Verbeelding

Helpend handje

Ik wist niet dat behangpapier van muren trekken zo rustgevend was. Man, man, man. Wie heeft dat al die tijd allemaal voor mij verzwegen? Ik ben vandaag een bepaalde blogger die net een huisje heeft gekocht met zijn vriendin gaan helpen met zijn (hun) behangpapierprobleem. Aangezien het zo’n beetje verstand-op-nul werk is en ik dat regelmatig graag doe, was het meeste behangpapier binnen de kortste keren verwijderd. Stoommasjienes zijn over rated. Gewoon eens een goede snok geven aan dat papier, ja! En intussen al je frustraties uitwerken. Oh wacht, het is vakantie, ik heb helemaal geen frustraties.

Na al het harde werk werden er PiM’s verorberd. Aaah… Zalig. En plots was er een gigantische lens op mij gericht en werd er zonder mij er bij te betrekken besloten dat ik volgende week maandag maar weer een keertje model moet staan. Wie? Wat? Hoe? Wanneer? Hoeveel verdient dat? (Niks, voor diegene die een antwoord verwachten op die vraag) He? Ach ja, ik overleef het wel vermoed ik. *zucht* Het is deze keer een andere fotograaf. Fotografe zelfs. Maar wie is het? Dum dum duuuummm… Dat komen jullie te weten in aflevering 438 van Verbeelding. Sorry. Zotte bui. Te veel suiker.

Nogmaals kortjes

Omdat kortjes soms gewoon leuker zijn om te schrijven dan een volledige lap tekst.

• Het is deze week de week der toevalligheden. Denk maar aan vriendin K. die plots gaat aanpappen met T. Heel de tijd heb ik zulke dingen voor. Zo stond ik bijvoorbeeld gisteren samen met vriendin N. in het Pakjeshuis in Leuven. Ik was haar aan het vertellen dat ik mezelf als afstudeercadeautje een Mr. P. sleutelhanger cadeau wilde doen, maar dat ik hem nog steeds niet had gevonden. N. kijkt een beetje verder en echt, nog geen minuut later houdt ze iets in haar handen en vraagt ze doodleuk: “Is dit wat je zocht?”. Dus ik heb EINDELIJK mijn Mr. P. sleutelhanger! Wiiiiiih! De mama vindt mij nu een sadist. Pffff…
• Vriendin N. had trouwens ook nog een cadeautje voor mijn verjaardag. Verjaren in de zomer heeft zo zijn voor- en nadelen. Een feestje moet je niet proberen te geven, want iedereen is op kamp/festival/vakantie/god weet waar, maar zelfs een week na je verjaardag blijf je nog steeds cadeautjes krijgen. N. had een koffertje gevuld met allerlei spulletjes: een leuke ketting, PiM’s (hoe kan het ook anders?), een boek van Anne Provoost, 1000€ (namaak vanuit de Technopolis, ik had haar verteld dat ik terug naar IJsland wil gaan, maar dat mijn bankrekening me dat momenteel niet toelaat, vandaar dit cadeautje), sterrenkoekjes (wiiih! Echt grappig wat sommige mensen onthouden, op onze school staat er een Danone automaat en daar zitten van die sterrenkoekjes van Prince in. Iedere keer als ik een klein hongertje had, een dipje of gewoon zin in chocolade, dan at ik sterrenkoekjes op school), frutella’s en een of ander verdachte crème. Drie dagen na elkaar zo’n fantastische cadeautjes krijgen, het is té fijn voor woorden.
• Toevallig een vriendin uit het middelbaar en haar vriend tegengekomen op de bus. Al die toevalligheden. Ik kom haar regelmatig eens tegen op de bus, voor de rest hebben we geen contact met elkaar. Toch, die keren dat we elkaar op de bus zien, hebben we altijd gezellige babbels. Deze keer zat haar vriend er bij en voor ik het wist waren we in Heverlee en moesten ze van de bus. Ik had nog wel wat langer willen verder praten.
• Gisteren begonnen aan mijn eerste kledingstuk. Het patroon is overgetekend en uitgeknipt. Vandaag ga ik me toeleggen op het uitknippen van de stukken uit de stof en het omzomen (of hoe je dat ook mag noemen). Ik hou jullie op de hoogte of jullie het nu willen of niet.
• Ik hou van mijn nieuwe kleedje.
• Om de dag af te sluiten heb ik een vergelijkende studie gedaan tussen de film van Pride & Prejudice en de reeks. Ja, ik heb de film bekeken, ja. Op zich is het niet slecht gedaan als je erover nadenkt dat ze slecht twee uur hadden en de reeks heeft er bijna zes. Ze hebben de juiste scènes uit het boek gepikt, alhoewel hier en daar te weinig informatie werd gegeven. Sommige onderlinge relaties worden daardoor niet echt duidelijk. Zo is de zus van Mr. Bingley eigenlijk helemaal wild van Mr. Darcy, daarmee dat ze zo’n bitch is tegen Elizabeth. In de film zie je wel dat Caroline Bingley een beetje gemeen doet tegen Elizabeth, maar je weet niet waarom. Mr. Bennett vind ik trouwens ook maar zo-zo. Ik moet er aan toevoegen dat ik Mr. Bennet “nen toffe” vind, in de mate dat je een personage uit een boek leuk kan vinden natuurlijk. In de film komt hij niet zo droog over. Last but not least: Mr. Darcy. Colin Firth blijft de enige echte Mr. Darcy. Matthew Macfayden is ok, maar soms lijkt het alsof hij trots verwart met verveling. Ik weet het, ik ben een moeilijke.

Kortjes

Omdat het kan, ja!

• Aan de bushalte stond er dat de halte was afgeschaft tussen 13u30 en 18u30 niet reden wegens de Ronde van Vlaams-Brabant. Dus nam ik de bus van 9u30, was ik rond 10u in Leuven centrum, kocht ik een kleedje bij de H&M (solden, 5€, mijn maat, woohoo!), een rits en patroonpapier bij de Veritas en de Ché aan de kiosk op het Foch (voor de luie Broer) en stond ik terug aan het station om 10u40. Snelshoppen is voor mij een sport, jawel.
• De buschauffeur heeft me uiteindelijk gedropt aan het begin van de straat die ons dorp doorkruist. Hij geraakte niet meer aan de kerk. Boehoe. Wat een gekte ook. Djeeses. Heel het dorp stond op zijn kop heb ik zo een donkerblauw vermoeden.
• Deze middag had ik afgesproken met vriendin K. (die het relatief zwaar te pakken heeft, zie twee posts geleden) en dus moest ik met mijn fietsje op de een of andere manier uit het dorp geraken. Geen sinecure. Ik heb in straten gereden waar ik al jaren niet meer geweest ben en ik heb genoten van mijn fietstochtje dat mij langs velden en bossen bracht. Aaah.
• Late verjaardagscadeautjes krijgen is altijd leuk, maar Joe De Eskimo krijgen als laat verjaardagscadeautje is gewoon té leuk voor woorden. Joe De Eskimo is koel!
• Ik besloot de gewone weg terug naar huis te nemen. Blijkbaar lag onze straat in een lus waardoor alle toegangswegen naar onze straat afgesloten waren. Grrr… Het erge van de zaak is dat we dus helemaal van niets wisten. We hadden vaag opgevangen dat de Ronde van Vlaams-Brabant zou passeren, maar ik had gisteren al wielrenners door ons dorp zien vliegen. Is het zo moeilijk om even een flyertje te maken, het af te printen en in de bus te steken bij de buurtbewoners? Dat was toch wel duidelijk de frustratie van de dag.

Heroes Swap

Ik krijg met de regelmaat van de klok de vraag wat ik doe met alle dingetjes die ik in elkaar knutsel. Om eerlijk te antwoorden: niets. Dat wil dus zeggen dat ik hier heel wat zelf gemaakte boekjes, tassen, portofeuilles en wat nog niet heb rondslingeren. Een tijdje geleden werd ik lid van een forum voor prutsers gelijk mezelf en die prutsers deden vaak aan “swaps” of om het in het mooi Nederlands te zeggen “een ruil”. Meestal wordt er een thema verzonnen, daar rond worden dan verschillende dingetjes in elkaar geknutseld en die dingetjes worden dan naar de swap partner verstuurd. Ik had me voorgenomen pas deel te nemen aan die swaps eens ik alleen woon tot dat er plots een Heroes Swap werd georganiseerd. Ik ben helemaal wild van die reeks en het was sterker dan mezelf. Ik schreef me in.

Vorige week vrijdag verstuurde ik mijn pakketje (inclusief de tas from hell waar ik twee weken aan heb gezeten!), vandaag kreeg ik het mijne van een vriendelijke DHL meneer. De buit? De buit is… daar zijn geen woorden voor. Het leek wel eventjes kerstmis toen ik al de spulletjes uitpakte die mijn swap partner uit de big US of A me had opgestuurd. Kijk zelf maar.

Magneten

(more…)

Kleine Wereld

Dat de wereld een klein plekje is heb ik al verschillende keren mogen ondervinden. Net weer. Vriendin K. is een weekje terug van kamp en ze had al haar foto’s online gezwierd. Ik was ze aan het bekijken en intussen was ik de liefdesavonturen van vriendin N. aan het lezen op msn. Vriendin N. had een leuke jongen leren kennen op kamp. Dus ik vraag aan vriendin K. of zij misschien niemand op kamp had leren kennen (ze zijn naar verschillende kampen geweest, mind you). Ik vraag dat al lachend. Vriendin K. heeft een hele lange relatie achter de rug en heeft lang de hoop hoog gehouden dat het allemaal nog in orde zou komen tussen haar en haar ex-vriendje.

Vriendin K. laat dus weten dat ze misschien wel een oogje heeft op iemand die ze op kamp heeft leren kennen. Dus ik ga alle namen af die ik onder aan de foto’s tegen kom. En plots zie ik T., een jongen waarmee ik redelijk lang heb gepend en waarmee ik twee keer op kamp ben geweest. Op een van die kampen was vriendin K. ook aanwezig, maar ze zat in een andere groep. Toch was hij ook mee op de tweedaagse waar ik haar heb leren kennen. Ik was veertien of zo toen. De dieren spraken toen ook nog, meen ik mij vaag te herinneren. Ik vraag doodleuk of dat T.P. is en vriendin K. is natuurlijk helemaal van haar melk gebracht. Met alle nogal hilarische gevolgen. Blijkbaar zegt T. nu dat hij en ik ooit een koppel zijn geweest. Waar was ik toen dat gebeurde?!

Maar goed, ik lach me hier te pletter. Goede vriendin van het hoofdpersonage ontmoet oude vriend van het hoofdpersonage en worden verliefd. Het zou nog een interessant boek zijn. Alhoewel, het hoofdpersonage blijft natuurlijk wel de eeuwige vrijgezel. Het hoofdpersonage krijgt alleen de aandacht van jongemannen waar ze geen aandacht van wil krijgen. Ugh. Dat is natuurlijk niets nieuws onder de zon. Goed, ik ben benieuwd hoe dit zal aflopen.