Verbeelding

Over exact vijftien dagen is het al weer een jaar geleden dat ik naar de kapper ging gewapend met een tekening van hoe mijn haar er zeker NIET mocht uitzien. Het resultaat was zeer goed, dus blijkbaar leek die truc wel te werken. Jammer genoeg groeit haar verder of je dat nu wil of niet. Laat ons zeggen dat ik nog een paar centimeter verwijderd ben van een Rapunzel kapsel. Toen ik deze week ontdekte dat een van de vele kappers op de Bondgenotenlaan woensdag zonder afspraak werkte, besloot ik woensdag, zijnde vandaag dus, daar eens binnen te springen.

Maar op de bus van het werk naar het station van Leuven begon het toch een beetje te wringen. “Ik wil helemaal niet naar de kapper,” bedacht ik me, “Kappers zijn stom,”. En als ik iets niet graag doe, dan doe ik het gewoon niet. Zo simpel is het. Basis principes van het Kathleen zijn. “Neen, Kathleen,” sprak ik mezelf streng toe. Ik gaf mezelf twee denkbeeldige kletsen in het gezicht en brulde: “Vervrouw jezelf en ga naar die verdomde kapper!”. Dus giechelde ik even vrouwelijk omwille van mijn innerlijke monoloog, stapte vervolgens braafjes uit aan het station, liep de Bondgenotenlaan in en vertraagde mijn pas toen ik de kapperszaak naderde. Net toen ik op het punt stond helemaal stil te gaan staan en mijn hand op de deurklink te leggen, versnelde ik mijn pas weer en liep heel snel verder. Mijn hoofd werd gevuld door een minutendurende gil. Een inwendige gil natuurlijk. Stel je voor, zo midden in Leuven. Het was een pure angstkreet.

Mjah. Ik vrees dat als niemand mij dwingt om een kapperszaak binnen te gaan, ik dat ook niet snel zal doen de komende weken… maanden… jaren… decennia. Dan te zeggen dat er freaks zijn die iedere drie weken naar de kapper gaan. Zot.

Ik weet niet wat het is met mensen, maar blijkbaar is de ultieme vraag om te stellen: “En, weet je al naar waar je op reis gaat?”. Ik heb die vraag de afgelopen maand veel te veel gehoord. Over “op reis gaan” heb ik een paar vreemde hersenkronkels. Ik hou van het buitenland, nieuwe dingen ontdekken, zien hoe mensen honderden, zelfs duizenden kilometers verder leven,… Maar ik heb problemen met dit allemaal op korte tijd te doen. Meestal ga je op reis voor twee of drie weken en ik vind niet dat je in twee of drie weken iets over een land kan leren. Of toch niet genoeg. Als ik ergens heen wil, dan wil ik daar minstens een maand zijn. Dan wil ik daar niet de toerist uithangen, dan wil ik daar leven, dan wil ik een deeltje worden van dat land. Ik heb het gedaan al twee keer kunnen doen en ik zou het nog vijfhonderd keer willen doen. Misschien zelfs duizend keer.

Maar er is een stad die kriebels in mij naar boven brengt, al jaren lang. Praag. Jaren geleden was er een zeer ernstige overstroming in deze stad. Zelfs de dierentuin moest geevacueerd worden. Toen ik die beelden zag van de stad met die oude gebouwen, steegjes, het sprookjesachtige,… was ik verkocht. Ik weet niet wat me het meeste aansprak, maar sindsdien wil ik dolgraag naar Praag gaan. Gedurende de jaren die volgden stak Praag te pas en te onpas zijn kop eens op, waardoor ik af en toe ontzettend veel zin kreeg er heen te gaan. Zo trokken mijn IJslandse gastouders voor enkele dagen naar Praag en zo legde mijn Nederlandse hospita artikels over Praag in mijn kamer toen ik een keer liet vallen dat het me echt een prachtige stad leek. Nu heb ik de knoop doorgehakt en ga ik naar Praag voor een paar daagjes, in de herfst, want dat is blijkbaar het ultieme Praag-seizoen. Het is nog wel even wachten, maar hey, ik zit er al jaren op te wachten. Die paar maanden kunnen er nog wel bij vermoed ik.

En de ochtendmiserie sleept aan. Ik heb begot in mijn vinger gesneden deze ochtend tijdens een moment van slaperigheid/lompheid. Er is gewoon een stuk uit mijn duim! Het bloed spoot alle kanten uit. De muren van mijn studio zagen plots niet meer oranje maar knalrood. Mijn meubels begonnen te drijven in een zee van mijn eigen lichaamsvocht. Er speelde zich een waar drama af in mijn eigen stulpje. Ik mag van geluk spreken dat ik nog leef!

Lichtelijk overdreven, maar af en toe mag dat wel eens.

De afgelopen week heb ik verschillende keren als ik thuis kwam mijn radioposten en mijn wekker opnieuw moeten instellen. Blijkbaar valt de elektriciteit nog steeds regelmatig uit, maar nooit als ik thuis ben. Vorige week maandag als uitzondering. Gisteren merkte ik pas ‘s avonds toen ik in mijn bed klauterde dat mijn wekker aan het knipperen was. Dus stelde ik het uur in en zette ik het alarm op 7u. Of dat dacht ik alleszins.

Deze ochtend schoot ik wakker. Ik lag even naar het plafond te staren toen geluiden van de Spaanse buurvrouw tot me doordrongen. Ze was aan het opstaan. Wacht eens… Mijn buurvrouw staat pas op om 7u30 als ik normaalgezien mijn stulpje verlaat. Jaja, dunnen muren, dan weet je veel van elkaar. Mijn wekker was helemaal niet af gegaan, dus er klopte iets absoluut niet.  Ik ging het gevecht aan met mijn donsdeken, won, uiteraard, en kroop naar mijn wekker toe. 15u23. Eh?! Ik daalde mijn trapje af, knipte het licht beneden aan en zag dat het 7u23 was. Blijkbaar had ik de 7u ingesteld als uur en niet als alarm.

Gelukkig zijn er mijn Spaanse buurvrouw en onze kartonnen muurtje nog. Af en toe heeft het ook zo zijn voordelen.

Voor de mensen die zich vervelen of examen-/werkontwijkend gedrag vertonen, het volgende vraagstuk: om hoe laat kroop Kathleen gisteren haar nest in? (Easy Peesy )

En totaal nutteloos maar oh mijn god Heath Ledger is dood ofwa?! Niet dat ik extreem grote fan was van de man, maar hij was best een fijne acteur. Jammer.

Af en toe worden ik en mijn geweldige talenten eens uitgeleend aan een ander bedrijf. Outsourcing heet dat. En zo kwam het dat ik een hele namiddag heb zitten zwoegen op een cover van een catalogus. De hele middag had ik de neiging om érgens in die cover een grapje te steken. Je weet wel, zoals er ergens ooit in een Ikea catalogus zogezegd een penis zou hebben gestaan, zoiets. Aangezien ik ge-outsourced word, moet ik braaf zijn en ben ik dus braaf gebleven. Goed, misschien heb ik af en toe een beetje gegiecheld achter mijn computerscherm, maar voor de rest ben ik braaf geweest.

Maar toen ik de cover aan enkele collega’s liet zien begonnen zij spontaan over geheime boodschappen, zes zes zes en de duivel en dergelijke. Aaah… het is altijd fijn als andere mensen tegen te komen met dezelfde vreemde kronkels als jijzelf. En nee, ik heb niets meer veranderd aan de cover dus nee, er zit geen geheime boodschap in. Ik ben nog steeds braaf.