Verbeelding

Khaled

Ik geef het toe, het enige liedje dat ik kende van Khaled was Aïcha. Dat was voor dat ik gisteren naar het concert ging van deze Algerijn. Mijn huisgenoot werkt bij een aftakking van twee grote concertzalen hier in Amsterdam en kan dus gratis naar alle concerten. Handig. Zij en haar vriendin H. zijn allebei nogal gek op Khaled en besloten mij mee te sleuren naar de Paradiso. Mij niet gelaten. Stiekem stond ik er toch wel verbaasd van hoe klein deze superbekende zaal is, maar kleine zalen hebben een groot pluspunt: sfeer, sfeer en nog eens sfeer. De sfeer zat er dik in, al tijdens het voorprogramma. Lekkere raïmuziek en hip hop schalden door de geluidsinstallatie. Buiten een paar mensen die boven op het balkon een stoeltje hadden bezet, was iedereen aan het swingen. Hoe kan je je ook stilhouden op zo’n muziek? Hoe die mensen zomaar op hun stoeltje konden blijven zitten, bleef mij een mysterie.

Eens Khaled op het podium kwam, was het hek van de dam. Gillende jonge meisjes, begroetingen in het Arabisch (90% van de mensen in de zaal hadden een Arabische achtergrond, 9,99% waren Nederlanders en 0,01% was Belg – zijnde ik ) en nog meer gedans. Swingende muziek met klanken uit duizend en een nacht vulden de zaal. Khaled zelf is echt een meester in zijn vak. Prachtig wat die kerel kan en hoe hij omgaat met zijn muzikanten. Het allerallerallerlaatste liedje was natuurlijk Aïcha. In een ver verleden hebben we die tekst een keertje geanalyseerd bij Frans. Plus het is een van die liedjes op de Franse chanson cd die ik altijd beluister voor mijn examens Frans. En dus brulde ik maar lekker mee met de rest van de zaal.

Ja, ik heb me wel geamuseerd gisterenavond. Alleen had ik het deze ochtend een beetje moeilijk om uit mijn bedje te komen. Ach ja, dat moet je er maar bij nemen.

Twijfel

Zal ik slagen? Wat als ik slaag? Wat als ik niet slaag? Werken of verder studeren? Wat verder studeren? Illustratie? Animatie? Of een lerarenopleiding? En solliceteren, hoe doe je dat? Ben ik wel klaar voor al die afwijzingen? Al die ontgoochelingen? Of kleine overwinningen? Wanneer ga ik beginnen met solliciteren? Juni? Juli? Nu? Ga ik echt zo snel een job vinden zoals vele mensen beweren? Wat als ik werkloos blijf? Wil ik alleen gaan wonen of toch maar met een huisgenootje? En waar wil ik gaan wonen? De stad of de suburbs? Waar zal ik werken? Hoe zal ik werken? Zal ik zelfstandige worden? Zelfstandige in bijberoep? Of gewoon werken bij een bedrijf? Of misschien bij de staat? Kan ik gaan werken in het buitenland? In Amsterdam? Londen? Parijs? Nieuw Zeeland? Zal ik een kat nemen? Of een hond? Een plantje misschien? Wie zullen mijn collega’s worden? Of mijn nieuwe klasgenoten? Werken of studeren? Zal het huisje, tuintje, beestje worden? Huisvrouwtje of carrièrevrouwtje? Of misschien gewoon kattenvrouwtje? En waarom blijf ik heel de tijd dat stemmetje horen dat zegt: “niet denken, gewoon doen”? Moet ik hier dan niet even bij stilstaan? Wat als ik ga werken en toch liever had verder gestudeerd? Is avondschool dan een oplossing? Hoe maak ik de juiste keuze? Wat is de “juiste keuze” trouwens? Zal ik maar niet vooruit lopen op de feiten en eerst dat stageverslag en dat eindwerk tot een goed einde brengen?

Pay it forward

We liepen langs de Prinsengracht toen een man op een fiets bij ons stopte. Hij vroeg in het Engels of we misschien 50 eurocent hadden. Mijn zus en haar vriend liepen al enkele passen verder. In Amsterdam word je wel vaker aangesproken door mensen die wat kleingeld willen. Om de een of andere leek deze jongeman anders. Zonder al te veel tijd te verliezen dook ik in mijn handtas en viste een muntstuk van 50 cent uit mijn portofeuille. “Thank you so much!” was zijn antwoord hierop. “Do you want a kiss in return?” stelde hij bloedserieus voor. Ik schudde lachend mijn hoofd en liep achter mijn zus en haar vriend aan. Mijn zus had die “wat doe je nu?” blik in haar ogen. Je weet wel, een beetje een afkeurende blik. “Kijk, misschien heb ik op een dag ook een keertje 50 cent nodig en nu dat ik dat aan die man heb gegeven, gaat zich dat ooit wel een keertje terugbetalen,” probeerde ik uit te leggen. Het hele pay it forward en karma principe dus.

Later die dag nam ik de twee tortelduifjes mee naar De Blinker, een brasserie van een theaterhuis waarmee mijn stageplek een vriendschappelijke relatie heeft. Meteen toen ik binnenkwam zag ik een hele hoop mensen van mijn stageplek. De zus stelde voor boven te gaan zitten, iets meer uit de rook. Ja, hier mogen ze nog roken in cafés en restaurants. Daar zaten we dan, hoog en droog, uit de rook. Opeens stond H. bij ons. “Nou, Vlaamse Engel,” zei hij, “Neem het er maar goed van, want dit etentje is voor onze rekening,”. Eh? Uhm… Ok dan. Mijn zus, haar vriend en ik hebben onze buikjes rond gegeten en we hebben er niet eens voor moeten betalen.

Pay it forward (of is het eerder Pay it back?) op z’n best! Mijn zus was er ook zwaar van onder de indruk. Moraal van het verhaal: geef op tijd en stond eens wat kleingeld aan je medemens.

Doei!

“Morgen kom ik je niet oppikken,” riep ik E. nog toe terwijl zij haar stalen ros richting stal begeleidde. “Ja!” riep ze nog over haar schouder als antwoord. Ik draaide de straat in. “Doeeeei!” gilde ik ter afscheid. Doei? Riep ik net “doei”?! Dat kan je niet menen?! Ik realiseerde me het pas enkele tellen later. Ja, ik had “doei” geroepen. De vijf minuutjes fietsen tussen E. haar verblijfplaats en de mijne heb ik gewoon heel de tijd zitten giechelen. Misschien toch niet zo heel erg dat ik begin mei terug naar België trek.

Invloed

De laatste dagen zag ik regelmatig de naam MetaTale opduiken in mijn feedreader. Natuurlijk las ik eerst altijd metaal en vond ik het toch maar raar dat bloggers zich opeens gingen bezig houden met metaal. Je moet weten dat ik altijd mijn feeds het ’s morgen lees, als ik nog niet helemaal wakker ben. Het is dus MetaTale en niet metaal (alhoewel ik het nog steeds metaal noem). Bart, de Netlash meneer, zit er natuurlijk achter.
 
Als ik het goed begrijp is MetaTale een tool waarmee geanalyseerd kan worden hoeveel invloed het ene blog op andere blogs heeft. Verbeter me als ik het mis heb. Met die tool kunnen adverteerders dan zien bij welke blogs ze terecht moeten om bepaalde diensten, goederen, wat dan ook, te adverteren. MetaTale heeft een lijstje samengesteld met de honderd meest invloedrijke Vlaamse blogs. En ik sta daar dus tussen.
 
Mwaha! Ik heb invloed! Ik volg Schuppe hierin: ik ben omkoopbaar. Leuke gadgets, lekker voedsel, heerlijke drankjes en dergelijken mogen altijd mijn richting opgestuurd worden en dan schrijf ik er wel iets over. Je weet wel, met een fotootje er bij. Mensen die chocolade sturen, krijgen een puntje extra. Oeh en PiM’s natuurlijk. LU, jullie weten mij te vinden?