Verbeelding

Ik presenteer u: mijn rapport. En nee, er is absoluut niet mee gephotoshopt. Er is hooguit iets bijgetekend.

Hihi. In vergelijking met vorig jaar was er dit jaar wél een naamafroeping. Dus daar zaten we allemaal gezellig in de aula te wachten op onze naam. De A klas werd afgeroepen, de B klas, de C klas, de D klas en Kathleen was gezellig aan het kletsen met vriendin L. en vriendin K. die naast haar zaten. Toen was de E klas aan de beurt en het opleidingshoofd zei even wat anders dan daarvoor. “Het is niet vaak dat we het voor hebben, maar dit jaar is het weer een keertje gelukt. We hebben iemand met een grote onderscheiding,”. Hoera. De E klas is mijn klas. Een aantal docenten waren al mijn richting aan het uitkijken. Vriendin L. zat al geniepig te giechelen “Dat zijde gij jong!”. Al het bloed besloot rechtstreeks naar mijn hoofd te stijgen. En jawel hoor, ik heb een grote onderscheiding gekregen. ALS ENIGE VAN MIJN JAAR! HA! En toen werd er geapplaudiseerd voor mij en toen werd ik nog roder. Mwah.

Hihi. Ik kan niet stoppen met glimlachen. Lalala. Bedankt KHM. Bedankt docenten. Bedankt mijn eigen geniale brein.

Edit// Dit wil zeggen dat ik “3de jaar slagen” van mijn to-do-in-2007-lijstje mag schrappen! Oeh yeah!

Lalalala…

• Morgen rapport. Lalala…
• Ik vraag me echt af hoe ze bij Pauli’s hun prijzen bepalen. Niet dat je me hoort klagen, hoor. Absoluut niet, maar het is een beetje bizar. Ik was op zoek naar bruine stof. Een chocolade bruin. Na wanhopig ronddolen door de winkel, kwam ik uit bij de coupons beter bekend als “de restjes”. Die coupons zijn meestal minder dan een meter lang en zijn heel wat afgeprijsd. Natuurlijk vond ik daar het perfecte stukje stof. Tachtig centimeter en 5€ stond er op het papiertje dat er aan hing. Boven de coupons hing een bordje met “op alle prijzen -50%”, voor de coupons dan toch. Dus ik gezwind naar de kassa. Daar kreeg ik te horen dat ik 1,65€ moest betalen. Ik dacht dat 5€ – 50%= 2,5€ of is heel het wiskundige systeem veranderd sinds ik de middelbare school heb verlaten? Het is niet de eerste keer dat ik zoiets voor heb in die winkel. Nah ja, mij niet gelaten.
• Als je moe bent zou je niet in de buurt van een naaimachine mogen komen. Dat is gewoon gevaarlijk. Ik heb vandaag voor de eerste keer een broek korter gemaakt. Ja, daarvoor deed de mama dat. Bij haar naaimachine, een recenter model, is dat makkelijk omdat haar model een arm heeft waar je de pijp rond kan trekken zonder dat je de kans loopt de twee kanten van de pijp aan elkaar te naaien. Bij Gabriël daarentegen is er niet zo een arm. Dus heb ik tot twee keer toe een pijp van mijn broek aan elkaar genaaid. Niet slim natuurlijk. Daarnaast heb ik ook een naald gebroken. De eerste in heel mijn leven. En ik heb me wel vijfhonderd keer geprikt aan van die stomme naaldjes. Echt waar, als je moe bent, moet je niet aan zulke dingen beginnen. Echt niet. Maar de broek is ingekort geraakt en ik ben dus weer een fijne broek rijker. Een gratise broek zelfs. Mwah!
• Voor een bewijs van goed gedrag en zeden moet je bij de politie zijn. Voor een kopie van je geboorteakte bij de stad waarin je geboren bent. Dus mijn ritje naar het gemeentehuis was voor niets. *zucht* Alhoewel, het gemeentehuis en de politiekantoren liggen bij wijze van spreken naast elkaar. Op 9 juli moet ik met al die papieren naar Brussel. Aaah… Brussel. Ik denk dat ik dan ook even langsga bij het museum voor oude kunsten. Of… of… of… ik ga naar de Hell’O Monsters tentoonstelling. We zien nog wel. Voor hetzelfde geld ga ik alleen naar de Nieuwstraat.
• Ik denk de laatste tijd in verschillende talen door elkaar. Bijvoorbeeld: ik zit op de bus en zie een mooie jongeman. Ik denk niet: “Amaai, da’s nen ongelofelijk schone jongeman”. Neen. Ik denk: “Amaai, da’s nen ofsalega schone jongeman,”. Vooral het woord ofsalega steekt te pas en te onpas zijn kop op. In IJsland gebruiken ze het een beetje zoals wij kei of vree of iets in die aard gebruiken. Nah ja, vreemd.
• En ik ben doodop. Misschien raak ik dan toch vermoeid van mijn eigen hyperactiviteit. Of misschien komt het gewoon doordat ik al wakker ben van kwart voor zeven dankzij Broer die naar Werchter vertrok.

Oftewel deel tweeduizendtweehonderdvierentwintig van de schoenenjacht. In dit deel ging Kathleen terug naar de Vavantas, dit maal gewapend met een paar inlegzolen. Voor wie het zich niet herinnert, in deel vijfhonderzeventwintig van deze soap gebeurde het volgende:

De papa besloot dat we nog een keer naar de Vavantas zouden gaan om daar een keertje te kijken. De Vavantas is een coole winkel. Alleen al van de geur die daar hangt. Zaaaalig. En toen werd ik verliefd op een paar schoenen. Er was een 37, maar na vijf stappen vielen de schoenen uit. Te groot?!? Ze vielen uit, begot. Dan maar een 36 passen. Te klein. KAN IEMAND ME DAT EVEN UITLEGGEN ALSJEBLIEFT?!? Ik heb net geen scène gemaakt in de winkel, maar grrrr… Ik was kwaad. Je zou voor minder geheel depressief worden. Ugh.

Mét de zolen gleed ik blijkbaar minder in die schoenen en vielen ze dus niet uit! Hoera! Ja, ik weet het, ik ben erg. Het is zelden dat ik echt zoiets heb van: “Dat moet ik hebben”, vooral bij kledingstukken, maar als het dan toch gebeurt, dan moet én zal ik dat kledingstuk of wat dan ook hebben. Zoals ik al zei: ik ben erg. En naast erg ben ik ook nog eens heel blij. Mijn ubercool verjaardagscadeau dat ik veel te vroeg heb gekregen, speelt daar waarschijnlijk ook een rol in. Nope, ik zeg toch lekker nog niet wat ik heb gekregen. Dat is voor 19 juli. Nah!

Enkele kortjes, omdat het weer een tijdje geleden is dat ik nog kortjes geschreven heb. Kortjes zijn leuk!

• Er was eventjes iets mis gelopen bij de hernieuwing van de domeinnaam, maar dat is intussen blijkbaar weer opgelost. En ik heb me niet eens kwaad moeten maken. Fijn fijn. Ik heb er ook niet te lang bij stilgestaan, hoewel verschillende mensen mij paniekerig (en ook niet paniekerig) mailden van: “Waar is je site naar toe?!”. Mijn zus besloot hetzelfde via sms te doen. Freaks. Maar als ik verbeelding.org was kwijtgeraakt was ik toch eventjes triest geweest. Het is een leuke naam.
• Een van de redenen waarom ik niet al te veel tijd heb gehad is omdat ik het nieuwe boek van Juliet Marillier aan het verslinden ben. Ok, het is niet ‘nieuw’, maar ik heb nu pas “Het Zwaard van Fortriu” in mijn handen gekregen. Ik had het laten opzij leggen in de bib twee weken voor ik naar Nederland ging vertrekken. Jammer genoeg kwam het pas later binnen, waardoor het weer in de rekken werd gezet en waardoor het dus weer in omloop kwam. Argh. Maar nu heb ik het dus eindelijk. En het is weer helemaal fantastisch. Ik hou van Juliet Marillier. Ik ga trouwen met dat mens!
• Woensdag 7 juni aan de ontbijttafel:
  

  Mama: Zeg, nu je eindwerk af is moet je maar weer eens op schoenenjacht gaan.
  Ik *zielig*: Moet dat nu echt?

  Ik heb nog steeds geen nieuwe schoenen en ik ben twee centimeter verwijderd van een schoenendepressie. Echt. Nog eventjes en ik ga het besluit nemen om blootvoets door het leven te gaan. Ik ben nu al vier maanden op zoek naar nieuwe schoenen en het is gewoon zwaar k*t. Mijn voeten zijn echt bizar begin ik meer en meer te beseffen. Ik heb brede kleine voeten. De makers van schoenen gaan er van uit dat kleine voeten meestal ook zeer smal zijn. Ik heb een zeer vreemde hiel. Schoenen die niet hoog genoeg zijn aan de hiel vallen uit. Alle schoenen tegenwoordig hebben een lage hiel. Mijn tenen zijn nogal raar, maar dat wist ik al langer dan vandaag. Tenen zijn over het algemeen redelijk raar, vind ik, persoonlijk. Dus daar knelt het schoentje ook. Plus dan heb ik ook nog eens een hoge wreef, waardoor de schoen dus nogal letterlijk gaat knellen. Blah. Ik heb al voorgesteld dat ik mijn voeten gewoon zou afhakken, maar dat mocht niet van de mama. Tsja. Het is zo’n irritant luxe probleem. *zucht*

• Prototype 01 is af! Eindelijk! Hoera! Het heeft me vooral bloed en zweet gekost. Neem dat bloed vooral letterlijk. Het bewijs is te bewonderen op mijn Flickr pagina samen met nog wat andere foto’s van Prototype 01. Het is echt alles behalve perfect (zoals te zien is op de foto hiernaast), maar ik heb veel uit dit project geleerd, vooral over Gabriël dan. Gabriël zijnde het naaimasjien dat ik min of meer geerfd heb van mijn Grotemoe. Er zit een behoorlijk krachtige motor in. Een groot verschil tegenover mijn mini-naaimasjientje van 12€ uit de Blokker. Gabriël kan veel meer soorten steken maken, hij kan zelfs stoppen (niet gewoon stoppen als voor een rood licht stoppen, maar stoppen als in kousen stoppen en dergelijken) én hij heeft een ritssluitingvoetje! Maar goed, nu dit projectje af is, kan ik eens beginnen na te denken over iets nieuws. Een worteltjestas bijvoorbeeld.