Verbeelding

Het jaar nadert zijn einde, hetzij langzaam, maar toch en dat wil zeggen dat ik even moet kijken naar de doelstellingen die ik begin dit jaar heb gemaakt. Een daarvan was om alle steden met een duizendtal te bezoeken. De Waalse steden waren nog niet aan bod gekomen en Antwerpen ook nog niet. Enkele weken geleden vertelde ik vriendin I. van die doelstelling. Ze was meteen enthousiast en we besloten een “Tour de Wallonie” te doen, een kleine roadtrip.

Namen
Ik ben eeuwen geleden met school naar Namen geweest om een dagje ondergedompeld te worden in de Fransche taal. Namen was me bijgebleven als een gezellig stadje. Het was onze eerste stop. Inderdaad, het is een gezellige stad. Met mijn visuele geheugen loodste ik ons meteen terug naar dat ene pleintje dat ik iedere keer voor me zag als ik aan Namen dacht. Jaja, een keer in een stad zijn en meteen je weg terugvinden, het is eng, maar superhandig.

Charleroi
In Charleroi zijn we niet echt gestopt (behalve dan om wat geld af te halen). We zijn er door gereden en stond versteld van het onaangename karakter van de stad. Die stad straalt niets uit. De meeste steden hebben toch nog op de een of andere manier een uitstraling, maar Charleroi helemaal niet. Misschien ligt dat gewoon aan mij. Misschien hebben we de stad niet genoeg kansen gegeven, ik weet het niet. In ieder geval waren we er snel weg.

Mons
Ik zou meteen verhuizen naar Mons moest ik kunnen. Echt. Zo’n prachtig stadje. Ik ben er echt holderdebolder voor gevallen. Al die oude huizen met hoge plafonds en grote ramen, prachtig gewoonweg. Jammer dat ze er Frans spreken en mijn Frans niet al te best is. Het ligt wel minder ver rijden met de trein van Halle dan Leuven van Halle ligt. Het is iets langer dan een half uur met de trein reizen… zonder overstap. Hihi. Yups, dat heb ik dus ook al uitgezocht. Vreemde kronkel. Het is nooit goed als ik verliefd word op steden. Enkele jaren geleden ben ik zo verliefd geworden op Amsterdam. Ik wilde er ook gaan wonen en intussen heb ik daar een kleine zes maanden doorgebracht. Ja, Mons was toch wel de ontdekking bij uitstek van deze hele postcode-route. Oeh! En het was kermis in Mons! Altijd leuk.

Maar het leukste aan de hele dag was toch het meebrullen van zeer foute nummers in de auto. Zo hebben we “My heart will go on” meerdere malen luidkeels meegezongen waardoor ik gisterenavond hees aankwam bij een filmavondje met een vriend.

Foto’s zijn natuurlijk te bezichtigen op mijn Flickr pagina.

Ergens in mijn top 10 van dingen die me altijd kunnen oppeppen als ik een beetje een slecht moment heb staat de befaamde McFlurry. De combinatie met ijs en M&M’s doet mij dan heel erg goed tijdens zo’n dip. Het is echter zelden dat ik zo’n potje in mijn handen krijg. Er is dan ook niet al te vaak reden tot oppeppen nodig. Toch had ik het vandaag een beetje moeilijk. Dankzij mijn hyperactieve rechter hersenhelft was ik al om vier uur in de ochtend wakker. Klaarwakker. Om half zeven lag ik nog steeds klaarwakker. Iemand heeft me onlangs wijsgemaakt dat je met je handen moet wapperen als je niet kan slapen. Dat blijkt dus onzin te zijn.

Nu ben ik niet de persoon die met enkele luttele uurtjes slaap de dag door kan komen. Absoluut niet. Op de koop toe was het niet de eerste keer deze week dat ik al om vier uur aan een drie uur durend wedstrijdje plafondstaren begon. Het was al de derde keer. Dus deze ochtend zat ik een beetje vies gezind op mijn werk. Een oppepper was meer dan welkom. Toen J. en A. besloten te gaan lunchen bij de McDonalds vroeg ik hen iets lekkers voor me mee te nemen. Ik vertelde hen over de McFlurry, maar het zou waarschijnlijk niet lukken die in ongesmolten staat terug op het werk te krijgen. Ja, ik heb mijn bokes opgegeten voor mijn computer omdat ik moest en ik zou die css af krijgen (wat me tevens ook gelukt is… min of meer…).

Na een half uur stonden J. en A. terug in het kantoor… MET EEN MCFLURRY. In ongesmolten staat, jawel. Mijn humeur was op slag terug helemaal schitterend en het werk ging plots verbazend goed vooruit. Komaan, hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze van hun bazen een McFlurry krijgen als extra motivatie? Niet veel vermoed ik. Ja, ik denk dat ik wel een fijne werkplek heb gevonden.

Edit// En dan loopt er net op het eigenste moment een mailtje binnen van J. met daarin dat hij super enthousiast is over mijn “geboekte resultaten” en zo. Man. Zo lief.

Deze week probeer ik een beetje uit te zoeken wat de beste manier is om vanaf dit boerendorp in Halle te geraken. Er zijn een paar opties die ik al heb uitgeprobeerd. De eerste is ontiegelijk vroeg opstaan, om dan de bus van zeven uur te nemen, om dan een half uur op het station te moeten wachten op de boemeltrein richting Halle. De tweede optie is om iets voor zeven opstaan, de fiets opspringen, zes kilometer door het heuvelachtige Vlaams Brabant fietsen naar het station om vervolgens uitgeteld op de boemeltrein richting Halle te springen. Een fijn optie, maar niet altijd een even goede combinatie met het herfstweer. De derde optie heb ik deze ochtend uitgetest: opstaan om zeven uur, de bus van half acht opspringen, mij doodergeren aan al die pubers op de bus, vervolgens te laat aankomen op het station, de eerste de beste trein richting Brussel opspringen, afstappen in Brussel Zuid om daar helemaal te paniekeren omdat het daar zo fokking gigantisch groot is en dan uiteindelijk toch op de boemeltrein te kunnen springen die ik anders neem.

Tot nu toe is optie twee mijn favoriet, want dat overstappen in Brussel Zuid heeft me getraumatiseerd. Djeeses. Dat is gewoon… eng. In plaats van een gewoon station dat opgebouwd is uit een tunnel met daaraan trappen of iets dergelijks naar de sporen is dat een hall. EEN HALL. En niet gewoon een hall… Oh nee, dat zou te eenvoudig zijn. Het is een hall met minstens vier gangen aan. Er kunnen er meer zijn, maar ik heb er vier gezien. Of misschien ben ik per ongeluk vier keer in een dezelfde gang terecht gekomen? En er zijn meer dan twintig sporen. En die borden… Dat zijn niet gewoon twee televisieschermpjes naast elkaar, oh nee, meneer. Dat zijn gewoonweg… gigantische dingen. Man, man. Brussel Zuid heeft zwaar indruk gemaakt op mij. Ik denk dat ik er misschien zelfs vannacht nachtmerries over ga hebben.

Er zijn nog twee opties die ik wil uittesten: carpoolen (Iemand? Eénmaal? Andermaal?) en tien minuten fietsen, mijn fiets ergens neerzetten en dan op een andere bus stappen. Dan is er ook nog optie vijf: zo snel mogelijk verhuizen naar iets zo dicht mogelijk bij het station, maar dat zit er momenteel nog niet in.

Toetsenborden zijn de laatste tijd mijn ergste vijanden. Eerst was er de strijd tussen azerty en qwerty in Nederland. Op mijn werk gebruikte ik een qwerty toetsenbord, thuis een azerty met alle hilarische gevolgen van dien. “Ik zit nu in q,sterdq,” op msn zeggen om maar een voorbeeld te geven. Het probleem is dat als ik nu op mijn nieuwe werk kom, ik nog steeds die klik maak en zogezegd op een qwerty werk, maar eigenlijk werk ik gewoon op een azerty, waardoor ik mijn a’s als q’s type. Het irriteert mij mateloos.

Nu is er daar nog een extra probleempje bijgekomen. Op mijn nieuwe werk gebruik ik een Apple computer en na twee dagen ben ik al helemaal wild van dat ding. F9, F10 en F11 zijn gewoon subliem. Daarnaast gebruik ik ook heel de tijd toetsenbord combinaties met de appeltjestoets (ik vermoed dat die toets een naam heeft, maar na twee dagen ken ik die echt nog niet). Eens thuis werk ik weer op een pc. Op een gewoon toetsenbord staat de alt toets daar waar de appeltjestoets staat. Gevolg, als ik wil ctrl+c’en dan duw ik alt+c en dan blijf ik duwen en merk ik dat er niets gebeurt. Niks. Helemaal niks. Een halve minuut later besef ik dan wat ik aan het doen ben. Zucht.

Ik weet dat ik snel dingen leer en meestal heeft dat zo zijn voordelen, maar heel af en toe irriteert het me toch mateloos. En ja, ik ben me er volledig van bewust dat dit een luxeprobleem is.

Kathleen neemt weer het openbaar vervoer en tadaaa… Kathleen maakt weer van alles mee. Niets beter dan het openbaar vervoer als je inspiratie nodig hebt om iets te schrijven. Neem het van mij aan.

Deze ochtend zat er een vrouw tegenover mij. Ze keek nogal nors naar buiten. Om de een of andere reden zag ze er niet meteen de vrolijkste van de bende uit. Of misschien had ze gewoon vannacht slecht geslapen, want ze had serieuze wallen onder haar ogen. Vlak voor we Schaarbeek binnen reden niesde ze. Nu ben ik van het principe ‘gezondheid’ te zeggen als iemand in mijn nabije omgeving niest. Dat moet gewoon, anders voel ik me slecht. Misschien is slecht niet het juiste woord. Ik vind het eerder onbeleefd als je het niet zegt. Voor ik het goed en wel door had, had ik het ook tegen die norse dame gezegd. Ze keek me aan alsof ze het in Keulen hoorde donderen. Toch volgde er een een heel wrange ‘dank u’, maar een glimlachje kon er niet van af.

Op de terugweg van Halle naar Leuven zat ik wat te tekenen. Het was intussen donker buiten, dus kon ik niet door het raampje naar het voorbijrazende landschap kijken. Er zat niet al te veel volk op de trein. In de coupé waar ik zat was er nog een ander meisje dat naar haar mp3 speler aan het luisteren was. Plots werd de deur geopend. Ik keek op omdat ik dacht dat het misschien de conducteur zou zijn. Niet dus. Een man liep voorbij en zei even “Bonsoir”. Hij zette zich neer en ik tekende verder.

Enkele stations later legde hij een potlood voor mij neer op het tafeltje. “Pour dessiner” zei hij met een zwaar accent. Ik bedankte hem, waarna de man besloot bij mij te komen zitten. En daar gingen we weer. Dag één van Kathleen die het openbaar vervoer neemt en meteen een schot in de roos. Want ja, de “zullen we gsmnummers uitwisselen?” (non, non) en de “heb je al iemand?” (oui, oui) volgden natuurlijk. Enkele tellen later nam het gesprek echt een compleet andere wending. Hij haalde een papiertje uit zijn jaszak. Hij liet mij het gekribbel zien. Franse woorden met daarnaast de Nederlandse vertaling. In gebrekkig Frans vroeg hij of ik hem een paar nieuwe woorden kon bijleren. Waarom nu ook niet he? Dus overliep ik met hem de woorden die al op het papiertje gekrabbeld waren en voegde enkele basics toe: ik, jij, hij, zij, goededag, tot de volgende keer,… In Brussel Noord gingen onze wegen uit elkaar.

En wat kunnen we hier uit besluiten, beste lezertjes?
Eén: Kathleen haar Frans is zo slecht nog niet, hoewel ik absoluut geen idee heb hoe je “graag” vertaald. Waarschijnlijk is dat zo’n woord dat je niet letterlijk vertaald. Ik vermoed het. Je voudrais bien… Yup. Graag. Toch? Twee: Tekenen op openbare plekken kan vreemde gevolgen hebben.