15 06
Er ligt hier al eeuwen een kaartspel op mijn bureau en er wordt nooit mee gespeeld. Met nooit bedoel ik echt nooit. Dus ik besloot er mee te gaan knutselen. Knutselen is eigenlijk zo’n stom woord. Ik moet er een alternatief voor zien te vinden. Prutsen bijvoorbeeld. Suggesties zijn altijd welkom. Het resultaat: een fotokadertje. Je kan de foto altijd verwisselen. Handig natuurlijk. Er kunnen wel geen al te grote foto’s in. Daarom steekt er trouwens ook momenteel een foto in van Johnny Depp. Ik vond geen andere foto die er in paste, dus heb ik een rondslingerende Metro doorbladert en toen vond ik meneer Depp en hij past er in!
Het onderste stukje is trouwens ook gerecycleerd. Het is zo’n aluminium houdertje van een theelichtje. Echt supergemakkelijk om te maken.
14 06
Zo, ik mag 9000, ook wel bekend als Gent, schrappen van mijn lijstje. Vriendin L. was jarig en wilde haar verjaardag doorbrengen in haar favoriete stad namelijk Gent. Jammer genoeg heb ik niet al te veel foto’s genomen. Dan maar een doodgewoon verslagje. Wel een heel lang doodgewoon verslagje. Maar eerst nog een berichtje aan de duimers: bedankt. Ik heb het allemaal overleefd. Alleen heb ik vannacht nog een verwerkingsdroom gehad en dat was zo’n beetje… vreemd. 
(more…)
12 06
Eerst en vooral: gelieve morgen te duimen, kaarsjes te branden en positieve vibes te sturen tussen 9u30 en 10u. Eindwerkjury. *loopt gillend door de kamer*.
Gisteren was ik voor de tienduizendste keer aan het rondsurfen op Etsy en heel per ongeluk kwam ik bij de oorbellen terecht. Meestal kom ik niet in die categorie terecht omdat ik gewoon geen oorbellen draag. Punt. Ik heb geen gaatjes in mijn oren. Nooit gehad. Ik heb het niet op extra gaten in het lichaam. Dan toch nog liever inkt, veel mooier. Niet dat ik schrik heb van de pijn dat zo’n gigantisch oorbellengeweer met zich meebrengt. Pfftt… Ik heb vandaag min of meer in mijn vinger genaaid met mijn naaimachine (yup, een moment van lompigheid). En hoor je me brullen van de pijn? Nee hoor, ik zit hier olijk te typen mét die vinger. Om maar aan te tonen dat pijn niet hetgene is wat me tegenhoudt. Oeh, had ik al verteld dat het bloed alle kanten uitspoot? Nee? Lekker pittig detail.
Soit. Ik heb flaporen en doe mijn haar enkel en alleen in een staart/dotje onder twee omstandigheden: 1/ ik bevind mij in de veiligheid en geborgenheid van mijn eigen thuis (zoals nu bijvoorbeeld) 2/ het is snik-snik-snik heet (zoals op 19 juli vorig jaar). Voor de rest zal je mij zelden of nooit zien met mijn haar in een staart. Zelfs niet als je er om smeekt! Dus, wat zou het nut zijn van gaatjes te laten schieten, om dan oorbellen te dragen die je toch niet ziet onder mijn gigantische pak haar? Vandaar dat mijn oorlelletjes dus voor de rest van mijn leven ongeschonden zullen blijven.
Maar nu ik al die geniale oorbellen zie… Man, man, man. Wat dacht je van gummy beer oorbellen? Of spookjes die licht geven in het donker oorbellen? Of hilarische head tag oorbellen? Op mijn lijstje met “dingen te doen na het eindwerk” stond het idee om oorbellen te maken uit dobbelstenen. Mjah. Hoe kom ik daar zelfs bij als ik zelf geen gaatjes heb?!
10 06
Wat kan er allemaal gebeuren in één uur tijd? Verbazend veel, zo blijkt. Deze ochtend opgestaan om half elf. Ik zat op het toilet toen ik hoorde dat mijn ouders en mijn broer zich aan het klaarmaken waren om te gaan stemmen. Even later sloegen ze de deur achter zich dicht en liepen ze weg. Ik natuurlijk kwaad. Konden die nu niet tien minuutjes langer wachten zodat ik mee kon?! Is dat zoveel gevraagd. Ze hadden mij duidelijk moeten horen aangezien ik de neiging heb mijn deuren nogal onzacht te sluiten. Tien minuten later stonden ze aan te bellen. Ze waren hun sleutel vergeten. Ugh. Dus ik dan maar gezegd dat ik kwaad was en dat ik het niet leuk vond dat ze zonder mij gingen. “Maar, we dachten dat ge nog aan het slapen waart,”. Owkee…
Rond elf uur ben ik dan dus maar in mijn eentje naar het stemlokaal getrokken. Daar mijn identiteitskaart en mijn oproepbrief braafjes afgegeven. Die kerel die daar zat: “Kathleen Vanhetsel”. Ikke: “VER-hetsel”. Hij opnieuw: “VANhetsel”. Ikke: “Meneer… het is VER-hetsel”. Hoe een kieke kunt ge zijn als ge niet eens gewoon een naam kunt lezen?!? Het erge is dat dat dus constant gebeurt. Vanhetsel, Verhulst, Vermetsel,… Ik heb ze allemaal al de revue horen passeren. En ik heb absoluut geen moeilijke naam. Men neme een voorvoegsel VER. Men neme een lidwoord HET. Men neme een achtervoegsel SEL. Men hebbe mijn achternaam. Moeilijk? Ik denk het niet. Ik was dan nog helemaal bokkig van daarvoor, dus nog even en de emmer zou overstromen… in het stemlokaal. Gelukkig stond er daar een andere meneer die me snel een kaartje gaf en me een kotje aanwees. Soit, ik hoop dat ze mijn naam goed hebben aangeduid. Stem stem stem stem.
Tien minuten later stond ik terug thuis. Enkele tellen kwam mijn broer (die zich al had verontschuldigt voor wat er voordien was gebeurd – sinds wanneer verontschuldigt Broer zich?!) met zijn mp3 speler mijn kamer binnen. Hij liet trots zien dat hij had ontdekt hoe hij filmpjes op dat ding kon bekijken. Plots hoorden we allebei iemand de naam van de mama roepen (mijn raam stond groot open). Onze buurvrouw. Broer en ik wisselden snel een blik en schoten naar beneden. Schoenen aan en naar het huis van de buurvrouw. We riepen even haar naam en vonden haar aan de deur van haar garage. Ze was gevallen. En oude mensjes geraken niet meer alleen recht. Dat weet ik intussen maar al te goed. Dus hielpen Broer en ik haar terug recht. We hebben dan nog een tijdje met haar gepraat in haar keuken. Ze bleef er op aandringen dat we “ne zondagse cent” zouden krijgen. Ik maar zeggen: “maar dat moet toch niet,”. Ik bedoel, als ik tachtig ben, val en niet meer rechtgeraak en er staan daar twee buren om mij te helpen, dan bedank ik hen vriendelijk en ben ik superblij dat ik zo’n geweldige buren heb. Ik geef die daarna wel een keer een fles wijn of zo. Soit. Na vijf keer te hebben gezegd dat het echt niet hoefde, wisselden Broer en ik even een blik. “Ok dan,” zei ik. Oude mensjes hebben ook geen besef van geld. Ze gaf ons elk een briefje van tien en zei daarbij: “Gaat daar maar ne kier nen crème glas mee gaan eten in ‘t stad,”. Mijn broer: “Uhm… Daar kunt ge der dus wel tien van eten,”. Mjah.
Terug thuis legde Broer de twee briefjes op de tafel in de woonkamer. “Ik weet niet goed of we dat nu wel moeten aanvaarden,” zei ik tegen hem. Hij kwam naast mij staan en keek er ook even naar. “Eigenlijk is het gewoon bloodmoney,” zei hij. “Weet je wat, we laten het hier liggen tot de mama en de papa thuis zijn en dan zien we wel,”. De mama haar verdict was dat de buurvrouw het aan ons had gegeven als beloning om haar te helpen en dat we het dan maar moesten bijhouden. Mjah. Er steekt dus vanaf nu bloodmoney in mijn portofeuille.
En dat is dus wat er allemaal kan gebeuren in één uur tijd. Ik ben al blij dat het niets ergers was en dat ik geen ambulance heb moeten bellen.
09 06
Nu mijn eindwerk is ingeleverd heb ik eigenlijk min of meer gedaan met schoolwerk. Nah ja, volgende week woensdag moet ik het nog gaan verdedigen. Als eerste. Weeral. Zit ik een paar dagen geleden nog tegen vriendin I. en vriendin N. te zeggen: “Mwah, zolang ze me niet als eerste zetten is het allemaal goed,”. Typisch! Echt waar. Soit. Ik overleef het wel. Hopelijk. Maar goed, ik ga dus examenloos door het leven momenteel. Maar mijn lieftallige Broer die in zijn laatste jaar van het middelbaar zit, die heeft nog wel wat examens te gaan. Gevolg: Kleine Zus moet stil zijn.
Net nu ik eindelijk mijn vrijheid herwonnen had en ik dus aan de slag wilde gaan met mijn naaimachine moet ik stil zijn. Het leven is niet eerlijk. Dan maar een van mijn andere vijfhonderzevenentwintig hobby’s uitoefenen. Een stille. Zoals… boekbinden! Alleen, mijn voorraad karton is niet-bestaand momenteel (hoewel daar binnenkort wel weer wat verandering in zal komen). Dus begon ik in stilte te rommelen op zoek naar een goed alternatief voor een cover. En toen vond ik van die kaartjes die ooit bij Mars, Snickers, Milky Way,… zaten. Ze zijn even groot als een bankkaart en leken me perfect om mee te prutsen. Het resultaat? Dit boekje.
