Verbeelding

Intussen ga ik al enkele maanden sleutelhangerloos door het leven. Mijn alien-die-bij-de-Babybel-zat-sleutelhanger heeft zijn geest gegeven vlak voor ik naar Nederland vertrok. Ik heb jaren met die alien aan mijn twee sleutels rondgelopen. Sinds het begin van het middelbaar denk ik. Een rouwperiode van enkele maanden was dus echt wel nodig.

Nu is die periode afgelopen en eigenlijk had ik gewoon nood aan een nieuwe sleutelhanger. Ik sta tegenwoordig gemiddeld een minuut te rommelen in mijn handtas voor ik die sleutels vind. Het feit dat mijn handtas ook gebruikt wordt als vuilnisbak, maakt die zoektocht vaak nog moeilijker. Daarom is een sleutelhanger handig. Je voelt dat gewoon tussen al die rommel. De nieuwe sleutelhanger moest er komen. Ik heb hier acht sleutelhangers voor mijn neus hangen op mijn prikbord, maar geen een voldoet aan de eisen van een goede sleutelhanger. Ze zijn of te klein of te groot of te plat of te rond of te breekbaar.

En toen kwam ik perongeluk Mr. P. tegen op het internet. Mr. P. is hilarisch. Het was dan ook liefde op het eerste gezicht. Langs mijn kant dan toch. Dus gisteren nadat ik mijn eindwerk had ingeleverd trok ik de stad in. Ik ging naar de plekjes waar ik dacht dat ze die sleutelhanger zouden kunnen hebben, maar niets. Helemaal niets. Zware ontgoocheling. Dus nu kan ik hem bestellen via Xandra.be, maar dan betaal ik bijna evenveel aan verzendingskosten als aan de sleutelhanger zelf of ik doe een kleine oproep op mijn blogje. Optie twee leek me het proberen waard. Dus, dames en heren, beste lezers en lezerinnen, weten jullie misschien waar ik Mr. P. kan kopen?

Het is klaar! Het eindwerk is finito! Ik kijk er niet meer naar tot ik dat donderdag moet gaan inleveren. Een zware last valt nu van mijn schouders. En plots weeg ik nog maar 15,8kg. Yup, het was een hele zware last dat ik met mij mee droeg gedurende drie, misschien zelfs vier maanden, misschien zelfs meer. Ik kan niet meer tellen. En nu ben ik dus meer dan 50kg kwijt. Hoezee! Hoera!

De volgende keer als je naar iemand aan het zoeken bent op MySpace via die zijn emailadres, klik dan niet per ongeluk op “invite this person” wat vlak naast het zoekresultaat komt te staan. Dit is géén goed idee, beste dames en heren. Helemaal géén goed idee. Neem het maar van mij aan.

Als jullie mij nu excuseren, ik moet even door de grond gaan zakken van schaamte.

Ik zat net de Libelle van deze week door te bladeren. Plots zag ik het artikel over de Beedibies van Corolle. Een hele tijd geleden had ik zulke poppen zien staan in de Betty Wood in Mechelen. Zoals iedereen intussen al weet: ik ben een sucker voor alles wat schattig is. Plus ik hou van poppen en knuffels. Stiekem ben ik nog een kleutertje hoor. Geef mij een schattig knuffelbeest voor mijn verjaardag, kerstmis, wat dan ook en ik ben de gelukkigste mens op aarde. Mijn gastouders in IJsland wisten dan ook niet wat hun overkwam toen ze mij een prachtige pop gaven de dag voor kerstmis. Ik ging uit mijn dak! Ga nu niet denken dat mijn kamer vol ligt met poppen en knuffels. Dat valt best nog goed mee.

Ik had dat artikel net gezien en spurtte meteen naar de keuken waar de mama en de papa stonden af te wassen. “Mama, mama!” gilde ik net iets te enthousiast, “Kijk!” en ik stak het magazine onder haar neus. Yup, echt nog een kleutertje. “Dat zijn die popjes die ik had gezien in Mechelen!”. Ik meende mij vaag te herinneren dat ik het wel had verteld van die popjes. “Mama! Kijk naar die naveltjes!” gilde ik helemaal in de ban van de naveltjes. “Hmm…” zei de mama, “En hoeveel kosten die?”. “Vijftien euro… Maaaaan, die zijn zooooo schattig!”. Ik liep al weer naar de woonkamer toen ik de mama hoorde zeggen: “Awel, dan moet je er maar zo een kopen voor je verjaardag,”. Hihi. Ik vrees dat mijn ouders weer met hun handen in hun haar zitten als het aankomt op mijn verjaardagscadeau.

Vrijdag heb ik dan ook nog een keertje een bordspel gespeeld. Dat was weer geleden van uhm… heel lang geleden. Vriendin K. had me uitgenodigd voor een spelletjesavond. Het spel werd Risk 2210 AD. Klein probleempje: ik ben nooit echt een fan van bordspelen geweest (buiten Trivial Pursuit… en Pictionary). Ik speel ze wel, maar het echt fandom laat ik over aan mijn zus. Dus ik had nog nooit de gewone versie gespeeld van Risk, laat staan de Space versie. Nah ja, het is een strategisch spel en ik ben absoluut niet strategisch, ik was min of meer gedoemd om te verliezen. Eigenlijk is het spel ook absoluut niet logisch. Voorbeeld: ik had een ander legertje omsingeld. Maar ik mocht maar vanaf een land dat leger aanvallen. In het echt wordt er toch gecommuniceerd tussen de legers, dus zou je van alle kanten kunnen aanvallen, wat dan natuurlijk een overwinning betekent. Maar nee. Soit. Uiteindelijk toch derde geworden van de vijf. Woohoo! Ik speelde de laatste rond als laatste en tsja, dan staat iedereen al vast en kan jij er nog even flink in vliegen. Strategisch, weet je wel.

Ik krijg hier van verschillende kanten het muziekstokje toegeworpen. “Wat was je eerste plaat/CD/single die je kocht en of gekregen hebt.”. Mijn eerste stapjes in de muziekwereld waren ‘gene vetten‘. Ik heb nooit blijk getoond van een goede muzieksmaak, dat geef ik grif toe. De laatste tijd is het erg gebeterd. Dat wel. Vooral door Broer, die af en toe aan komt zetten met cd’s en myspacen van allerlei groepen waar ik nog nooit van had gehoord. Ik ben niet erg kieskeurig als het op muziek aankomt, eigenlijk. Er is een lichte voorkeur voor groepen als Sigur Ros, EELS en MEW, voor de rest luister ik naar wat er te horen valt. Een beetje zoals met mijn leesvoer: ik lees wat er te lezen valt, maar ik heb wel bepaalde voorkeuren van dingen die ik liever lees. Hetzelfde voor wat er op televisie is en films. Nee, films eigenlijk niet. Daar ben ik wel kieskeurig in. Ha!

Maar goed, die aller aller allereerste cd dus. Dat was *tromgeroffel* de cd van De Backstreet Boys. Jawel, dames en heren, de Backstreet Boys. Gekregen voor mijn plechtige communie. Dit valt absoluut niet goed te praten, maar ja, ik was elf of twaalf en tsja… Die cd werd hier serieus grijsgedraaid op mijn kamertje. Ik was ook ongelofelijk kwaad toen er een barst in het doosje van die cd kwam. Man, man, man. Die cd was gewoon heilig! Nu gelukkig niet meer. Die ligt ergens weg te kwijnen in mijn kamer. Hmmm… Hoeveel zou je daar nog voor krijgen op Ebay?