In de Libelle van deze week staat een enquète over vrouwen en schoenen. Maar liefst 19.537 dames tussen 15 en 65 jaar namen deel aan de enquète. Samen hadden deze dames (hou je vast) 295.788 paar schoenen. Jawel, gemiddeld 15 paar schoenen per deelneemster. Blijkbaar zijn schoenen de natte droom voor iedere vrouw. Iedere vrouw, behalve ik dan.

Sinds begin maart ben ik op zoek naar nieuwe schoenen. Lente-zomer-herfst schoenen. In de winter heb ik mijn laarzen. Naar die laarzen heb ik ook dagen, misschien zelfs weken moeten zoeken. Goed, dat hoofdstuk is afgehandeld. Die laarzen gaan nog wel een paar jaar mee vermoed ik. Het zijn dus de lente-zomer-herfst schoenen die me parten spelen. Ik loop al vijf jaar met dezelfde sportschoenen rond. Donkerblauwe Patrick’s. Die zitten verbazend goed en verslijten niet al te snel, maar na vijf jaar ligt de achterkant van beiden schoenen toch bijna open. Hoogste tijd voor een nieuw paar “kan ik onder alles en altijd dragen, ook als het regent” schoenen. Mijn zoektocht begon in Amsterdam omdat er daar zoveel meer schoenenwinkels zijn. Jammer genoeg was de zoektocht vruchtenloos. In België was het niet veel beter.

Ondertussen was ik ook opzoek naar een iets elegantere schoen. Ik heb een paar ballerina’s, leuke ballerina’s die lekker zitten, maar ze passen niet onder al mijn kleren. Ze gaan bijvoorbeeld niet onder een rokje met bloemenprint. Een ander nadeel is dat ik redelijk snel zweetvoeten krijg in die schoenen. Ze zijn intussen ook weeral drie jaar oud. Ik heb ze nog meegebracht uit IJsland.

Donderdag trokken de mama en ik op jacht. Ik heb ongeveer iedere schoen gepast die me enigszins aanstond. In de Brantano vond ik een heerlijke schoen met retro-kleurtjes (vuiloranje, vuilrood en bruin, misschien was de schoen gewoon vuil) in maat 37. Hoera! Mijn maat en een leuke schoen. Passen die handel. Na twee stappen vielen de schoenen uit. Te groot. Té groot?! Een 37? Dat is mijn normale maat. In maat 36 hadden ze hem niet meer. Frustraties.

In de volgende schoenenwinkel viel ik achterover van de prijzen. Ze hadden er wel Camper schoenen en ik ben helemaal wild van Camper schoenen. Ik heb nog nooit een paar van dat merk gehad, maar toch. Briljante schoenen. Goed breed, wat goed is voor mij, want ik heb nogal brede voeten. Kleine, brede voeten. Niet meteen een aanrader. De ballerina’s die tegenwoordig zo in zijn, zijn voor mij te knellend. Naast de Camper schoenen vond ik nog een paar schoenen die ik wel redelijk vond. Mijn moeder en ik probeerden de naam van het merk te onthouden om later even naar te googlen, maar tegen dat we thuis kwamen waren we het allebei vergeten.

Deze ochtend ben ik dan een keertje naar Leuven gegaan en ben ik alleen naar schoenwinkels geweest. Goed, ik ben ook eventjes de Only winkel binnen gegaan. Ik wist helemaal niet dat wij een Only hadden in Leuven. *begint hysterisch te gillen*. Ik ben blij nu. Only is goed. Soit. Wederom veel schoenen aan mijn pikkels gehad, maar ze waren of te groot of ze knelden. Ik ben lichtelijk gedeprimeerd thuis gekomen. Mijn besluit stond vast, ik zou nog wel een jaartje doen met de schoenen die ik nu had.

De papa besloot dat we nog een keer naar de Vavantas zouden gaan om daar een keertje te kijken. De Vavantas is een coole winkel. Alleen al van de geur die daar hangt. Zaaaalig. En toen werd ik verliefd op een paar schoenen. Er was een 37, maar na vijf stappen vielen de schoenen uit. Te groot?!? Ze vielen uit, begot. Dan maar een 36 passen. Te klein. KAN IEMAND ME DAT EVEN UITLEGGEN ALSJEBLIEFT?!? Ik heb net geen scène gemaakt in de winkel, maar grrrr… Ik was kwaad. Je zou voor minder geheel depressief worden. Ugh.
“Een middag schoenen kopen is een beetje vakantie, vindt vier op tien.” (Libelle Enquète). Ja, een vakantie waarbij je gemarteld wordt, je geen eten krijgt en vervolgens nog eens zonder water een woestijn wordt ingestuurd of zo. Djeeses, waar gaan die mensen dan op vakantie vraag ik me af?