Verbeelding

Ik ben klaar voor Amsterdam. Of Amsterdam voor mij klaar is, is natuurlijk een ander paar mouwen. Intussen heb ik een verblijfplaats gevonden. Last minute, hoe kan het ook anders, maar zo ben ik nu eenmaal. Het is iets via de hospita van E. die ook opnieuw mee gaat naar de Nederlandse hoofdstad. Uit de mail kan ik opmaken dat het zelfs om een huis gaat. Een huis begot. Straks eventjes bellen.

Het drong trouwens ook net tot me door dat ik woensdag al een dagje vrij heb. Ik heb een Vlaams contract, dus heb ik de Vlaamse feestdagen dus ook 15 augustus. Hoera! Dat is goed, dan kan ik even twee dagen werken, er een beetje terug in komen, na twee maanden op mijn gat te hebben gezeten. En volgend weekend sta ik dan terug in ons belgenlandje. Voor deze week neem ik alleen het hoogst noodzakelijke mee. Zelfs mijn laptop gaat achterblijven (Noooo… afkicken!). Volgend weekend krijg ik dan een lift van de papa taxi en dan neem ik heel wat meer spullen mee. Ik ben benieuwd wat voor spannende avonturen ik nu weer allemaal zal meemaken. Schreeuwende inboorlingen omdat je net iets te traag fietst, oude vrouwtjes die je met stokken slaan, duiven die in je gezicht vliegen,… Ja. Ik kijk er al helemaal naar uit.

Vroeger schreef ik heel vaak verhalen. Ik heb miljoenen woorden bij elkaar geschreven. Dozen vol papier met schrijfels heb ik hier rondslingeren. Ik schreef mierzoete verhalen met happy endings en duistere verhalen waarin iedereen stierf op het einde. Ik deed bijna niets liever dan schrijven. Misschien kwam het omdat ik verplicht artikels moest schrijven voor school of misschien kwam het doordat ik te veel schreef voor dit blogje. Hoe dan ook, die hobby, het schrijven van verhalen, verwaterde een beetje. Verschillende keren doorheen de afgelopen drie jaren heb ik het voelen kriebelen om de draad terug op te pikken en nu is het eindelijk weer zover. Ik ben weer aan het schrijven. Het gaat nog een beetje stroef, maar ik kan het nog steeds. Enkele avonden geleden verschenen er heel opeens tienduizend tekens in mijn tekstverwerker. Zomaar. Uit het niets. Daar stonden ze dan en ze vormden een geheel. Een geheel dat lekker leest. Misschien dat jullie dit verhaal niet te lezen zullen krijgen omdat het net iets te hard aansluit bij mijn huidige realiteit, maar wie weet trakteer ik jullie wel op het volgende.

Edit// “Het volgende” is af. Een kortverhaaltje over een zeer bijzondere heuvel in IJsland, Helgafell. Je kan het hier (klik) lezen. En dan moet ik nu maar een keertje stoppen met naar die cd van Sigur Ros te luisteren.

Hihi… Wegens te weinig en tegelijk te veel inspiratie om een post te schrijven. Kortjes. De oplossing voor alle problemen. Was het maar waar.

• Maandag fotoshoot gedaan met deze meneer en deze mevrouw. Het was gezellig ook al was ik er niet helemaal honderd procent bij en dat dankzij het volgende puntje.
• De afgelopen week een flinke rollercoaster van emoties meegemaakt, maar ik denk dat het nu allemaal een beetje voorbij is. Oef. Ergens vind ik dat wel jammer. Langs de andere kant ben ik heel blij dat ik het achter mij kan laten.
• Ik ben blij dat ik zoveel schitterende vriendjes en vriendinnetjes heb waarbij ik terecht kon de afgelopen week. ‘t Zijn schatjes. Soms sta ik er echt van versteld hoeveel mensen er om me geven. Gek om te zeggen, maar het is zo.
• Ik heb nog altijd geen kamer in Amsterdam en ja, ik ben lichtelijk aan het paniekeren. Er is wel een plan B, maar ik zou toch liever nog iets vinden. In ieder geval moet ik niet onder een brug slapen. Dat is toch al iets.
• Vanaf volgende week maandag houden de Nederlanders mij gedurende twee en een halve maanden gegijzeld.
• Ik ben terug aan het proberen Kleintje regelmatig te updaten. Hopelijk lukt dat. Hout vasthouden. *grijpt naar haar kleerkast*
• Vermoedelijk ga ik niet naar Marktrock dit jaar. Pfff… zelfs geen randpodia meer, alleen maar betalende podia.
• Blahblahblah

Uhm… Redelijk nutteloos. Ik weet het. Lalala. Foto’s van de fotoshoot zijn hier en hier te bewonderen. Ik had zelf mijn camera niet mee om de twee fotografen te pesten, maar eens zal ik wraak nemen en die wraak zal mierzoet zijn! Mwahaha!

Eerst en vooral: Stef, je bent mijn held deze dag. Nee, maak dat maar held van de maand. Dank je voor de Flickr Pro.

Ik mag 8000 ook van mijn lijstje schrappen. Jawel, Brugge. Vriendin N. en ik, wij zien elkaar slechts een maal per jaar. Het is een vreemde soort traditie geworden, maar het is een traditie die blijkt te werken. Ik heb N. vijf jaar geleden leren kennen via tienternet en sindsdien hebben we al verschillende Vlaamsche steden samen onveilig gemaakt. Ergens is het wel grappig dat we elkaar maar een keer per jaar zien en dat het toch steeds blijkt te klikken. Natuurlijk chatten we tijdens het jaar wel, maar tsja… het is toch een beetje anders.

Soit. Ergens in juli hadden we besloten dat we naar Brugge zouden gaan en wel op 4 augustus. We hadden niet echt plannen om toeristische dingen te doen, dus hebben we ons uiteindelijk aan het standbeeld van Simon Stevin gezet en hebben we daar een uur of drie doorgebracht. Gebabbeld, ijsje gegeten, nog meer gebabbeld. Het probleem was dat ik met zo’n felle zon in de schaduw moet blijven anders zijn de gevolgen niet te aanschouwen. Huidtype 1, het is een ware hel. Dus volgden we de schaduw van het beeld, maar het mocht niet baten. De zon had een stuk van mijn linkerbeen al verbrand. Het is eigenlijk hilarisch. Het is zo’n stukje aan mijn knie en je ziet perfect de lijn tot waar mijn kleedje kwam en tot waar ik in N.’s schaduw zat. Daarna zijn we verhuisd naar het dichtsbijzijnde schaduwrijke terrasje, om na een drie kwartier te besluiten dat we toch maar een keertje de toerist moesten uithangen.

Iedereen weet dat bootjes leuk zijn. N. en ik hebben vorig jaar of het jaar daarvoor de bootjes gedaan in Gent. De bootjes doen in Brugge was dus een vrij logische keuze. Vanaf het water is Brugge eigenlijk nog een mooiere stad dan vanaf de begane grond. De D50 heeft goed dienst geleverd, zelfs al had ik hem op automatisch gezet (kwestie van volledig zonder denken redelijk snel plaatjes te schieten). Het was een fijn halfuurtje en de gids was eigenlijk wel een beetje grappig.

Vervolgens hebben we ons in de schaduw op een bankje gezet bij Gruuthuse. Toen merkten we dat we allebei een beetje rood waren uitgeslagen. Ik natuurlijk een iets diepere tint rood dan N. die van nature iets sneller bruint dan mij. Ik was al verbrand woensdag, maar die roodheid was al wat weggetrokken. Een geluk bij een ongeluk: de after sun die we hier thuis hebben ruikt ontzettend lekker. Mwah. Dan zijn we maar iets gaan eten (binnen, ik kon geen zon meer zien) en daarna hebben we nog een terrasje gedaan. Oef, al die terrasje. Ik heb te veel cola gedronken gisteren. Dat is zeker.

En voor dat ik het goed doorhad was het half negen en zat ik terug op de trein naar huis. Het was een fijn dagje. Foto’s zijn te zien op Flickr, in een apart set, dankzij Stef. Zeg nu allemaal even “Dank u, Stef”.

Normaalgezien ben ik niet zo iemand die bij de eerste dag mooi weer naar buiten ga, maar nu was het lang genoeg deprimerend weer geweest en wilde ik mijn huis een keertje verlaten. Ik besloot dat ik naar Bierbeek zou fietsen, maar toen ik vriend D. vertelde over mijn plannen werd er het een en het ander gewijzigd. Vriend D. wilde mee, maar Bierbeek was een beetje te ver. Dus werd het de Zoete Waters. Hij wist dat ik mijn fototoestel mee ging nemen en dat hij model moest spelen, maar toch kwam hij. Is het geen goede vriend, meneer?

We hebben dan wat rondgelopen in het Zoet Waters Park, dat tegenwoordig gratis is. Vroeger werden wij na een schoolreis daar nog altijd eventjes gedropt. Waarschijnlijk werd er van ons verwacht dat we onze laatste centjes uitgaven aan de trampolines (die toen nog betalend waren) of in de cantine. Het is er behoorlijk verandert, maar hoe lang ben ik er ook al niet meer geweest. Sommige stukken laten er nu echt volledig verlaten bij. Op de een of andere manier ziet het er wel een keertje leuk uit.

Daarna hebben we nog even langs een paar vijvers gewandeld, om ons vervolgens op een terrasje te werpen en een milkshake naar binnen te slurpen. En om de een of andere zeer verdachte reden is alleen mijn linkerbovenarm verbrand. De logica ontgaat mij volledig. Maar goed.

De foto’s zijn te bewonderen op mijn Flickr pagina. Ik zou eigenlijk een keertje een Pro account moeten aanschaffen zodat ik alles mooi in mapjes kan plaatsen. Och ja.