Verbeelding

Ik weet niet of het komt door het einde van het jaar dat met rasse schreden nadert of dat het gewoon een periode is. In ieder geval, ik denk de laatste tijd meer dan anders na over het leven en meer van dat soort dingen. De laatste keer dat ik naar de bib ging had ik opnieuw een boek meegenomen van de grootmeester Paulo Coelho. Aan de oevers van de Piedra huilde ik. Het boek zette me nog meer aan het denken.

Op de terugweg op de trein zat ik weer verdiept in datzelfde boek. In Brussel Zuid stapte er een oudere man op, hij kwam de coupé binnen en vroeg me (in het Frans natuurlijk) of de trein stopte in Brussel Noord. Hij besloot bij me te komen zitten. Aangezien ik het intussen normaal vind dat mensen me om informatie vragen en soms zelfs bij me komen zitten om nog een praatje te maken, legde ik het boek opzij en haalde mijn beste Frans boven. Het was een kort gesprek over hoe franstaligen en nederlandstaligen wat meer moeite moeten doen elkaar te begrijpen en daarvoor de tijd moeten nemen. Op een bepaald moment was ik in het Frans bezig tegen de man en hij in het Nederlands tegen mij.

Eens voorbij Brussel Centraal begon hij over het feit dat hij bijna aan het einde van zijn leven stond, qua werk dan toch en dat ik nog maar pas begon. Hij zei me dat ik nooit bang moest zijn om fouten te maken. Als je nooit iets doet kan je ook nooit iets misdoen, daar kwam het op neer. In Brussel Noord stapte hij af en zei hij iets dat mij verbazend genoeg zeer raakte: “Je bent op weg om een fantastische vrouw te worden,”. Zomaar. Uit het niets. Dat horen van een vreemde. We wensten elkaar een fijn nieuwjaar en onze wegen scheiden elkaar daar.

Ik dook vervolgens terug in het boek. Een tiental pagina’s later, op pagina 87, las ik het volgende: “Die gave is bestemd voor al wie hem wil aanvaarden. Men hoeft alleen maar te geloven, te aanvaarden, en niet bang te zijn om fouten te maken,”. Het leek alsof alles opeens even wilde laten weten “hey meid, je beseft het misschien zelfs soms niet, maar je bent op de goede weg,”. Waar die weg heent leidt, weet ik niet helemaal, maar de afgelopen paar dagen heb ik het gevoel dat het gewoon allemaal juist zit, dat alle puzzelstukjes op hun plaats vallen en dat is een ongelofelijk fijn gevoel.

De broer kwam trots naar me toe met een pakje in zijn handen voor mij. Een pakje van hem voor mij. Dat is nieuw. Geloof me. Dat mag gerust een wonder genoemd worden. Verbaasd scheurde ik het papier weg. Een doos Prince ministars! “Dan heb je een prins voor je kerst gekregen,” grinnikte hij. Nu nog een wit paard en ik ben gesetteled.

Hoewel dat een zeer fijn en attent pakje was, was ik toch nog gekker van het pakje dat ik van de mama en de papa heb gekregen. Enkele weken geleden trok ik na het werk naar Tante Jojo, dat lieve, schattige winkeltje in de Jan Stasstraat. Ik staarde naar de tassen van Ella Osix. Ik kwijlde over alle prachtige retromotiefjes. Uiteindelijk koos ik een tas met een motief waarvan het niet echt duidelijk is of het nu bloemen, wolken of schapen zijn. De vrouw in de winkel, die ik Tante Jojo noem, pakte de tas zorgvuldig in. Toen ze me het zakje gaf met daarin het cadeautje zei ze nog: “Ik hoop dat ze er blij mee zal zijn,”. “Oh, ik denk dat ze er heel blij mee zal zijn,” lachte ik. En ze is er inderdaad heel blij mee.

Van de zus kreeg ik nog een zelfgemaakte keukenschort. Heel netjes afgewerkt en in mijn favoriete kleur. Aangezien ik nogal een smodderaar ben in de keuken *kuch*tomatensaus*kuch* komt zoiets heel erg van pas. Hij komt wel tot voorbij mijn knieen. Hihi. Ik lijk nog meer op een hobbit dan anders met die schort aan.

Mijn benen doen zeer van gisteren een vijfhonderdtal keren (lichtelijk overdreven, maar het scheelt toch niet veel) de trap te zijn opgelopen. Een deel van mijn spullen zijn al verhuisd naar mijn oranje studio en mijn eerste bezoeker is ook al over de vloer geweest. Vriend D. en ik gingen normaalgezien zondagmiddag naar de Pixar Shorts gaan in het STUK, maar dat was blijkbaar al volledig uitverkocht. Dus zijn we terug door die mini-orkaan van gisteren naar mijn nieuwe thuis gegaan. We hebben ons in de zetel gegooid, een dekentje over ons heen gelegd, een dvdtje ingestoken en sinterklaaschocolade gegeten. En maskesvlees, een term die vriend D. niet kende. Schandalig. Al bij al dus nog een heel gezellige middag. Volgens vriend D. is mijn spiegelmuur nog niet zo erg en mijn oranje muren vallen ook zeer goed mee. Ok dan. Ja, ik begin me al thuis te voelen daarginds.

Het enige probleem is dat ik enkel kotnet heb op mijn studio. Nu ben ik geen student aan de KUL en dus heb ik geen inloggegevens. Onbeveiligde wireless connecties zijn trouwens schaars tot onbestaand waar ik zit. Conclusie: geen internet voor Kathleen. Dus als iemand een oplossing hiervoor heeft (een paar reserve logingegevens bijvoorbeeld ), laat maar iets weten. Tot dan blog ik wel tijdens de middagpauze of schrijf ik mijn berichtjes thuis op mijn computer, zet ik ze op de usb stick, sleur ik ze mee naar het werk en pleur ik ze hier online. Eigenlijk is het nog niet zo’n drama. Opnieuw: het is een luxeprobleem. Da’s echt wel mijn zinnetje de laatste tijd. Alles is tegenwoordig een luxeprobleem in mijn ogen. Dat komt niet goed met mij.