Ik had het eigenlijk twee weken gegeven, maar blijkbaar is het veel sneller gebeurd dan ik had verwacht. De eerste “nou” is over mijn lippen gerold. Een echte “nou”. Niet gewoon een “Nah ja”, nee, een “nou”. We kwamen deze ochtend ons kantoortje binnen en ik was E. aan het vertellen over mijn wilde avonturen van afgelopen weekend. Toen zei ik plots iets en meteen begon E. te lachen. “Wat?” vroeg ik een beetje verbaasd. E. is nu niet meteen een persoon die je zomaar in gezicht gaat uitlachen. “Je zei nou,” giechelde ze. “Mah nee!” verdedigde ik mezelf fel. “Jawel!”. Ik pijnigde mijn hersenen om me te herinneren wat ik net had gezegd, maar het mocht niet baten. Ik zal me er dus maar bij neerleggen dat ik al begin te vernederlandsen. Ge-wel-dig!

Over vernederlandsen gesproken: ik ben nu ook de trotse bezitter van een 06 nummer. Go me! Zolang het bij een “nou” en een 06 nummer blijft, is het goed, want ik wil niet beginnen snauwen. Sorry dat ik het zeg maar Amsterdamse vrouwen zijn echte bitchen (toch een paar alleszins). “Nou, gaan we hier nog wandelen of hoe zit het?” (ik wilde een winkel uitlopen, maar er kwam een vrouw met een kinderwagen binnen dus liet ik die eerst binnenkomen, een beetje vriendelijk zijn kan nooit kwaad) en “Schuif eens op” (toen H. en ik op straat de kaart aan het lezen waren dit weekend, kwestie van even de toerist uit te hangen). Deze ochtend kregen we een preek van een dame op een fiets, maar E. en ik waren al een halve kilometer verder, dus veel heb ik er niet van gehoord. Ik zweer het je, die mensen hier en hun commentaar altijd, niet te doen. Belgen zijn echt veel te vriendelijk.