31 05
Ik heb het nooit zo gehad met jury’s. Als er iets moet uitgelegd worden, dan laat ik dat wel over aan anderen die wat mondiger zijn. Zo werkt het natuurlijk niet bij eindwerken. Oh nee, meneer. Dus moest ik gisteren praten voor een jury van vier mensen (twee docenten en twee externen). Ik heb mijn best gedaan en ben niet vergeten adem te halen, zo af en toe een keertje. Het gebloos en knalrood worden en dergelijke heb ik nog steeds niet onder controle. Ugh. De opmerkingen die gemaakt werden, waren terecht en daar wordt intussen aan gewerkt. Langs de andere kant kan ik niet alles doen binnen mijn eindwerk. Het is een gigantisch project waar anders op z’n minst drie of vier mensen aan zouden moeten werken die elk hun eigen specialisatie hebben. Ik weet iets van grafische vormgeving, maar dat kan nooit schitterend zijn. Ik volg geen grafische opleiding. Ik weet iets van webdesign, maar het is zeker niet perfect. Ik volg geen opleiding webontwikkeling of webdesign. Ik weet van alles een beetje, maar nooit van een ding alles. Dat is zeer eigen aan mijn opleiding, denk ik. Ergens is dat positief, maar ergens ook niet.
Nog een weekje doorbijten en dan zit het eindwerk er op. Eigenlijk best wel jammer, want ik ben behoorlijk enthousiast over mijn concept. Ik werk er ook graag aan. Als het af is, gooi ik het zeker ook op mijn blogje zodat de rest van de wereld kan meegenieten van mijn vreemde zinsconstructies en nodige dt-fouten. Wie weet wordt er dan ooit nog iets mee gedaan. Met het concept, niet met de dt-fouten, natuurlijk. 
28 05
Jaren lang heb ik mij getraind in het tekenen met balpennen. Ik ben nogal een minimalist in mijn pennezakken: fluostift, latje, balpen (en wat onbelangrijke rommel zoals letskes van blikjes, een steen uit IJsland en een heleboel lege balpennen). Potloden verlies ik altijd en gommen, tsja, ik heb geen gom in mijn bezit. Tekenen tijdens saaie en ook tijdens de interessantere lessen gebeurde steevast met een balpen. Nu ik al een tijdje geen les meer heb gehad, teken ik niet meer zoveel op de traditionele manier, je weet wel, op papier en zo. Ik begon het toch wel een beetje te missen, dat tekenen met balpen. Gisterenavond heb ik er dus even verandering in gebracht.
Aïcha
Af en toe zet ik een keer een liedje op repeat en dan blijft dat een hele avond of dag of weekend op repeat staan. Gisterenavond was het de beurt aan Aïcha van Khaled. Aaah, memories.
Elizabeth
De afgelopen week heb ik in stukjes de reeks Elizabeth I met Helen Mirren bekeken. Ik vond het verhaal na een tijdje behoorlijk langdradig (‘”Oh, maar ik hou van jou” – “Ja, ik hou ook van jou, maar drama we kunnen niet samen zijn” – “Maar… ik hou van jou” – “Ja, ik ook van jou” – “Ok, dan stuur ik je naar Spanje om daar te vechten” – “Oh, ik hou van jou” – “En intussen vierendeel ik even een slechterik” – “Ik hou echt zoveel van jou” – “Ja, stopt met zagen of ik vermoord jou ook” – “Bess, echt, ik hou van jou” – “Hak die kerel zijn kop eens af”), maar de kostuums konden mij van de eerste seconde tot de laatste boeien. Waw. Echt… waw!
Vogeltje
Ik heb een heel blad vol vogeltjes getekend, maar dit vond ik de leukste. Het bekje is niet helemaal op en top, maar toch. Ik vind dat hij een grappige houding heeft. Hier zie je trouwens ook duidelijk de “foute” lijnen. Ik had zijn lijfje eerst te groot getekend.
Monster
Ik hou van monsters tekenen. Punt.
Bas
Bas is een jongetje dat al een hele tijd in mijn hoofd zit. Als ik ooit een kinderboekje schrijf/teken, dan komt Bas er in voor. Zo’n schatje!
27 05
Ik was net aan het rondsurfen op de site van Stew toen mijn oog viel op een Google Ad. “How do you like Iceland?”. Het is zo een eenvoudig zinnetje, maar iedere keer dat ik het hoor of lees, schieten mijn lachspieren in gang. Als je als toerist of uitwisselingsstudent naar IJsland trekt, is dat het meest gehoorde zinnetje in heel je verblijf. Meestal komt er nog een “sko” of de Engelse variant “so” voor. Man, man, man, we hebben met de uitwisselingsstudentjes onder elkaar zoveel gelachen met dat ene zinnetje. Soit. Ik zag het dus staan en kon niets anders dan er op te klikken. En ik kwam terecht op de site van IcelandExpress. DIE NU OOK VLIEGEN VANUIT EINDHOVEN EN DIE HUN PRIJZEN VERLAAGD HEBBEN! *loopt gillend door het huis*
Het kriebelt ontzettend om nu eventjes mijn gastgezin te bellen en te zeggen: “Hey, is het goed als ik volgende maand terug een paar dagen uitwisselingstudentje kom spelen?”. De laatste tijd spoken er heel wat wilde reisplannen door mijn hoofd. Eéntje meer of minder kan nooit kwaad. 
25 05
Het grote, pijnlijke monster RSI genaamd ligt weer op de loer. Deze ochtend toen ik nog in bed lag voelde ik de pijn al opkomen. Het is altijd ’s ochtend in bed dat ik voor het eerst die pijn voel. Ik kan het dan een tijdje negeren tot ik me aan mijn computer zet en mijn hand op de muis leg. Om de zoveel minuten schiet er dan een pijnscheut door mijn pols. Nu RSI krijgen zou wel heel erg slechte getimed zijn, dus ging ik op zoek naar een manier om de pijn te verhelpen.
Nu had ik deze ochtend ongelofelijk last van prikkende en tranende ogen. Ik heb geen hooikoorts of een dergelijke allergie en toch stroomden de tranen over mijn wangen. Volgens mij was het omdat ik nog een beetje moe was dat mijn ogen zo vreemd reageerden. Er lag dus een zakdoek naast mij waarmee ik die traantjes had weg geveegd. Die zakdoek was het eerste het beste wat ik kon vinden (lees: het lag binnen mijn gezichtsveld), dat misschien mijn pijnlijke pols kon verhelpen, heb ik dus de zakdoek rond mijn pols gewikkeld. Redelijk strak. Wonderbaarlijk genoeg heb ik geen pijnscheuten meer gehad. Mwah! Ok, het ziet er niet uit, maar als het helpt, dan helpt het. Nah! Dus draag ik vanaf nu een zakdoek rond mijn pols. Wie weet wordt het wel een nieuwe trend. 
24 05
Men neme: 1 Kathleen, 1 eindwerk, 1 doosje waar doopsuikertjes in zaten, 1 zwart stiftje, 1 schaar, 1 tube lijm.
Deze Kathleen raakt nogal snel afgeleid als ze met een ding bezig moet zijn. Ze zit momenteel een beetje vast met haar eindwerk en dus raakt ze nog sneller afgeleid. Vooral als er een doosje waar tot voor kort doopsuikertjes in zaten vlak voor haar neus staat. Het is een bijzonder roos en koddig doosje. De Kathleen ziet er meteen een varkentje in. Ze grijpt een tube lijm en een schaar en ze gaat aan de slag in ware Martha Stewart stijl. Even later is het varkentje klaar.
