Als ik twijfel of door een moeilijke periode ga dan doe ik twee dingen: schrijven en mijn horoscoop lezen. Het zijn twee pijlers die me overeind houden. Momenteel ben ik aan het schrijven en nog geen minuut geleden was ik mijn horoscoop aan het lezen. Ja, mijn gedachtengang heeft de afgelopen dagen absoluut niet stilgestaan. Allerlei twijfels stromen door mijn lichaam en ik ben even het noorden kwijt. Ik trok grote ogen toen ik de volgende horoscoop las:

July

This could be the month when you finally sit down and start dealing with something that’s been affecting your ability to get romantic. Maybe it’s some pain from the past. Maybe it’s some fear of the future. Whatever it is, it’s holding you back, and it’s something only you can fix. Take advantage of the summer weather: Get outside and go for a long walk after you’ve sat for a while. Sometimes nature and physical movement can help us understand ourselves better than anything else.

Goed, horoscopen zijn over het algemeen geschreven voor grote groepen mensen en ze zijn zo oppervlakkig dat iedereen er zich ergens wel kan in vinden. Maar dit… Dit is gewoon de spijker op de kop slaan. Het begin van de maand heeft inderdaad ontzettend veel twijfels met zich meegebracht op het gebied van de liefde. Hoe kan het ook anders? Over mijn studies moet ik me geen zorgen meer maken en over werkgelegenheid tijdelijk ook niet. Wat blijft er dan nog over om over te piekeren? Juist, mijn eeuwige vrijgezellenstatus.

Tijdens mijn drie dagen Amsterdam was ik voorzien van een papieren dagboek. Naast mijn blogje heb ik nog een papieren dagboek voor persoonlijkere gedachtengangen. Sommige persoonlijke gedachten kan ik hier niet kwijt. Heel veel mensen, waaronder mijn ouders, zus en broer, docenten en enkele vrienden, lezen mee. Het is soms beter dat ze niet altijd weten wat voor kronkels mijn gedachten allemaal maken. Ik heb uren schrijvend doorgebracht op mijn hotelkamertje omdat ik de fut niet meer had om iets anders te gaan doen. Het reflecteren, nadenken, de juiste woorden zoeken en dan zorgvuldig neerpennen heeft me deugd gedaan.

Bij gebrek aan een laptop, een radio, televisie of enige andere moderne technologie, ben ik genoodzaakt mij op een andere manier te entertainen. Ergens vind de eenvoud van dit kamertje zalig. Twee bedden, vier muren en een paar stoelen. Moet een kamer meer zijn? Er is zelfs geen klok waarop ik zou kunnen zien hoe verraderlijk snel de tijd voorbij vliegt.

Hoe meer ik er bij stilsta, hoe vreemder ik het begin te vinden. Nee, vreemd is niet het juiste woord. Ergens is het zeer logisch. Ik weet hoe ik bepaalde dingen moet doen. Ik kan heel goed leren en dingen onthouden. Ik heb talenten te over: tekenen, schrijven, webdesignen,… Noem maar op. Maar als het op “liefde” aankomt sla ik helemaal tilt. Ik weet er echt niets van en geen een boek kan je de subtiliteiten van de liefdesdans aanleren. Misschien denk ik gewoon te veel na over dat soort dingen en begin ik daardoor te twijfelen aan alles.

Ik besef dat ik nauwelijks iets weet over liefde en relaties. Het enige dat ik er over weet komt voort uit de zeer natuurgetrouwe Hollywoodfilms (ironisch) en de klaagzangen van menig vriend en vijand.

Ja, er is een jongeman bij betrokken. Hoe kan het ook anders. De jongeman die over de sterren sprak meer bepaald. Het is absoluut absurd, want ik kom hem slechts heel af en toe tegen. Je mag gerust zelden zeggen. En het aller-aller-bizarste is dat ik hem steeds tegenkom rond volle maan. Even ter verduidelijking: de volle maan en ik, wij hebben een band. Nee, ik verander niet in een of ander wild dier tijdens die drie nachten (uhu, volle maan duurt drie nachten), maar de volle maan brengt heel veel geluk met zich mee voor mij. Het is helemaal onverklaarbaar, maar het is zo. Zoek het op als je wil: 8 september 2006. Volle maan. 1 juni 2007. Volle maan. 1 juli 2007. Volle maan. Daartussen zat nog ergens eind februari, maar ik kan de exacte datum niet terugvinden. In ieder geval… Die jongen heeft me serieus van mijn melk gebracht. Misschien is het maar goed dat ik hem niet al te vaak zie.

Gesprekken aankopen met volslagen vreemden is nooit een moeilijke opgave geweest voor mij. Op het feestje heb ik met iedereen een praatje geslaan: de mama, de oma, nicht, neef, het vriendinnetje van de neef,… Maar met hem lukte het niet. Als ik een jongen leuk vind, durf ik er niet tegen praten. Dan sla ik helemaal tilt. Het komt verschrikkelijk arrogant over, het niet praten met een persoon, maar ik wou dat het anders kon. Ik wou dat ik mijn eigen spontane ik zou kunnen zijn, dat ik spitsvondige opmerkingen zou kunnen maken en dat mijn geweldige persoonlijkheid in een slag klaar en duidelijk was, zodat ik mezelf niet meer hoefde te bewijzen. Dat zou heerlijk zijn. En redelijk onmogelijk, dat besef ik ook. Het zou makkelijk zijn moest hij de eerste stap zetten om met mij te komen praten, maar niets in mijn leven is ooit makkelijk geweest… buiten het behalen van een grote onderscheiding dan… en het vinden van een eerste job.

En ja, ik weet dat meeste mensen zullen zeggen: “ach meid, trek je stoute schoenen aan en ga er voor,”. Laat mij een deathride doen (been there, done that) of laat mij in spelonken of van die speleoboxen kruipen in het pikdonker (been there, done that too), geen probleem. Ik zou zelfs uit een vliegtuig willen springen moest ik er de kans toe krijgen, maar als het op “spreek die jongen toch gewoon aan” aankomt, nee… Dan pas ik wel. Dan kruip ik weg in een donker hoekje. Of beter nog: in die donkere speleobox.

Ik hoor de mama nog altijd zeggen op mijn zestiende: “Vriendjes? Wacht daar nog maar eventjes mee,”. Dat zinnetje heeft nog enkele keren zijn kop opgestoken. “Wacht nog maar eventjes,”. Dus wachtte ik. En wacht ik nog steeds.

Waar het allemaal aan ligt? Ach, er zijn duizend en een redenen. “Vriendjes? Wacht daar nog maar eventjes mee,” is er een van. Mijn niet bestaande zelfvertrouwen is een andere reden. Mijn eerste-relatie-die-eigenlijk-geen-relatie-was-waardoor-ik-zeer-gekwetst-werd is nog een. En ik heb ook nooit echt veel met relaties te maken gehad, buiten dan dat ik het luisterende oor was/ben van jan en alleman. Ik kan jan en alleman raad geven, maar mezelf raad geven? Hoh maar.

Hebben mijn ouders zoveel invloed op me gehad dat ze me alsnog hebben kunnen kneden in een soort robot die enkel gericht is op presteren? School? Werk? Altijd maar beter. Altijd de beste. Altijd de eerste. Maar in de liefde altijd de laatste?

Ze zeggen dat je eerst jezelf graag moet zien vooraleer je iemand anders graag kan zien. Ze zeggen dat als je stopt met zoeken, dat je dan gaat vinden. Ze zeggen dat ik nog jong ben en nog zoveel tijd heb. Ze zeggen dat wat komt komt. Ze zeggen dat te vaak sarcastische/ironische opmerkingen maak en dat dat niet aantrekkelijk is bij een vrouw. Ze zeggen zoveel. Maar wat zijn de feiten? Wat zijn de mythes? Klopt het allemaal wat ze zeggen? Moet ik wachten tot ik een 84-jarig oud kattenvrouwtje ben?

Ik weet het allemaal eventjes niet meer. Ik weet zelfs niet waarom ik dit hier plaats. Er is geen goede raad hiervoor. Misschien wel wijze raad. Wat ik zeker niet wil horen is “ach meid, trek je stoute schoenen aan en contacteer die jongen,” en ik wil al zeker niet “wie niet waagt, niet wint”, “wat komt, dat komt,” horen of “je bent nog jong, je hebt nog alle tijd van de wereld,” of nog erger “als je stopt met zoeken, dan ga je vinden,”. Bespaar me die reacties alsjeblieft. Die hoor ik al meer dan genoeg.

Ik moest dit gewoon even kwijt. Misschien dat als ik het de wijde wereld ingooi, dat het dan allemaal eventjes uit mijn hoofd blijft.