Verbeelding

Ik was lekker vroeg wakker op deze grijze zondagochtend, dus sprong ik gezwind uit mijn bed, at snel iets kleins en wandelde naar het zwembad. Ik had gezien op hun website dat op zondag de hele dag ALLE banen vrij waren. Rond tien uur zouden er nog niet al te veel waterratten rondplonzen, bedacht ik me. Op de mama’s, papa’s en hun ukkies had ik echter niet gerekend. Zondag ik blijkbaar familiedag. Dus nadat ik tien minuten aan de kassa had aangeschoven zag ik al allerlei doomscenario’s voor mij: het grote zwembad gevuld met krijsende, plassende, half-verdrinkende ukkies. Eens in het zwembad waren er buiten die paar kindjes die in de eerste baan aan het leren zwemmen waren, geen ukkies te bespeuren. EN ik deelde een baan met twee andere dames. ZALIG. Dus heb ik lekker kunnen doorzwemmen. Ik voelde mij super toen ik uit het water ging. Endorfines van het sporten en zo, weet je wel.

Die endorfines verdwenen als sneeuw voor de zon toen ik bij mijn locker kwam en die besloot niet meer open te gaan. *zucht* Dus sprak ik iemand van het personeel aan. Het was zijn eerste dag daar en hij wist niet hoe hij die locker moest opendoen. Ok, dat begrijp ik. Dus ging hij iemand halen. Een kwartier later was er nog niemand om mij te helpen met mijn lockerprobleem. Geloof me, als je half blind bent is dat een zware kutsituatie. Je ziet gewoon niet wie je moet aanspreken omdat je… wel… gewoon niets ziet. Ik heb mijn bril constant op. Mijn bril opzetten is het eerste wat ik doe in de ochtend en hem afzetten is het laatste wat ik doe voor ik naar bed ga. Ik kan niet eventjes een kwartier zonder bril staan wachten op een plek die ik niet ken met heel veel volk om mij. Dat is zeer zeer angstaanjagend. Dan voel je je klein en kwetsbaar. Niet leuk. Ik herhaal, helemaal niet leuk.

Nadat ik naar mijn zin al véél te lang had staan ronddraaien ging ik op zoek naar een redder. Ook geen lachertje zonder bril. Gelukkig was er net een of andere adonis die luid op zijn fluitje blies en iets riep naar wat kinderen in het “subtropisch zwembad”, anders had ik hem nooit gevonden. Dus ik tikte op zijn schouder, zei “ik krijg mijn locker niet open” en hij antwoordde “ok, ik zal iemand halen”. Ja, dat heb ik nog gehoord. Excuseert u mij even terwijl ik uitvoerig met mijn ogen draai en in gedachten mijn middelvinger naar u opsteek.

Gelukkig stond daar even later een andere redder, die mij ook eerst nog even liet wachten (nee, echt, dat bracht het totaal op bijna een halfuur wachten), om vervolgens te staan prutsen aan dat codeding van de lockers. Daarbij deed hij eerst een verkeerde locker open terwijl hij het nummer van mijn locker ingaf. Uhm.. Wat? Kan je andere lockers “per ongeluk” openen door het nummer van een andere locker in te geven? Een paar tellen later ging mijn locker open. De redder verdween, ik pakte mijn bril, nam mijn spullen en merkte dat het rode lichtje nog steeds brandde. Het slot van de locker maakte nog steeds een raar zoemend geluid. Dat kon maar een ding betekenen: die locker was eigenlijk nog steeds “op slot”. Van zodra het deurtje zou dichtvallen, zou die niet meer opengaan. Ik liet het deurtje dichtvallen, trok er nog eens aan, maar het was terug in het slot gevallen. Blijkbaar was het een probleemkindje, die ene locker. *zucht*

In ieder geval, ik ben nog nooit zo blij geweest om mijn bril terug op mijn neus te hebben staan. *aait bril*

In de reeks “miserie met de studio” deel vijfhonderdzevenentwintig. Nadat Kathleen een week zonder water had gezeten, nadat de Spaanse buurvrouw haar studio onder was gelopen en nadat Kathleen ook zonder verwarming heeft gezeten (alhoewel het hier nu toch verdacht warm is, maar dat ligt waarschijnlijk aan mijn hete zelve ), is er nu ook het moment gekomen waarop Kathleen zonder stroom heeft gezeten. Jawel. En dat net terwijl Manuel en zijn madam hier over de vloer waren. Jawel. Zo maakte Kathleen eens kennis met ongeveer alle mensen in dit gebouw. Sommige mensen geven een kotfeest, anderen leren elkaar kennen terwijl de stroom uitvalt. Het is eens iets anders he? Kathleen, haar bezoek en haar medebewoners zaten ongeveer een kwartier zonder stroom. Jammer genoeg konden ze zelf het euvel niet verhelpen aangezien de knop in kwestie achter een gesloten deur stond. En zo, beste lezers, zag Kathleen nogmaals haar huisbazin, ditmaal in gewone kleding.

Waarschijnlijk to be continued. Ik vraag me echt af wat er nu nog kan mislopen. Echt. Volgens mij hebben we alles gehad de afgelopen maand. Misschien het dak dat er nog afvliegt of een muur die instort of zo. Ik kijk er al naar uit. Not. Oh en zeer toevallig had ik net zaterdag kaarsen gekocht. Eigenlijk als tafelversiering aangezien mijn sneeuwmannetje aan vervanging toe was, maar die kaarsen kwamen nu dus zeer handig van pas. Die intuitie van mij, ze begint een beetje freaky te worden. Vorige keer net die fles water gevuld, nu net kaarsen gekocht. Yup yup. Iemand een toekomstvoorspelling nodig? Als ik nog lang genoeg oefen zal me dat uiteindelijk ook wel lukken.

Al jaren aan een stuk wordt er te pas en te onpas zowel door mensen die me goed kennen en door mensen die me minder goed kennen gezegd dat ik goed les zou kunnen geven of dat ik leerkracht zou moeten worden.

In het vijfde middelbaar deed ik een presentatie over Ierland tijdens Engels. In het vijfde middelbaar was ik de stilste van de klas, geloof het of niet. Blijkbaar maakte ik een verpletterende indruk met mijn presentatie, zodat ik het hoogste cijfer van de klas kreeg. Vervolgens vroeg de leerkracht doodserieus aan mij of ik al had nagedacht om leerkracht te worden, want ik deed dat echt ontzettend goed.

Tijdens de zomer tussen mijn tweede en derde jaar journalistiek heb ik bijles webdesign gegeven aan een meisje dat ik tegenwoordig een hele goede vriendin mag noemen. Ook zij liet me weten dat ik wel zeer goed was in dingen uitleggen met veel geduld en kalmte en wat nog niet. Ze begreep Dreamweaver plots beter. Op haar herexamen haalde ze een 15 op 20 en besloot ze dus om Online te gaan doen, in plaats van Print dat ze eerst wilde gaan doen omdat ze niet zo goed overweg kon met webdesign.

Ergens vorig jaar zat ik op een verloren moment in een montageruimte samen met een jongen uit een andere klas. Ik ken hem vaag en aangezien ik af en toe zo’n keertje een sociale bui heb, was ik bij hem gaan zitten en was een beetje aan het praten. Plots vroeg hij me compleet out of the blue of les geven niet iets voor mij was. Hij had zelf ooit een jaar lerarenopleiding gevolgd.

Later dat jaar kwam ik een andere jongeman tegen die ik beter en beter leerde kennen. Hij vroeg me ook op een dag, ook compleet out of the blue of lesgeven niet iets voor mij was. Ik leek hem het type dat les zou geven in een land waar onderwijs niet zo voor handen is. Heel heel stiekem zou ik dat nog zien zitten, zo een schooltje in India of op het platteland in China. Absoluut geen eenvoudig leven, maar wel meer dan de moeite waard, me dunkt.

En gisteren vroeg mijn TanTan (*zwaait naar TanTan die meeleest* – de vraag is, wie van mijn familie leest er hier nog niet mee?!) of dat eigenlijk niets voor mij was, zo lesgeven. Dat gebeurde net nadat ik nichtje T. (*zwaait naar nichtje T.) wat wegwijs had gemaakt in Fotosjop.

Zo. Is het dan een vreemde afwijking bij die mensen of is er iets aan mij dat “leerkracht” roept? Ergens zou ik het ontzettend leuk vinden om les te geven, maar niet fulltime. Halftijds lesgeven en daarnaast kunnen doen wat ik nu doen, dat zou eigenlijk perfect zijn. Goed. Waar kan ik een d-cursus volgen?