Verbeelding

Af en toe word ik een keertje verliefd. Op een gsm. Gsm klinkt zo raar. Ik wil spontaan mobiele telefoon schrijven. Jeetje. Jeetje, nog zoiets. Ahum. Maar goed. Verliefd dus, op een gsmtoestel. Ik ben al verliefd geweest op de Siemens CL75. Daarna werd ik hopeloos verliefd op de Motorola Pebl en mijn huidige crush is de Sony Ericsson z310i. In het roze. Fel roze. Stiekem hou ik wel van fel roze, maar niet zo van pastelroze tinten.

Maar ik vrees dat ik niet meteen een nieuwe telefoon ga kopen. Nee. Ik heb de ware liefde al enkele jaren geleden gevonden. Mijn Siemens C60. Ergens in juli wordt hij drie jaar. Hij weet dat ik hem niet zomaar op straat kan zetten. Hij zal eerst moeten sterven voor ik met een nieuw toestel thuis kom. Momenteel werkt hij nog prima. Ik vermoed dat hij nog wel een jaartje zal meegaan. Misschien zelfs twee. En andere mensen mogen hem prehistorisch noemen, ik vind hem leuk.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet naar anderen mag kijken. Af en toe een kwijlobject hebben, kan absoluut geen kwaad, toch?

Ik stel voor dat we nu allemaal “It’s a small world” luidkeels gaan brullen. Eigenlijk is het ook maar een kleine wereld. Gisteren was er een expertenmeeting op mijn stageplek in verband met nieuwe media. Een groep experten had eerst een fijne wandeling gemaakt door Amsterdam om dan uiteindelijk een debat te voeren in een zaal op mijn stageplek. Ik was op dat moment als een gek heen en weer aan het lopen tussen het kopieerapparaat (intussen mijn beste vriend hier in Amsterdam *kuch*) en het zaaltje waar we een reader aan het samenstellen waren. Ik had net nog enkele kopies gemaakt en wilde terug naar het andere zaaltje lopen, toen ik plots Carolien zag. Ha! Toeval! Ze had me gemaild dat ze zou komen, maar wegens té druk, té moe, té verstrooid en wat nog niet allemaal had ik dat dus niet gelezen. De verrassing was dus des te groter. Blogster nummero uno.

Vandaag was er weer een expertenmeeting. Ditmaal moesten ik en E. notuleren (schitterend woord, toch?). Dus ik zat daar braafjes te notuleren aan mijn tafeltje, toen plots een vrouw iets te laat binnen kwam. Natuurlijk kijk je dan even op. Dat doe je automatisch, om die laatkomer een beetje een schaamtegevoel te geven. Ik herkende die vrouw van… ergens. Maar van waar? Na lang en zeer diep nadenken kwam ik er op uit dat ik haar op de Bwards had gezien. Ann van C.H.I.P.S. vzw (die zitten achter Boekencast.be). Ah zo.

Yup. Zo zie je maar. It’s a small world after all. Voor netwerken kan een blog dus zeer zeker tellen.

Hihi… Ik begin al te giechelen als ik terug denk aan het moment dat ik ga neerpennen hier. Het was lichtelijk briljant. Gisterennacht heb ik fijntjes een aanval gehad. The usual: beetje kotsen, beetje pijn leiden,… Je weet wel. Ik was in de woonkamer gaan zitten omdat vriendin K. op een matras in mijn kamer aan het ronken was. Ik kon toch niet altijd over haar heen springen als ik naar het toilet moest? En haar onderkotsen leek me ook niet zo’n goed idee. Dus, woonkamer.

Rond half vijf was het ergste voorbij en dan is mijn lichaam vaak zo uitgeteld dat ik waar dan ook zou kunnen slapen. Leg mij op een mat met naalden en ik zal hoogstwaarschijnlijk slapen zonder iets van die naalden te merken. Mijn keuze afgelopen nacht was net iets comfortabelers. Ik lag in de eenpersoonsstoel met mijn voeten op het salontafeltje. Binnen de twee seconden was ik in dromenland. Toen ik wakker werd stond huisgenoot K. daar plots in de woonkamer samen met een onbekend individu. Jongens, we spreken hier van vijf uur of half zes, zoiets. Huisgenoot K. liet een gilletje toen ze me daar zag en ik legde snel uit dat ik me niet zo goed voelde. “Ah, ok,” zei ze toen, “Dit is Eric,”. Ik zat nog half rond te zweven in dromenland, mijn bril had ik niet op en het was nog donker. En plots is daar een uitgestoken hand. Uhm… Ok. Dag Eric. Aangenaam.

Op het moment zelf was het zo absurd dat het hilarisch werd. Normaalgezien word ik wakker met behoorlijk wat hoofdpijn na zo’n aanval. Meestal lig ik dan ook in mijn eigen bedje en is er niet meteen iemand in de nabije omgeving. En nu werd ik voorgesteld aan een grote onbekende op dat moment. *giechelt* Nah ja, daarna mijn bed terug ingekropen en rond half elf wakker geworden. Heel de dag op stap geweest met vriendin K., maar toen ik uiteindelijk om half zeven ‘s avonds terug thuis kwam, lagen huisgenoot K. en haren chou nog altijd in hun bed. Nu, ik dacht dat ik een langslaper was, maar van vijf uur tot zeven uur in je bed liggen… met zo’n mooi weer… Ik weet toch niet hoor. Dat is toch een beetje te extreem.