Verbeelding

Herfst

Ein-de-lijk! De afgelopen maanden heb ik niet getekend of toch nauwelijks. Normaalgezien teken ik iedere dag wel iets. Van zodra ik mijn computer aanzet, zet ik gelijk ook een tekenprogramma aan en begin ik te doodlen. Soms komt er niets zinnigs uit, andere keren leidt dat gedoodle tot een mooie illustratie. Maar de laatste maanden niets, nada, rien du tout. Ik begon al een beetje te paniekeren. Wat als ik het niet meer kon? Wat als mijn verbeelding op was? Ieks. Gelukkig barstte vrijdag een grote bel creativiteit uit elkaar waardoor ik nu al drie dagen aan een stuk aan het tekenen en doodlen ben met enkele leuke tekeningen als gevolg. Onder andere deze.

Kijk! Een achtergrond! En kijk! Perspectief!

Fietsbelmaniak

Het leek alsof iedere persoon in Amsterdam gisteren alle mogelijke verkeersregels was vergeten. Kwam het door de kou of hing er iets vreemds in de lucht? Geen idee. Tussen mijn werk en de Albert Heijn achter de Dam had ik zelf bijna drie keer een aanrijding met een andere fietser en heb ik zelf bijna twee voetgangers aangereden. Een paar blonde wichten vond het nodig om over te steken als het rood voor hen was. Een andere fietser die ook net door het groen wilde rijden riep de grootste van de twee “trut”na, net toen ik bijna tegen de lange benen van diezelfde trut reed. “Mens, kijkt waar ge loopt,” snauwde ik tegen het blonde wicht, want ja, tegenwoordig hou ik mijn mond ook niet meer in het verkeer. Ik wijs mensen er bijna dagelijks op dat ze op de stoep moeten lopen en niet in het midden van de straat. Daarnaast gebruik ik mijn fietsbel maniakaal. Yup, ik ben een fietsbelmaniak.

Voor zij die nu gaan zeggen dat dat verkeersagressie is: het is echt wel nodig om assertief te zijn op de fiets hier in Amsterdam. Als je niet op tijd belt en je rijdt aan een behoorlijke snelheid, dan heb je voor je het weet een toerist onder je wiel. Of een duif. Of je ligt zelf tegen de grond zoals ik gisteren zag gebeuren. Een man met een koersfiets vertrok als een van de eersten toen het licht op groen sprong. Enkele tellen later kwam hij de arm van een nogal trage toerist tegen. Daardoor vloog de fietser stuntmangewijs van zijn fiets. En yup, dat gebeurde ook tussen mijn werk en de Albert Heijn achter de Dam. Er kan blijkbaar heel veel gebeuren op 500 meter. De fietser stond redelijk snel terug recht en de toerist was vriendelijk genoeg om hem te helpen.

Visite Visite

Na verschillende toevallige ontmoetingen de afgelopen maanden met huisgenoot K. werd het tijd om haar een keertje een bezoekje te brengen. Aangezien ik aan mijn laatste volle week in Amsterdam bezig ben, werd er snel een datum geprikt. Maandag 22 oktober. Dus gisterenavond belde ik om zeven uur aan bij mijn oude deur. Ik gluurde even binnen in mijn oude kamertje dat nu het kamertje is van P. en die meid heeft er echt iets leuks van gemaakt.

Daarna hielp ik K. in de keuken. Intussen werden mij alle roddels van de buurt verteld. Hi-la-risch. Ik heb daar twee maanden gewoond en ben er dan vier maanden weggeweest én dan toch kunnen roddelen. Nah ja, blijkbaar heeft de bovenbuurvrouw iets met de jongen met het fototoestel, terwijl K. en ik altijd dachten dat de bovenbuurvrouw al een vriend had. Nee, we dachten het niet alleen, we hadden het verscheidene keren met onze eigen oren vastgesteld.

Natuurlijk kreeg ik ook een update rond K. en Eric. Het kwam spontaan ter sprake. Afgelopen week heeft K. eindelijk de knoop doorgehakt en heeft ze een punt achter de relatie gezet. Dus zo heb ik min of meer het begin en het einde van de relatie meegemaakt. Er werd een paar keer teruggeblikt op die ene ochtend dat ik halfdood in de zetel lag toen zij en haar nieuwe loverboy binnenkwamen. Het blijft eigenlijk een zeer grappige situatie en het wordt alleen maar grappiger naar mate ik er meer aan terug denk. Jaja, memories.

Het was fijn om terug even in dat appartement te zijn en even bij te praten met K.. Daarnaast heb ik nu eindelijk mijn lieveheersbeesjestas en mijn statief terug. Hoera!

Chaos

Maandagochtenden zijn altijd een beetje chaotischer dan alle andere ochtenden van de week. Meestal overleef ik de chaos wel en raak ik zonder al te veel stress op mijn werk. Deze ochtend was het net iets anders. Toen mijn gsm liet weten dat het tijd was om op te staan, greep ik naast het piepende onding en zwaaide nogal bruusk tegen mijn bril, die naast mijn gsm lag. De bril tuimelde van het nachtstandje en viel een kleine twee meter naar omlaag. Lang leve hoogslapers. Ik hoorde een zachte plof, zette de gsm die nog steeds aan het piepen was af en draaide me nog eventjes om. Meteen uit mijn bed springen is nog altijd niet mijn sterkste kant.

Een tiental minuten later stond ik op de onderste tree van mijn laddertje. Mijn bril had vorige week nog zo’n duik gemaakt. Ik begin te vermoeden dat dat ding zelfmoordneigingen heeft. Die keer lag hij mooi op het matje onder aan het laddertje. Deze keer niet, zo voelde ik met mijn voet. Oh-oh. Daar, op dat moment, begon de chaos. Ik draag een bril om een wel zeer goede reden: ik zie anders niets. Ik heb -6 aan beide ogen. Vanaf -8 ben je volgens de mutualiteit slechtziend, want dan betalen ze je glazen en zo allemaal terug. Dus, ja, ik ben ongeveer blind zonder bril. Ik zie wazige vormen, maar om een bril terug te vinden zie ik absoluut niet genoeg. Er zat niets anders op dan rond te tasten op mijn vloer.

Na vijf minuten had ik mijn bril nog steeds niet gevonden. Ik kon mijn hospita er bij halen, maar zij sliep waarschijnlijk nog en ik wilde haar niet onnodig wakker maken. Doemscenario’s speelden zich al in mijn hoofd af: met de fiets Amsterdam doorkruisen zonder een steek te zien (volgens mij is dat eigenlijk nog best doenbaar, niet dat ik het ga wagen, maar het is doenbaar), werken aan de computer met mijn neus tegen het scherm gedrukt,… Toen merkte ik plots een vreemde vorm op bij het paar sokken dat bij mijn schoenen lag. Al tastend ontdekte ik dat het mijn bril was. Yuy! Mijn bril! Ik knuffelde het ding even en zette het toen op mijn neus. Ik kon weer zien! Een waar mirakel. En zo begon mijn maandagochtend. Yup, yup, goedemorgen.  

Kortjes

Er is zoveel gebeurd vandaag. Dus ik vrees dat het even weer kortjes worden.

• De dag begon een beetje vreemd met een zeer rare droom die me net iets te filosofisch maakte. Daardoor heb ik dus een heel zwaar, maar interessant msngesprek gehad over goed, kwaad, geloof, waarden, normen en meer van dat soort dingen. Toen ik om twaalf uur eindelijk beneden stond om iets te eten, werd er aangebeld. Ik deed de deur open: twee getuigen van Jehovah. Alsof ze het roken.
• Om een uur op de bus gesprongen om naar Leuven te trekken. Ik had afgesproken met een van mijn toekomstige bazen om mijn contract te tekenen. Ik was een half uur te vroeg dus ben ik nog even naar dat ene boekenwinkeltje geweest vlakbij het Foch. Een nieuw boekenwinkeltje. Het is er nog maar twee weken, wist de verkoopster mij te melden. Voor iedereen die graag goedkope, maar toch vrij recente boeken koopt, dat winkeltje is the place to be. Twee exemplaren van hetzelfde boek gekocht: een voor mij en een voor vriendin I., want ze had er achter gevraagd.
• Daarna naar de Twee Bronnen waar ik had afgesproken met toekomstige baas A. Gezellig keuvelen. Het leuke is dat ik hem al jaren ken. Jaja. Soms is het nog niet zo slecht af en toe jezelf of je schrijfsels op het net te gooien. Mijn contract getekend. Dus vanaf november ben ik “grafisch vormgeefster SLASH ILLUSTRATOR”. JAWEL. SLASH ILLUSTRATOR. IKKE. *doet een vreugdedansje*
• Na het contract-teken-ritueel-ding had ik afgesproken met vriendin N. We hebben wat door Leuven gelopen, op bankjes gezeten en geshopt. Het leuke aan vriendin N. is dat ze “ons wijze oude vrouwtje” is en dat ze altijd wel met goede raad op de proppen kan komen. Het heeft deugd gedaan. Ik heb de laatste tijd zoveel goede raad gehoord dat ik vergeten was naar wat ik echt moet luisteren en dat is mijn hartje.
• Met vriendin N. gaan shoppen is meestal wel redelijk gevaarlijk. Ik heb een gsm gekocht, maar die stond al een tijdje ingecalculeerd. Het is de Sony Ericsson Z310i geworden, die ene waarover ik in maart of april nog schreef. Toen ik zag dat hij in het turquoise bestond moest en zou ik die hebben. Enkele weken geleden stond ik al met een bepaalde mannelijke blogger uit het Leuvense in de Mobistar winkel aan het Fochplein. Toen hadden ze helaas de gsm niet op voorraad. Dezelfde sympathieke jongeman die ons toen heeft geholpen was vandaag weer van de partij. Hij moest en zou mijn sale doen omdat hij gewoon heel sympathiek overkwam. En zo geschiedde. Met wat grapjes tussen het verkopen door kreeg ik mijn gsm mee naar huis 5€ goedkoper dan dat hij eigenlijk geprijsd stond. Hihi. En nee, het kwam niet door mijn enigzins onschuldig geflirt, nee. Denk ik toch.

  Het gekke is dat vriendin N. hem ook heeft. Dat gaat nog voor problemen zorgen. Dus ik moet binnenkort echt wel voor en uniek gsm zakje maken.

• En toen kwamen we in de Only. De Only is een winkel waar ik niet meer binnen mag gaan. Nooit meer. Net zoals de Vero Moda. Ik stond bij het rek van “laatste stuks” en zag een leuke rok in maat 40. Mijn maat. Tot ik hem paste en merkte dat er min of meer nog een tweede persoon bij kon. Toch als die tweede persoon een dwergje was. Hij maakte een vreemde bobbel. Geen goede rok dus. Ik had al een ander rokje gezien. Dus vanuit mijn pashokje gaf ik N. de instructies om mij die ene rok in een maat 38 te geven. Ik paste en dat ding zat als gegoten. Een MAAT 38. IKKE. EEN MAAT 38! Da’s ook weeral een eeuwigheid geleden dat ik nog in die maat heb gepast. Op de koop toe is het een mooie rok dus die werd ook meegenomen.
• Momenteel wacht ik op vriendin I. die hier even langs gaat komen. We gaan een frietje eten en wat praten over haar liefdesleven en mijn maatje 38 dat ik weer om zeep ga helpen met die frietjes. Nee, nee, zo’n vaart zal het wel niet lopen.

In ieder geval heb ik een goedgevulde dag gehad en ik moet er even aan toevoegen dat ik echt wel gelukkig ben. Dat moet ook soms eens gezegd worden he?