Ik stond aan het Foch te wachten op mijn bus toen er plots een meisje vlakbij mij kwam staan. Ze deed wat labello op haar lippen en draaide wat rond. Tijdens dat ronddraaien merkte ik op dat de label van haar broek (of onderbroek zelfs) naar buiten hing. Het was absoluut geen zicht, zo een fel witte label tegen haar zwarte broek. Ik begon een beetje onwennig met mijn voet te bewegen. Moest ik haar dit zeggen? “Hey meisje, je etiket hangt uit je broek!”. Doe je zoiets?

Mijn bus kwam enkele tellen later aan. Het labelmeisje stapte voor mij op en ik kon mijn ogen echt niet van dat ding afhouden. Dat moet ook nogal een zicht geweest zijn: ik die heel de tijd naar een kont van een ander meisje stond te kijken. Ze ging in het inhammetje staan en ik liet me neerploffen op de eerste bank na het inhammetje. Ze stond dus vlak bij mij. Ik had makkelijk even op haar schouder kunnen tikken en zeggen: “Hey meisje, je etiket hangt uit je broek!”.

De bus zette zich in beweging en het meisje merkte dat de stoel naast mij vrij bleef. Ze kwam naast me zitten. Het enige wat ik nog kon doen was uit het raam kijken en mijn hersenen pijnigen. Moest ik dit nu zeggen of niet? Het is vrij genant als je label zo uit je broek hangt. Iedereen kon haar maat (38) zo aflezen. Ze zat naast mij. Ik moest me gewoon even tot haar richten en zeggen: “Hey meisje, je etiket hangt uit je broek!”.

Het bleef door mijn hoofd woelen. Ik wikte en woog alle voor- en nadelen af. Tot de bus het station van Leuven in draaide. Ze stond recht en ging bij de deur staan. Mijn blik werd opnieuw naar die label gezogen. Dat felle wit, tegen die zwarte ondergrond. Ik beet nog een keer op mijn lip. De deuren gingen open en ze stapte af. Een nieuwe lading mensen stapte op. Ik voelde de denkrimpel in mijn voorhoofd met de seconde dieper worden. Had ik het moeten zeggen of niet? Ja? Nee? Kan je dat zomaar tegen iemand zeggen als vreemde? “Hey meisje, je etiket hangt uit je broek!”. Het klinkt behoorlijk vreemd, maar toch… Ik ben er nog steeds niet uit.