We liepen langs de Prinsengracht toen een man op een fiets bij ons stopte. Hij vroeg in het Engels of we misschien 50 eurocent hadden. Mijn zus en haar vriend liepen al enkele passen verder. In Amsterdam word je wel vaker aangesproken door mensen die wat kleingeld willen. Om de een of andere leek deze jongeman anders. Zonder al te veel tijd te verliezen dook ik in mijn handtas en viste een muntstuk van 50 cent uit mijn portofeuille. “Thank you so much!” was zijn antwoord hierop. “Do you want a kiss in return?” stelde hij bloedserieus voor. Ik schudde lachend mijn hoofd en liep achter mijn zus en haar vriend aan. Mijn zus had die “wat doe je nu?” blik in haar ogen. Je weet wel, een beetje een afkeurende blik. “Kijk, misschien heb ik op een dag ook een keertje 50 cent nodig en nu dat ik dat aan die man heb gegeven, gaat zich dat ooit wel een keertje terugbetalen,” probeerde ik uit te leggen. Het hele pay it forward en karma principe dus.

Later die dag nam ik de twee tortelduifjes mee naar De Blinker, een brasserie van een theaterhuis waarmee mijn stageplek een vriendschappelijke relatie heeft. Meteen toen ik binnenkwam zag ik een hele hoop mensen van mijn stageplek. De zus stelde voor boven te gaan zitten, iets meer uit de rook. Ja, hier mogen ze nog roken in cafés en restaurants. Daar zaten we dan, hoog en droog, uit de rook. Opeens stond H. bij ons. “Nou, Vlaamse Engel,” zei hij, “Neem het er maar goed van, want dit etentje is voor onze rekening,”. Eh? Uhm… Ok dan. Mijn zus, haar vriend en ik hebben onze buikjes rond gegeten en we hebben er niet eens voor moeten betalen.

Pay it forward (of is het eerder Pay it back?) op z’n best! Mijn zus was er ook zwaar van onder de indruk. Moraal van het verhaal: geef op tijd en stond eens wat kleingeld aan je medemens.