Vrijdagavond zou ik met vriendin K. even wat gaan drinken in de Leuvense binnenstad. We zouden proberen zo goed en zo kwaad mogelijk de Marktrock festiviteiten te ontwijken. Die middag kreeg ik een mailtje waarin vriendin K. liet weten dat ze toch niet kon komen. T. kwam helemaal vanuit zuidelijkere regionen van ons landje, waar hij kampleider was, naar Leuven. Speciaal voor Marktrock of speciaal voor haar? wilde ik weten. Dat wist ze niet helemaal zeker.

Tijdens het avondmaal liet ik weten dat mijn plannen voor die avond veranderd waren.
“Ach,” zei de mama, “moest mijn vriendin me niet op een avond hebben laten staan, dan had ik papa nooit tegengekomen,”.
Opnieuw werd heel het verhaal van hoe die twee elkaar hebben leren kennen verteld. Te pas en te onpas wordt dat verhaal hier boven gehaald. Normaalgezien zou de mama en een vriendin van haar die avond naar de film gaan. De vriendin in kwestie besloot dat ze toch meer zin had in haar vriendje. De mama bleef alleen achter. Ze besloot niet bij de pakken te blijven zitten en ging naar een cafeetje dat ze al een hele poos niet meer had bezocht. Daar zat ze dan op de barkruk te nippen aan haar Looza. En plots was daar de papa die haar vroeg of ze misschien op iemand aan het wachten was. En ze leefden nog lang en gelukkig.
In tegenstelling tot mijn mama besloot ik die avond toch maar thuis te blijven. Zo’n dingen overkomen me namelijk niet. Moest er dan toch een jongeman naast me komen zitten in een of ander donker café, dan was het waarschijnlijk een jongeman die ik liever niet in mijn buurt had of een of andere dronkaard van vijftig met een gigantische bierbuik en men boobs.

Vandaag kwam vriendin K. op msn. Na even wat andere dingen te hebben besproken, vroeg ik haar of het nu de moeite was geweest om mij zomaar zonder boe of baa te dumpen. Het was blijkbaar wel de moeite waard, want nu heeft de jongeman niet langer de status “potentieel vriendje” maar “vriendje”. Intussen praat ik K. natuurlijk een gigantisch schuldgevoel aan. Al plagend. Ik ben heel blij voor haar en dat weet ze ook, maar het is zo leuk om haar te confronteren met het feit dat ze mij heeft laten zitten voor een “potentieel vriendje”. Hiermee stijgt mijn zieligheidsfactor weer met 10%. Hoera! Maar natuurlijk heeft ze groot gelijk. Ik zou haar ook laten zitten voor een “potentieel vriendje”. Pfff…

Ik ben benieuwd wanneer de volgende zich zal melden met het nieuws “ik heb een vriend(innet)je”. Het is weer die tijd van het jaar. Je hebt zo van die momenten in het jaar wanneer je wordt overladen met mails en sms’jes van god-weet-wie-allemaal om te zeggen dat ze van het straat zijn geraakt. Ik had gegokt op vriend D., maar blijkbaar lijkt dat het vriendin I. zal worden. En ooit zal ook ik de wereld kunnen vertellen dat ik een vriendje heb. Tot dan lijd ik gewoon verder aan mijn chronische vrijgezelitis.

En als u mij nu wil excuseren, ik ga naar de vallende sterren kijken en bepaalde dingen wensen.