02 09
Ik heb de neiging om ofwel zeer vreemd ofwel zeer chaotisch ofwel zeer luguber te dromen. Gelukkig ben ik dat laatste intussen min of meer gewoon en word ik niet badend in het zweet wakker. Zo werd ik deze nacht wakker uit een droom waarin ik en zes andere mensen overgoten werden met benzine en in vuur en vlam werden gezet, u weet wel, levend en zo, en dat enkel en alleen omdat we te laat waren voor een hoorzitting of zoiets. En nee, ik ben niet iemand die dagelijks naar horrorfilms kijkt van het genre Saw, thrillers leest waarin op iedere bladzijde een ledemaat wordt afgerukt of meer van dat. Dus ik weet niet waarom ik zo droom. Misschien komt het gewoon omdat ik de krant lees. Wie weet. Want daarin lees je ook verhalen over dienstmeiden die dertien spijkers en vijf naalden in hun lichaam geslagen krijgen of over dolfijnen die de kop worden ingeslaan met een metalen buis. Verschrikkelijk!
Maar goed, ik werd dus wakker en toen realiseerde ik me dat de was nog in de wasmachine zat. We hadden die ’s avonds ingestoken en moesten die er rond halftien uithalen. Uiteraard was dat volledig en geheel aan zowel Het Vriendje als mij voorbij gegaan. En uiteraard waren het allemaal kleren van mij die in de wasmachine zaten, kleren die ik nog wilde wassen voor we op reis vertrekken. Ik gaf Het Vriendje naast mij een stomp en zei hem dat de was nog in zat. Het was halfvijf. Hij antwoordde een beetje slaperig. De was zou misschien beginnen stinken of erger beginnen schimmelen als hij zo lang in de wasmachine zou blijven zitten.
We kwamen dus om half vijf ’s nachts met twee oplossingen aan: meteen uit bed springen en mijn kleren redden tegen een textiel vretende schimmel (als dat al bestaat, maar het klinkt zo lekker dramatisch) ofwel verder slapen en van zodra de wekker afging uit bed springen en mijn kleren redden. Ik was voorstander van het tweede voorstel, mijn slaap is vrijwel heilig. Het Vriendje was aanhanger van het eerste voorstel met als argument dat als de kleren inderdaad stonken, we ze meteen terug konden wassen en dan was de was klaar tegen de tijd dat we opstonden. Ik vond dat geen slecht argument, vooral niet gezien het strakke was en inpakplan dat we hadden opgesteld. Er was eigenlijk geen tijd voor dit soort toestanden.
En zo kwam het dus dat we om half vijf ’s nachts muisstil door het appartementsgebouw naar de kelder slopen om te kijken hoe het met mijn arme kleren stond. Ze roken lekker fris naar wasmiddel. Niets aan de hand. Uiteraard niet. We namen de kleren mee, hingen ze op en tegen kwart voor vijf lagen we weer in ons bed en probeerden we verder te slapen om dan om zeven uur uitgeteld op te staan.
Misschien moeten we maar een keer een alarmsysteem uitdenken zodat dit niet nog eens gebeurd. Het alarm systeem van de wasmachine zelf horen we niet aangezien er tussen ons en de machine een aantal verdiepingen zitten. Maar dus… een soort alarmsysteem. Strak plan. 
Ach ja, huishouden, nooit mijn sterkste kant geweest en ik vrees dat het dat ook nooit zal worden.
31 08
Zo hard lijkt het leven wel te gaan tegenwoordig en ik weet dat ik binnenkort weer serieus ga crashen op mijn eigen oh zo fijne manier. De eerste symptomen zijn er al, maar nog even, nog heel even en dan kan ik een week lang niets anders doen dan lezen, eten en slapen. Heerlijke vooruitzichten.
Omdat het weer even geleden was: nog een keer een zelfbedrukt t-shirtje, deze keer niet bestemd voor de kinderen van Kir. Ik amuseer mij echt wel met het bedenken van illustraties en het bedrukken van die t-shirts. Alleen het uitsnijden is altijd nogal een gevloek. Mijn fijne motoriek gaat er sterk op achteruit als ik moe ben blijkbaar. Ach ja, er is nog geen bloed gevloeid ook al ben ik met een scherp mesje bezig. Dus al bij al zal ik toch nog niet zo heel moe zijn. Denk ik. Soit.
Uil en Kneun (en die is uiteraard gebaseerd op mijn Kneun knuffels)
25 08
Nadat ik thuis kwam van mijn dagje Antwerpen met de zus, brak het lint van mijn handtas. Mijn trouwe handtas, waarmee ik al minstens een viertal jaar rondloop… kaputski! Jawel, beste lezers, dat is een drama! Niet alleen omdat het nog de handtas van mijn Grotemoe was die ik na haar dood kreeg, maar ook omdat die handtas gewoon het meest geweldige model in de geschiedenis der handtassen was. Alles paste er perfect in en dankzij de drie compartimenten had ik nog steeds een overzicht. De tas hing op de juiste hoogte en was gemakkelijk te openen, maar toch was alles genoeg afgesloten. En de kleur… Aah… Camel. Plus er paste een boek in. Wat wil je meer?! Het was de perfecte handtas voor mij.
<
En nu... Is ze kapot. Gelukkig heb ik hier duizend en één "probeersels" voor handtassen liggen, dus ik had snel een vervanger, maar geen goede vervanger. Nope. Er past ook wel van alles in hoor, maar het is een compartiment wat meteen voor rommel zorgt bij mij. Er is geen overzicht. Ik kan er niet gewoon met mijn hand in gaan en meteen mijn fietssleuteltje vast hebben. Nee, er moet eerst gerommeld worden. Ergerlijk vind ik dat.
Dus is de jacht op de ideale handtas geopend. Ik ben op zoek gegaan naar handtassenmerken met de letters LG (zie foto, er hangt een logootje aan de handtas met LG er op) er in, maar ik ben niet ver gekomen. Voor mij stonden die twee letters altijd van Louis Guitton. :P Soit. Ik ga mijn ogen openhouden, ik ga Etsy dag in, dag uit checken en ik ga alle mogelijke tutorials die ik tegenkom op het net uitproberen of toch alleszins de interessante tutorials, want ik heb opnieuw een perfecte handtas nodig. Dus, als je fijne tutorials kent of leuke webshops of als je ergens een Louis Guitton hebt liggen, laat dan even iets weten. Ik zal jullie eeuwig dankbaar zijn.
24 08
Een paar weken geleden stuurde ik een mailtje naar mijn baas om 23 augustus vrij te vragen. De zus wou namelijk gaan shoppen en ze had gevraagd of ik meewilde. Shoppen met de zus is altijd een fijne belevenis, dus vandaar het mailtje dat verstuurd werd naar de baas. We besloten naar Antwerpen te gaan en de Meir te plunderen… Grootse plannen, maar uiteindelijk werd er niet al te veel gekocht. Of wel ligt het aan mij of wel is de mode op dit moment niet echt mijn ding, hoewel ik eigenlijk nog steeds niet weet wat “mijn ding” is, maar dat is een geheel ander verhaal.
Hoewel de zus en ik een beetje depri werden van het shoppen (ja, u leest het goed), hebben we ons toch goed geamuseerd. De zus kocht namelijk wél kleren en ik… Ik kocht een stofje en een fototoestel. We gingen even bij Julija’s shop langs en boy oh boy! Wat een zalig winkeltje! Ik keek me uit op al die stofjes, bladerde door een paar Japanse patroonboeken en besloot één stofje te kopen. Eéntje maar. Een paddestoelenstofje van Michael Miller. Ik had het al bij Vicky gezien en stiekem was ik gewoon een beetje verliefd op dat stofje.
Maar de vondst van de dag was de Diana Mini. Ik zit al jaren (voor een keer overdrijf ik niet) te kwijlen over alle mogelijke lomografie camera’s. Daarnaast ben ik al jaren op zoek naar een retro camera waar 35mm filmpjes in passen, aangezien die filmpjes toch een pak goedkoper uitkomen dan die 120mm filmpjes. Tot nu toe geen succes. Tot ik de Diana Mini een hele poos geleden spotte op de site van Lomography. Aaah… De Diana Mini. Opnieuw mag er gesproken worden over verliefdheid, jawel. Toen ik haar in de Urban Outfitters zag staan, besloot ik haar gewoon mee te nemen. Als ik haar online moet bestellen, dan zou ik dat blijven uitstellen. Het zou qua prijs goedkoper uitgekomen zijn, maar nu heb ik haar meteen en nu is ze hier. Nu kan ik de aankoop niet uitstellen. Maar… Aaah… Het is liefde. En hierbij mag ik dus ook nummertje 63 op mijn life list doorschrappen: “Een Diana of een Holga fototoestel hebben (en er uiteraard lekker veel foto’s mee trekken)”. Dat tweede gedeelte zal geen probleem worden, denk ik. Ze is al geladen en al, klaar om mee op stap te gaan. 
22 08
Herinneren jullie zich dat ik het een paar maanden geleden over slopers had? Ik maakte er een tijdens mijn vakantie in juni en daarna volgde een paar misbaksels die hier niet verschenen. Prijs uzelf gelukkig. Maar dit misbaksel, dit begon de goede kant uit te gaan, dus bleef ik doorbijten en er in knippen tot ik iets had waarmee ik min of meer tevreden was. Er zijn nog zware fouten aan. Uiteraard. Hoe kan het ook anders.
Zonder accessoires en een giletteke trekt het eigenlijk op niet veel. Misschien heeft het nog het meest weg van een zwangerschapsjurk. Het werd ook getest als zwangerschapsjurk door er een kussen onder te steken en ik denk dat ik het zeker kan gebruiken tot als ik zes maanden zwanger ben. Als ik ooit besluit zwanger te worden, that is. Maar met een riem en een giletteke is het zeker draagbaar. De riem geeft mij een taille (hoera!) en het giletteke verstopt de uhm… hoekjes die ik per ongeluk heb gemaakt. Lang leve gilettekes!
Het enige waar ik nog mee zit is de onderste zoom. Momenteel is er daar eigenlijk nog geen zoom, alleen maar wat loshangende draadjes. Ik wilde er graag, net zoals boven, een groene bias rond doen, maar misschien trekt dat de hele jurk een beetje uit zijn evenwicht. Langs de andere kant, gewoon omzoomen zou er voor zorgen dat de jurk nog eens ongeveer drie à vier centimeter korter wordt en eigenlijk heeft die jurk momenteel de perfecte lengte, zo net op de knie. Dus, allerliefste lezers met of zonder naaitalent, wat zouden jullie doen? Een groen randje of vier centimeter korter? Een ander alternatief waar ik zelf nog niet aan dacht?
