22 08
Ik ben uitgeteld. Het liefst van al zou ik me nu al in mijn bed werpen, maar acht uur is toch nog een beetje vroeg. Dus heb ik besloten het thuisfront nog een keer te laten weten wat ik hier allemaal uitspook. Ik teken porno. Excuseer “erotisch”. Jawel. Blote madammen en dergelijke. Ik zie door mijn scherm heen enkele wenkbrauwen fronsen. Gisteren waren er een hoop eerstejaarsstudenten van de universiteit afgezakt naar mijn werkplekje. We hadden een kunstenaar uitgenodigd en die ging een workshop “sexueel getint tekenen” geven. Als ik de woorden “workshop” en “tekenen” in een zin hoor, dan ben ik meteen geïnteresseerd. Ik mocht dus even mee doen met de studenten.
Het was de bedoeling dat je niet naar je blad keek terwijl je tekende. Jarenlang heb ik appels, van die pompoemachtige dingen en aubergines nagetekend op alle mogelijke manieren, onder andere ook zonder naar je blad te kijken. Soms gaf dat wel leuke resultaten, maar meestal is het niet meteen mijn kopje thee. Tussen de tekeningen die ik gisteren maakte zaten echter wel een paar leuke resultaten. Vond ik dan toch. Op Flickr zijn de meningen een beetje verdeeld.
En laps, nu ga ik weer alleen van die vieze perverten hier krijgen die googlen op allerlei vunzige zoektermen. Tsss…
18 08
De afgelopen drie jaren heb ik iedere dag de trein en de bus genomen van en naar school. Dat betekent dus eerst van het kleine dorpje waar ik woon met de bus naar Leuven en dan in Leuven op de trein naar Mechelen stappen. Tijdens die drie jaren heb ik heel wat fijne en ook minder fijne ontmoetingen gehad met mensen op het openbaar vervoer. De meeste daarvan waren hier wel te lezen in mijn blogje. Het was ook tijdens een busritje van school naar huis dat ik het idee kreeg voor mijn eindwerk. Ik wilde een ontmoetingsplek creeeren voor mensen die het openbaar vervoer nemen. Dat idee werd in een crossmediaal kleedje gegoten en een paar maanden later was er “Onderweg”. Dingen als bluecasting en allerlei high tech dingetjes komen aan bod (die niet allemaal kloppen, ik weet het, maar het is de gedachte er achter die telt), maar ook traditionele dingen zoals een bank krijgen een plaatsje binnen dit project.
DOWNLOAD EINDWERK (1.86MB)
Uiteindelijk een mooie 17 op 20 gekregen voor dit. Dit is dan ook wat ik graag doe: dingen bedenken. Ik weet dat ik af en toe gevloekt heb op het eindwerk, maar dat was vooral omdat ik niet goed wist wat ik net moest doen. Dat kan je wel eens voor hebben als je een nieuwe opleiding volgt. Maar aan het eindwerk zelf werken was zeer fijn. 
16 08
“En wat als er iets gebeurt? Wie ga je dan contacteren?” vroeg de bezorgde mama zondag nog. Ik weet nog dat ik antwoordde dat er niets zou gebeuren. Wat kon er gebeuren? Het is niet dat ik een wild feestje zou gaan organiseren in het huisje waar ik tijdelijk zou wonen. No way José. Natuurlijk was ik helemaal vergeten dat de mama haar vrouwelijke intuitie bijzonder goed werkt. Daar moest ik aan denken toen gisterenavond plots de elektriciteit uitviel. Laps.
Ik had net gedaan met koken toen de oven de geest gaf. Het licht in de koelkast was uit en de lichten in de woonkamer kreeg ik niet meer aan de praat. De televisie daarentegen speelde gewoon verder. Eh? Op de bovenverdieping leek alles nog normaal te werken. Ik besloot eerst mijn eten op te eten nu dat nog warm was. Terwijl ik aan het eten was bedacht ik alle ruimtes waar de zekeringkast zou kunnen staan. Ik gokte op het kleine berghokje naast de trap. En jawel, tussen de duizend en een tassen en de springbal vond ik de zekeringkast. Nu heb ik nog nooit oog in oog gestaan met een zekeringkast. Nee, wacht, ik lieg. Ik heb de zekeringkast in onze garage al vaker gezien, maar niet van dichtbij. Soit, gelukkig kan ik bijzonder goed overweg met knopjes en technische dingetjes. Soms denk ik dat ik een mannelijk brein heb. Of ik ben gewoon een zeer handige Hariette, dat is ook een optie. Mwah. Knopje ingeduwd en alles werkte weer. Hoera!
Mag ik nu heel luid “girl power” roepen? 
15 08
Zo, terug in Amsterdam. Het lijkt wel alsof ik hier nooit ben weggeweest. Het is hier een beetje mijn derde thuis aan het worden. Mjin eerste thuis is Belgie en mijn tweede is natuurlijk IJsland. Soit. Er lopen nog steeds te veel toeristen rond, meer dan de vorige keer zelfs. Op de Dam is het momenteel niet te doen. De locals vloeken nog steeds uitgebreid op andere fietsers, vooral dan op toeristen op de fiets. Mijn agressieve fietsbelduim werkt nog perfect.
En Amsterdam blijft een fantastische stad. Ik blijf er bij dat het meer weg heeft van een groot dorp. Gisteren bijvoorbeeld waren E. en ik even een koekje gaan kopen en toen we terug de straat inliepen waar onze werkplek is, zagen we net een melkboer bezig met een levering. Op datzelfde moment kwam een man op een fiets voorbij. “Dag melkboer,” hoorde ik hem zeggen waarop de melkboer hem begroette met “Dag visman,”. Visman? Vooraan in het bakje van de fiets lag inderdaad vis. Het deed me helemaal denken aan die openingsscène van Belle en het Beest. Daar gaat de bakker met z’n brood als altijd, hij raakt het kwijt al is het oud… Bonjour, bonjour. Ok, ik heb die film vorige week nog een keertje bekeken. Waarschijnlijk verklaart dat het een en het ander. 
We waren iets verder in de straat van onze werkplek. In die straat zijn enkele steegjes en in die steegjes staan regelmatig nogal gure personages. Op dat moment stond er een man met een rode jas aan het begin van een steegje. Hij was precies aan het wachten op iemand. Waarschijnlijk een dealer. E. en ik waren twee meter verder toen we plots een fiets hard tegen de grond hoorde gaan. “Politie!” hoorde ik iemand roepen. “Doe je mond open!”. Ik draaide me om en zag dat de man met de rode jas op de grond lag. Bovenop hem zaten drie struise kerels. Aan hun handelingen te zien hadden ze ervaring met zomaar mensen te bespringen vanaf de fiets. Politie in burger. Jawel.
Voor de rest is hier alles dik in orde. Alleen de qwerty toetsenborden steken me een beetje tegen. Aaaargh… qwerty. De a en de q, die wissel ik al niet meer. De z en de w wissel ik nog regelmatig. En de m is een ramp. Een ra;p schreef ik. Mwah.
12 08
Vrijdagavond zou ik met vriendin K. even wat gaan drinken in de Leuvense binnenstad. We zouden proberen zo goed en zo kwaad mogelijk de Marktrock festiviteiten te ontwijken. Die middag kreeg ik een mailtje waarin vriendin K. liet weten dat ze toch niet kon komen. T. kwam helemaal vanuit zuidelijkere regionen van ons landje, waar hij kampleider was, naar Leuven. Speciaal voor Marktrock of speciaal voor haar? wilde ik weten. Dat wist ze niet helemaal zeker.
Tijdens het avondmaal liet ik weten dat mijn plannen voor die avond veranderd waren.
“Ach,” zei de mama, “moest mijn vriendin me niet op een avond hebben laten staan, dan had ik papa nooit tegengekomen,”.
Opnieuw werd heel het verhaal van hoe die twee elkaar hebben leren kennen verteld. Te pas en te onpas wordt dat verhaal hier boven gehaald. Normaalgezien zou de mama en een vriendin van haar die avond naar de film gaan. De vriendin in kwestie besloot dat ze toch meer zin had in haar vriendje. De mama bleef alleen achter. Ze besloot niet bij de pakken te blijven zitten en ging naar een cafeetje dat ze al een hele poos niet meer had bezocht. Daar zat ze dan op de barkruk te nippen aan haar Looza. En plots was daar de papa die haar vroeg of ze misschien op iemand aan het wachten was. En ze leefden nog lang en gelukkig.
In tegenstelling tot mijn mama besloot ik die avond toch maar thuis te blijven. Zo’n dingen overkomen me namelijk niet. Moest er dan toch een jongeman naast me komen zitten in een of ander donker café, dan was het waarschijnlijk een jongeman die ik liever niet in mijn buurt had of een of andere dronkaard van vijftig met een gigantische bierbuik en men boobs.
Vandaag kwam vriendin K. op msn. Na even wat andere dingen te hebben besproken, vroeg ik haar of het nu de moeite was geweest om mij zomaar zonder boe of baa te dumpen. Het was blijkbaar wel de moeite waard, want nu heeft de jongeman niet langer de status “potentieel vriendje” maar “vriendje”. Intussen praat ik K. natuurlijk een gigantisch schuldgevoel aan. Al plagend. Ik ben heel blij voor haar en dat weet ze ook, maar het is zo leuk om haar te confronteren met het feit dat ze mij heeft laten zitten voor een “potentieel vriendje”. Hiermee stijgt mijn zieligheidsfactor weer met 10%. Hoera! Maar natuurlijk heeft ze groot gelijk. Ik zou haar ook laten zitten voor een “potentieel vriendje”. Pfff…
Ik ben benieuwd wanneer de volgende zich zal melden met het nieuws “ik heb een vriend(innet)je”. Het is weer die tijd van het jaar. Je hebt zo van die momenten in het jaar wanneer je wordt overladen met mails en sms’jes van god-weet-wie-allemaal om te zeggen dat ze van het straat zijn geraakt. Ik had gegokt op vriend D., maar blijkbaar lijkt dat het vriendin I. zal worden. En ooit zal ook ik de wereld kunnen vertellen dat ik een vriendje heb. Tot dan lijd ik gewoon verder aan mijn chronische vrijgezelitis.
En als u mij nu wil excuseren, ik ga naar de vallende sterren kijken en bepaalde dingen wensen. 
