Verbeelding

Diegene die af en toe een keertje een blik werpen op mijn Flickr pagina herinneren zich waarschijnlijk wel dat ik zondag een foto met als titel “Ringu” online heb gegooid. Mijn haar is weer bijzonder lang aan het worden en dan kan ik het meisje uit de film “Ringu” spelen. Je weet wel, het meisje uit de put. Ik heb die film een keer gezien. Eerlijk is eerlijk, ik begreep het grote “eikes, die film is zo eng!”-gedoe er rond niet helemaal. Maar uhm… het is nogal standaard dat ik plat van het lachen lig bij horrorfilms.

Vandaag kom ik terug thuis na drie daagjes housesitting in Mechelen. De mama laat bijna meteen weten dat er een pakket voor mij is toegekomen. Ze vraagt of ik misschien nog wat patronen heb besteld of zo. Niet dus. Of ik meegedaan heb aan een wedstrijd. Uhm… Niet dat ik mij kan herinneren. Nieuwsgierig als ik ben, spurt ik naar boven en scheur de nogal grote brief open. Ik steek mijn hand er in en haal twee dvd-doosjes eruit. En er volgen nog eens twee van die dingen. Ik bekijk de titels en echt, ik heb een paar minuten plat van het lachen gelegen. De vier orginele Ringu-dvd’s (Ringu 0, Ringu, Ringu 2 en Rasen) heb ik nu in mijn bezit met dank aan Gobots van CJP. Iedere keer als ik hun nieuwsbrief krijg dan ga ik naar de wedstrijden pagina en klik daar op alles wat er te klikken valt. Ik weet toch dat ik nooit iets win. Tot dat je natuurlijk de vier Ringu-dvd’s in de bus krijgt. Tsja… Uhm… Toeval?

In ieder geval: bedankt CJP.

Het was de voorbije week ontkurkingsweek ontlurkingsweek. Ik had er graag wat vroeger over geschreven, maar mijn site was zo aardig om weer niet mee te werken en daarnaast zat ik ook nog met een eindwerk waar ik eigenlijk veel te veel energie in steek. Blijkbaar is de ontlurkingsweek een initiatief van Zezunja en Yuri Maanzand. Een fijn initiatief, me dunkt.

Dit is een oproep aan alle zwijgzame lezers.
Dus eigenlijk is dit een oproep aan alle onbekenden, aan mijn ouders, mijn ooms en tantes, oud-studenten, verre kennissen, nichten en neven, toekomstige werkgevers en ex-collega’s. Aan alle toevallige passanten en stille aanbidders, aan de verlegenen en de digibeten, aan iedereen die reageren maar stom vindt, aan iedereen die niet durft, iedereen die niks te zeggen heeft en iedereen die mij leest. Maak u bekend!

Dus dit is je kans om te laten weten dat je meeleest. Ja, papa, dat geldt ook voor jou. Ik heb je wel door. En voor jou ook, collega van de stageplek. En uhu, ook voor jou meneer en mevrouw de docent. Niet te verlegen zijn en gewoon even een reactie achterlaten. Ik beloof hierbij plechtig dat ik niet zal bijten. Echt. Niet.

Als ik mensen vertel dat ik een heilige schrik heb voor duiven, dan vragen ze steevast waarom. Angst voor spinnen of muizen wordt nooit in vraag gesteld, maar een vreemde angst, zoals een angst voor duiven, wordt iedere keer met vragende blikken ontvangen. Heb ik in het verleden een onplezierige ontmoeting gehad met een vliegende rat? Oh jawel. Meerdere zelfs.

Toen ik een jaar of vijf, zes was, liepen we door de Leuvense straten. Vlak bij de stoffenwinkel Pauli kreeg ik een pakketje uit de lucht, rechtstreeks op mijn kruin. Sindsdien groeit mijn haar dan ook weelderig. Meststoffen, weet u wel. Toch is het niet die herinnering die me bang heeft gemaakt voor duiven. Het is een veel recentere herinnering. Ik zag het net allemaal terug voor ogen, nu ik het geluid van vleugels tegen mijn raam hoorde en geroekoe aan de andere kant van het glas.

Ik zat in het vijfde middelbaar. Als menswetenschapper had ik het privilege om in de zolder te zitten, in de mooiste klassen van het oude kloostergebouw. Vanuit onze klas kon je de binnenkoer zien. En daar, in de dakgoten, verzamelden ze zich, iedere dag opnieuw. De duiven.

Het was de maandag na een vakantieperiode, krokusvakantie of paasvakantie. De deuren van de lokalen waren nog niet open, dus wachtten mijn klasgenoten en ik buiten op de gang. Toen de secretaresse kwam die de deuren opende, was ik als eerste bij de deur van ons lokaal. Ik opende ze, iets wat ik wel vaker doe met deuren, en stapte het lokaal binnen. Ik was enkele stappen binnen toen het tot me doordrong dat het lokaal onder de pluimen zat. En plots vloog er een duif boven mij. Er vlogen duiven door de klas en daar achterin het lokaal, in de kasten, hadden ze zelfs nesten gemaakt. Het raam achterin stond open. Helemaal open. Het moet gedurende de hele vakantieperiode in die positie hebben gestaan. Een paar andere klasgenoten waren achter me binnengekomen. Ook zij keken vol verbazing naar onze toegetakeld lokaal.

We zijn terug naar buiten gegaan, hebben de deur van ons lokaal achter ons dichtgedaan en zijn naar het secretariaat gegaan om dit te melden. De poetsvrouwen hebben toen een ochtend werk gehad om eerst die beesten buiten te krijgen en daarna de hele klas terug in zijn oorspronkelijke staat te herstellen. Volgens mij is dat het punt waarop ik een angst voor duiven ben gaan ontwikkelen. Voornamelijk omdat ik mezelf altijd schuldig heb gevoeld over het raam. Ik zat namelijk achterin aan het raam, aan een tafel met twee anderen, die evenzeer verantwoordelijk waar, maar toch. De twee anderen zaten dichter bij het raam dan ik zelf, maar toch. Ik voelde me er schuldig over. Misschien verklaart dat wel het een en het ander over mijn vreemde fobie.

In de Libelle van deze week staat een enquète over vrouwen en schoenen. Maar liefst 19.537 dames tussen 15 en 65 jaar namen deel aan de enquète. Samen hadden deze dames (hou je vast) 295.788 paar schoenen. Jawel, gemiddeld 15 paar schoenen per deelneemster. Blijkbaar zijn schoenen de natte droom voor iedere vrouw. Iedere vrouw, behalve ik dan.

Sinds begin maart ben ik op zoek naar nieuwe schoenen. Lente-zomer-herfst schoenen. In de winter heb ik mijn laarzen. Naar die laarzen heb ik ook dagen, misschien zelfs weken moeten zoeken. Goed, dat hoofdstuk is afgehandeld. Die laarzen gaan nog wel een paar jaar mee vermoed ik. Het zijn dus de lente-zomer-herfst schoenen die me parten spelen. Ik loop al vijf jaar met dezelfde sportschoenen rond. Donkerblauwe Patrick’s. Die zitten verbazend goed en verslijten niet al te snel, maar na vijf jaar ligt de achterkant van beiden schoenen toch bijna open. Hoogste tijd voor een nieuw paar “kan ik onder alles en altijd dragen, ook als het regent” schoenen. Mijn zoektocht begon in Amsterdam omdat er daar zoveel meer schoenenwinkels zijn. Jammer genoeg was de zoektocht vruchtenloos. In België was het niet veel beter.

Ondertussen was ik ook opzoek naar een iets elegantere schoen. Ik heb een paar ballerina’s, leuke ballerina’s die lekker zitten, maar ze passen niet onder al mijn kleren. Ze gaan bijvoorbeeld niet onder een rokje met bloemenprint. Een ander nadeel is dat ik redelijk snel zweetvoeten krijg in die schoenen. Ze zijn intussen ook weeral drie jaar oud. Ik heb ze nog meegebracht uit IJsland.

Donderdag trokken de mama en ik op jacht. Ik heb ongeveer iedere schoen gepast die me enigszins aanstond. In de Brantano vond ik een heerlijke schoen met retro-kleurtjes (vuiloranje, vuilrood en bruin, misschien was de schoen gewoon vuil) in maat 37. Hoera! Mijn maat en een leuke schoen. Passen die handel. Na twee stappen vielen de schoenen uit. Te groot. Té groot?! Een 37? Dat is mijn normale maat. In maat 36 hadden ze hem niet meer. Frustraties.

In de volgende schoenenwinkel viel ik achterover van de prijzen. Ze hadden er wel Camper schoenen en ik ben helemaal wild van Camper schoenen. Ik heb nog nooit een paar van dat merk gehad, maar toch. Briljante schoenen. Goed breed, wat goed is voor mij, want ik heb nogal brede voeten. Kleine, brede voeten. Niet meteen een aanrader. De ballerina’s die tegenwoordig zo in zijn, zijn voor mij te knellend. Naast de Camper schoenen vond ik nog een paar schoenen die ik wel redelijk vond. Mijn moeder en ik probeerden de naam van het merk te onthouden om later even naar te googlen, maar tegen dat we thuis kwamen waren we het allebei vergeten.

Deze ochtend ben ik dan een keertje naar Leuven gegaan en ben ik alleen naar schoenwinkels geweest. Goed, ik ben ook eventjes de Only winkel binnen gegaan. Ik wist helemaal niet dat wij een Only hadden in Leuven. *begint hysterisch te gillen*. Ik ben blij nu. Only is goed. Soit. Wederom veel schoenen aan mijn pikkels gehad, maar ze waren of te groot of ze knelden. Ik ben lichtelijk gedeprimeerd thuis gekomen. Mijn besluit stond vast, ik zou nog wel een jaartje doen met de schoenen die ik nu had.

De papa besloot dat we nog een keer naar de Vavantas zouden gaan om daar een keertje te kijken. De Vavantas is een coole winkel. Alleen al van de geur die daar hangt. Zaaaalig. En toen werd ik verliefd op een paar schoenen. Er was een 37, maar na vijf stappen vielen de schoenen uit. Te groot?!? Ze vielen uit, begot. Dan maar een 36 passen. Te klein. KAN IEMAND ME DAT EVEN UITLEGGEN ALSJEBLIEFT?!? Ik heb net geen scène gemaakt in de winkel, maar grrrr… Ik was kwaad. Je zou voor minder geheel depressief worden. Ugh.

“Een middag schoenen kopen is een beetje vakantie, vindt vier op tien.” (Libelle Enquète). Ja, een vakantie waarbij je gemarteld wordt, je geen eten krijgt en vervolgens nog eens zonder water een woestijn wordt ingestuurd of zo. Djeeses, waar gaan die mensen dan op vakantie vraag ik me af?