Het is algemeen bekend dat ik voorzien ben van bijzonder kleine, poezelige handjes. Bij kleine, poezelige handjes horen natuurlijk ook kleine, poezelige vingertjes. Hoe kan het ook anders? Afgelopen zaterdagavond lag ik opgerold in de zetel te kijken naar een film. Even verderop in de zetel zat mijn gezelschap voor die avond. Ik had net gegiecheld om het een of het ander en meteen kreeg ik de vraag wat er zo grappig was. “Dat,”zei ik terwijl ik naar de televisie wees. “Waarmee wees je nu?” vroeg het gezelschap enigszins verbaasd. Wijzen doe je over het algemeen met je wijsvinger. Daaraan heeft die vinger dan ook zijn naam te danken, dus ik stak mijn wijsvinger naar hem uit. Er hing een opmerking over mijn kleine handen in de lucht. Ik kon het voelen aan mijn dikke teen. Meestal volgt er dan de uitgestoken hand waartegen ik dan mijn hand moet leggen om te laten zien hoe de twee handen verschillen in grootte. Nu dus ook. Conclusie: mijn wijsvinger was en is waarschijnlijk nog steeds even groot als de pink van het gezelschap in kwestie. Overal waren mijn vingers exact een kootje kleiner dan zijn vingers. “Is dat een of andere aandoening of zo?” vroeg hij. Het klonk redelijk serieus, maar misschien was hij me gewoon aan het plagen. Kan ook. “Nee, dat zijn gewoon kleine handen. Moest je het nog niet door hebben, ik ben maar een meter vijfenzestig, alles aan mij is klein” (ok, alles behalve mijn achterwerk, heupen en bovenarmen, om nog niet te beginnen over mijn buik) antwoordde ik snel en richtte mijn aandacht terug op de film. Iedere keer opnieuw vraag ik me af of het zo abnormaal is om kleine handen te hebben. Straks ga ik me nog schamen voor mijn handen. Djeeses. Vreemde mensen met grote handen.