Een paar dagen geleden liet vriendin K. weten dat ze voor haar theoretisch rijexamen aan het leren was. Een beetje tegen haar zin wel, maar het was dat of nooit meer een lift krijgen van haar vriend. Normaalgezien doet ze vandaag haar examen. Gisteren waren we er even over bezig op msn en toen liet ze weten dat ze nog steeds maar 37 op 50 haalde bij het proefexamen van de KBC. Je moet 41 op 50 behalen om te slagen. Dus ik besloot haar een beetje op te peppen door die test te doen en te laten zien dat het véél erger kon. Bij de eerste keer had ik 30 op 50. Ik had erger verwacht. Veel erger. Een poging later zat ik al aan 39 op 50. Nu heb ik het net nog een keertje geprobeerd (er is hier verf aan het drogen en ik moet tijd doden) en kwam ik uit op 47 op 50. Uhm… Juist ja.
Ik heb nooit echt auto-rij-ambities gehad. Ik hou van het openbaar vervoer. Uhu. Geloof het of niet. Ik hou er zoveel van dat ik er potdekke zelfs mijn eindwerk rond heb gemaakt (ik moet dat nog altijd een keertje online zwieren zodat iedereen er van kan meegenieten). De liefde is dus wel zeer groot. Natuurlijk hebben al miljoenen mensen mij er op gewezen dat je best een rijbewijs hebt om werk te vinden en dat je het best leert als je nog jong bent. Het eerste vind ik een redelijk argument, het tweede begrijp ik absoluut niet. Blahblahblah. Zelfs dan nog heb ik zoiets van “meh… whatevah!”. En ja, daar maak ik dan helemaal het talk to the hand cause the face so won’t listen gebaar bij. 
Maar nu ik zonder enige voorkennis zo scoor op dat proefexamen, heeft me dat wel even aan het denken gezet. Dat proefexamen, in welke mate komt dat overeen met het echte examen? Geeft dat een realistisch beeld?
Als ik het in mijn hoofd haal dat theoretische rijexamen mee te doen deze zomer, dan ga ik toch nog even een boekje er bij nemen. Kwestie van alles eens deftig door te lezen. Maar eigenlijk is het toch allemaal logisch, of ligt dat nu aan mij? Het is een kwestie van kijken en je gezond boerenverstand gebruiken. Of ligt dat nu echt aan mij? Dit zeg ik alleen over het theoretische gedeelte. De praktijk dat is waarschijnlijk een ander paar mouwen. Maar ik hou me vast aan de gedachte dat het niet erger kan worden dan bij de Zus. Die reed doodleuk bij haar tweede rijles over een gracht. Uhu. Over een gracht. De voorwielen van de auto aan de ene kant, de achterwielen aan de andere kant. Erger dan dat kan het bijna niet. Sorry, Zus, maar het blijft stiekem wel grappig. 
Toen mijn ouders voor kerstmis afgelopen jaar of het jaar daarvoor een nieuwe keukenradio kregen was mijn eerste reactie: “Ik wil er ook zo een!”. De mama en papa hebben dat blijkbaar goed in hun oren geknoopt. Een paar dagen voor ik mijn rapport ging ophalen lieten ze me weten dat als ik goede cijfers had, zo een radio zou krijgen. Een grote onderscheiding leek me wel goed genoeg. En ja, hoor. Toen ik terug kwam van mijn drie daagjes Amsterdam stond hij te wachten in mijn kamer. Mijn Johnny. Uhu. Ik heb hem Johnny gedoopt. Hij is lekker retro. 
Het was bijzonder lang geleden dat ik nog in onze hoofdstad was geweest. Toen ik enkele weken geleden een mailtje kreeg dat ik op 9 juli mijn contracten moest gaan tekenen, besloot ik dat ik er meteen een fijn dagje Brussel van zou maken. Vriend D. gaf zich vrijwillig op mee te gaan. Nadat ik al mijn contracten had getekend (uhu, niet een, maar een stuk of vijf), konden we de stad onveilig gaan maken. Mijn goede vriend D50 was natuurlijk ook mee. We begonnen met een toeristisch wandelingetjes: de Grote Markt, Manneke Pis,… Dat soort dingen.
