Verbeelding

Eigenlijk wist ik het al bij het eerste boek dat ik van Sarah Addison Allen las dat ze snel een van mijn favoriete auteurs zou worden. Dat eerste boek las ik ergens in 2010 uit in twee dagen. Garden Spells las ik vorig jaar rond deze tijd ook uit in enkele dagen en ik genoot er nog heel lang van na. Toen ik onlangs weer niet goed wist wat lezen, besloot ik mij nog eens te laten onderdompelen in de wonderbaarlijke wereld van deze mevrouw. Ik kon kiezen tussen twee titels: The Peach Keeper en The Girl Who Chased the Moon. Het werd nummer twee.

Wanneer de moeder van de achttienjarige Emily sterft, besluit haar opa haar in huis te nemen. Ze verhuist naar het kleine stadje Mullaby in North Carolina en laat haar oude leventje achter zich. Haar moeder heeft er nooit een woord over gerept dit kleine stadje waar ze opgroeide. Emily wist zelfs niet van het bestaan van haar opa. Al snel blijkt dat de nieuwe thuis van Emily net ietsje anders dan anders is. Haar opa is een reus en dat mag je vrij letterlijk nemen, er spoken mysterieuze lichtjes door de bossen rondom Mullaby en die taarten van buurvrouw Julia lijken ook wel een beetje magisch te zijn. Emily komt beetje bij beetje meer te weten over de inwoners van dit kleine stadje en zoekt er haar eigen plaatsje. Langzaam maar zeker ontdekt ze ook meer over haar moeder, zaken die ze nooit had verwacht en had geweten.

Sarah Addison Allen kan een heel gewoon verhaal nemen en het toch nog magisch maken. Ik vind zulke realistische boeken waar een klein beetje magie door sijpelt echt zalig, maar het moet goed gedaan worden. Het is een zeer moeilijk evenwicht om te bewaren, maar Allen kan dat. Wie mij nog boeken in dit genre kan aanraden, doe gerust! Denk hierbij bijvoorbeeld ook aan Chocolat (je weet wel, van de film met Mr. Depp). Het is blijkbaar nogal moeilijk om goede boek in dat genre te vinden. Of wel zoek ik niet goed genoeg. Dat kan natuurlijk ook. Gelukkig heb ik nog een Sarah Addison Allen boek te gaan. Oef. En hopelijk schrijft ze dan snel nog wat pareltjes.

Mijn laatste boekrecensie plaatste ik hier op 5 april, maar eigenlijk las ik De Vlam van de Zeven Wateren ergens midden maart. Dat wil zeggen dat ik dus serieus achter loop met mijn boekenblogberichtjes. Och ja, ik vermoed dat de meesten van jullie die toch skippen, dus hierbij een overzichtje van de vijf boeken die ik de afgelopen maand en een half las. Ja, ik lees veel. Shut up. Moest het aan mij liggen, dan zou ik nog veel meer lezen.

The Baker’s Daughter – Sarah McCoy (De Bakkersdochter)
Na De Vlam van de Zeven Wateren wist ik even niet goed wat lezen. Het is altijd moeilijk een nieuw boek te kiezen na een Julliet Marillier, want haar personages blijven lang hangen in mijn hoofd en dan is er geen ruimte voor nieuwe personages. Maar eens ik in dit boek begon, was ik al snel mee. Elsie Schmidt is de tienerdochter van een Duitse bakker in 1945. Hoewel het oorlog is heeft ze niet echt bijzonder veel te klagen. Tot ze besluit een Joodse jongen te helpen. Een dikke zestig jaar later ontmoet Reba, een journaliste, Elsie als ze over haar een artikel moet schrijven voor de lokale krant. Ze raakt helemaal in de ban van Elsie’s verhaal én van haar lekkernijen. Soms vergeet ik hoe graag ik historische romans lees. Nazi’s, het Lebensbornprogramma en concentratiekampen, zijn niet meteen mijn favoriete thema’s, maar ik moet zeggen dat dit boek mij zeker wel heeft weten te bekoren.

The List - Siobhan Vivian
Het concept van dit boek was eigenlijk interessant. Ieder jaar wordt er op de derde maandag van september een lijst verspreid in Mount Washington High School. Daarop staan de vier namen van de mooiste meisjes van de school en de namen van de vier lelijkste. Het boek volgt deze acht meisjes. Ieder hoofdstuk komt er een ander meisje aan bod en zo wisselen ze elkaar af, ieder met hun verhaal. Maar boy oh boy, er kwam maar weinig schot in de zaak. Misschien heeft Carrie een te grote indruk achtergelaten op mij, want ik verwachtte zulke taferelen. Niet dus. Het verhaal bleef eigenlijk een dikke 300 pagina’s ter plaatse trappelen, want jammer was, want er had zoveel meer mee kunnen gedaan worden. Al dan niet met Carrie-allures.

The Curious Incident of the Dog in the Night-Time – Mark Haddon (Het Wonderbaarlijke Voorval Met De Hond In De Nacht)
Blijkbaar vind je dit boek geweldig ofwel haat je het meteen. Ik zat in de eerste groep. Het is geen uitgebreide saga met ingewikkelde plotwendingen. Het is eigenlijk een vrij eenvoudig verhaal over een autistische jongen die op zijn manier naar de wereld kijkt en er probeert met die grote, enge wereld om te gaan. Het begint allemaal met de dood van de hond van de buurvrouw en leidt tot zoveel meer. Wat ik vooral leuk vond aan het boek waren de feitjes die het hoofdpersonage opeens vertelt geïllustreerd met tekening natuurlijk. Dat gaf het boek iets unieks. En komaan, boeken met prentjes, dat is gewoon altijd de max.

The Last Letter from Your Lover – Jojo Moyes (De laatste liefdesbrief)
Aaah… Jojo Moyes. Ik durf al eens naar de zwijmelliteratuur te grijpen, dat geef ik toe, maar ik wil er dan wel ietsje meer uit halen dan alleen boy-meets-girl, zonder meer. Jojo Moyes haar verhalen vind ik vrijwel perfect in het genre. Het is zwijmelliteratuur, jawel. De titel alleen al is een dead giveaway. Maar er zit altijd een rauw randje aan haar verhalen. In dit geval gaat het verhaal over een jonge, getrouwde vrouw die een affaire begint met een journalist en dat begin jaren zestig toen echtscheidingen nog volledig taboe waren. Het verhaal van deze liefde komt terug naar boven wanneer een journaliste anno 2003 een van hun passionele schrijfsels terugvindt in de archieven van haar krant. Uiteraard moet en zal ze te weten komen wie de tortelduifjes waren en wat er van hen is geworden. (Ook zeer toepasselijk, ik las dit boek uit in Londen, waar we in een hotel verbleven vlakbij de Tower Bridge, dezelfde brug die afgebeeld staat op de cover. Mihihihi).

Intussen ook nog een opnieuw gelezen: Rework van Jason Fried en David Hansson.