik ken mezelf. Iedere keer als ik die pedaal induw en de naald begint op en neer te bewegen, dan schiet ik een meter de lucht in van het verschiet. Gabriël is nogal een luide jongen. Maar deze keer niet. Er gebeurde helemaal niets. Voorzichtig duwde ik heel de pedaal in, maar buiten een zacht gezoem gebeurde er niets. Tot plots, heel even, zijn naald op en neer bewoog om vervolgens weer ergens halverwege te blijven hangen. Dat deed hij drie keer. Mij zomaar valse hoop geven. Hoe durfde hij?!

“Jij stuk onbenul!” raasde ik en sloeg hem hard op zijn zijkant, “Waarom moet je toch altijd zo’n fokking koppige ezel zijn?! Kan je nu niet voor een keer gewoon doen wat je moet doen? Is dat nu zoveel gevraagd?!”.

Hij staarde afwezig voor zich uit. Ik besloot het over een andere boeg te gooien.

“Aller aller allerliefste Gabriël, je weet dat ik je doodgraag zie en ik weet dat ik je misschien de laatste tijd een beetje verwaarloosd heb, maar dat kwam omdat Het Vriendje teruggekeerd is en omdat ik met andere dingen heb geknutseld in plaats van met stof. Dat wil niet zeggen dat ik je minder graag zie. Dat weet je toch. Doe nu niet gek en laten we samen een prachtig konijntje maken, goed?”

Daar bovenop gaf ik hem een aaitje. Zachtjes. Heel zachtjes. Als gebaar van mijn eeuwige vriendschap, genegenheid en affectie voor hem. Zelfs dat leek niet te helpen. Hij bleef voor zich uit staren zonder een kik te geven.

“Gabriël, jongeman, ik weet dat het leven niet altijd even gemakkelijk is en dat je er soms gewoon de brui aan wil geven. Werken kan zwaar zijn, vriendschappen en relaties onderhouden vergt soms veel energie en sja, zo zijn er wel meer dingen, maar we moeten er door of we nu willen of niet. Dus hou op met zo onnozel te doen en doe wat je moet doen.”

Opnieuw keek hij voor zich uit. Er kwam geen beweging in zijn naald. Ik hoorde alleen een zacht gezoem, het zachte gezoem dat ik meestal hoor vlak voor hij in actie schiet, alleen kwam de actie vandaag niet. Ik opende zijn deurtje dan maar, blies al het stof uit zijn ingewanden en probeerde nogmaals, maar opnieuw besloot hij niets te doen. Hij is ook al een beetje oud, dus misschien begint hij weer te dementeren. De afgelopen twee jaar heeft hij het anders goed volgehouden.

Maar goed, daar zat ik dan met een konijn, een konijnegezichtje en een naaimasjien dat de geest had gegeven. Ik naaide het gezichtje op het lijf, stak er oogjes in en keek nog een keer zielig in de richting van Gabriël. “Kijk eens wat een schattig konijntje,” fleemde ik, “Heb je geen zin om daaraan mee te werken? Geef toe, het is toch echt een schatje!”. Maar nee. Hij had geen zin. Helemaal geen zin. Dus zette ik hem terug opzij en liet mijn knutselatelier achter mij. Morgen probeer ik het opnieuw en anders trek ik overmorgen naar de naaimasjienenwinkel. En als daar niets goeds uit voorkomt, dan ga ik in een hoekje zitten en heel zachtjes wenen.