Verbeelding

Wat doet gemiddeld vijf en een half uur per nacht slapen gedurende een week met een mens? Laat ik dat even opsommen voor jullie.

• Paarse wallen. Gelukkig is er mijn bril die dat bijzonder goed weet te camoufleren.
• Prikkelbaarheid. Ongeveer tweeëntwintig keer erger dan tijdens de pms én de rode feestweek samen. Extreme prikkelbaarheid dus.
• Honger. Constant. Heel de tijd door. Eten om toch maar genoeg energie te hebben om verder te gaan. Volgens mij ben ik de afgelopen week minstens drie kilo bijgekomen.
• Agressie. Ik heb intussen genoeg martel- en moordtechnieken bedacht om een drietal nieuwe Saw films mee te vullen. Jammer dat de scenaristen in Hollywood niet meer staken of ik had het echt helemaal kunnen maken daarginds. Mijn favoriet blijft het gebruik van mijn spiegelmuren als moordwapen.
• Spellingsfouten. Zie vorige bericht. “Als ik ooit een vriend hebt…”. Serieus. Hoe moe kan je zijn?!
• Emo. Waar liggen die scheermesjes? Een dipje dankzij slaaptekort. Oh ja, dat is altijd fijn. Not.
• Aanvallen van dementie. Heb ik die vitamientjes deze ochtend nu genomen of niet? Heb ik eigenlijk wel een proper onderbroek aan? Wacht, heb ik mijn tanden gepoetst? Welke dag zijn we? Wat was dat grappige ding dat je nu net weer zei? Dat is nog maar een kleine greep uit de vragen die ik me de afgelopen dagen heb gesteld.
• Vloeken. Toen de televisieschermen in Brussel Zuid gisteren niet werkten én mijn trein eigenlijk op een ander spoor vertrok (gelukkig heb ik goede oren), keken heel wat mensen me vreemd aan toen ik “fokking nmbs” zei. Komaan, iedereen dacht hetzelfde, ik zei het alleen luidop.

Ik heb intussen twee en een halve nachten doorgebracht in mijn zetel, waarvan er een in mijn volledig opengeklapte zetel. Mijn rug heeft afgezien, vandaar de halve nacht, toen besloot ik toch maar terug te gaan naar mijn bed. Het verbaast me nog steeds dat het muurtje tussen mijn studio en de studio van de Spaanse nog steeds heel is. Ik heb er intussen al zoveel en zo hard op geklopt, dat er toch op z’n minst een deuk in zou moeten zijn.

Het is algemeen geweten dat het afnemen van slaap dé ultieme marteltechniek is. Ik kan het alleen maar bevestigen. Jammer genoeg.

Edit// Dementie bis: onder de douche gaan staan met je bril nog aan. Uhu.

Als ik ooit een vriend hebt die snurkt, dan vliegt die. Maakt niet uit hoe geweldig, lief, goed in bed, schattig, knap, rijk, creatief,… hij is. Hij zal genadeloos aan de deur gezet worden.

Puntjes. Zoals gewoonlijk, want zo hoort het!

• Eendjes! EEEEEENDJES! En ze piepen nog ook! Ja, het was het hoogtepunt van de avond, zo’n eendje krijgen, dat is duidelijk.
• Volgens Sponzen Ridder zou het slecht zijn voor mijn bezoekersaantallen moest ik ooit een vriendje hebben. Mijn doelgroep bestaat namelijk uit vrijgezelle mannen, mensen die met heimwee terugdenken aan hun vrijgezellentijd en mensen die eigenlijk stiekem hopen dat ik ooit iemand zal vinden, maar die het toch stiekem nog leuker vinden om mij te zien lijden onder rampzalige dates, want dat geeft gewoon betere blogberichten.
• Lime en ik hebben de mannen van Stew geinterviewed. Kwestie van een keertje de rollen om te draaien en zo. Het zullen wel zeeziekbeelden zijn vrees ik, want ik stond te giechelen en giechelen en camera’s stabiel houden is niet altijd even evident.
• De vraag krijgen of je echt zwanger bent, is best wel een beetje vreemd (uhm… understatement). Situatieschets: Lime, de mannen van Stew, Mich en ik stonden beneden. Lime was bezig dat ze er zwanger uitzag in haar t-shirtje. Ja, dat kan je hebben met dat soort t-shirts en jaren 60 mode (nog steeds aan het wachten op de jaren 50 om terug te komen). Ik heb ook een paar t-shirtjes in dat model en liet vallen dat ik er daar niet zo heel erg zwanger in leek, zij trouwens ook niet hoor, waarop Lime vroeg of ik al met mijn zwangerschap naar de dokter was geweest. Waarop de mannen van Stew vroegen of het een jongen of een meisje was. Waarop ik antwoordde dat het misschien wel een tweeling zou kunnen zijn. Waarop de mannen van Stew antwoordden dat ik ze als het twee jongetjes waren ik ze Stefaan en Ewoud moest noemen. Waarop Mich compleet uit de lucht viel en doodserieus vroeg: “Ben je zwanger?”. Voor alle zekerheid: neen, ik ben niet zwanger en ik ben ook niet van plan zwanger te worden de komende… bwah… zevenhonderd jaar of zo? Maar goed, het was de eerste keer in mijn leven dat er iemand aan me vroeg of ik zwanger was. Een nieuwe wereld gaat voor me open.
• Manuel was gemeen. Gemener dan anders, de gemenerd.
• Ik ben niet fotogeniek dus probeer mij ook niet vast te leggen op film. Dat lukt niet. Punt. Haal nu de lens uit mijn gezicht en ga een ander slachtoffer zoeken. Dank u.
• Eindelijk Daphné ontmoet, maar volgende keer verwacht ik toch een kleine demonstratie met de ponponmuts of met de sjaal!
• Binnenkort een nieuwe kledinglijn met mijn illustraties. Jawel. Er komen sponzen onderbroeken en rare dashemden.
• Blijkbaar is het opvallend dat ik af en toe eens een blogbericht achter slot en grendel steek. Negen van de tien keren dat er hier een password protected bericht verschijnt gaat het over mijn liefdesleven bijvoorbeeld nabeschouwingen van rampzalige dates. Waarom achter slot en grendel? Omdat ik de andere mensen die daarbij betrokken zijn niet openbaar wil vernederen en zo. Gewoon even mailen voor het wachtwoord en als ik je ken of je geeft eventjes uitleg over wie je bent (“hey, ik ben de stalkster van vriend D.” ), dan krijg je het meestal wel.
• Er moet toch maar een keer een alternatief gevonden worden voor naamkaartjes die op je borst geplakt worden hoor…
• Ntone is uiteindelijk toch al zijn witloof kwijtgeraakt.

Ook nog een paar fijne gesprekjes gehad met Matthias, Herman, Boskabout en deze meneer. Ja, het was weer een gezellige boel daar in het STUK.

Nadat mijn zus in december had aangekondigd dat ze ging trouwen, was er plots de vraag: “wat doe jij aan op de trouw?”. Nu ben ik niet iemand die me zulke dingen aantrekt. Desnoods doe ik een iets aan wat ik al heb. Maar uiteindelijk is het wel de trouw van mijn zus en die trouwt hoogstwaarschijnlijk maar een keer, dus dan doe ik best iets leuks aan. Ik begon rustig rond te neuzen op tienternet en kwam uit bij Unique Vintage. Daar ontdekte ik Het Ultieme Jurkje. Ja, geen kleedje, een jurkje. Het was de naam “kleedje” niet waard. Blauw! Bloemen! V-hals! En prachtig jaren 50-achtig! Liefde op het eerste zicht.

Toen mijn zus hier gisteren op bezoek was, liet ik haar het jurkje zien. Natuurlijk had ik het nog niet gekocht, want je weet wel, ik koop nooit iets van de eerste slag. Mijn zus vond het een leuk jurkje en dus besloot ik het maar meteen te bestellen. De M en de XL waren al uitverkocht. Blijkbaar was ik een perfecte L. Het kon met niet schelen dat ik een large was, zolang ik dat jurkje maar mocht dragen. Ik zou er keihard in rocken! Echt! Dus betaalde ik braafjes (lang leve de lage dollar!) en huppelde een paar keer dolgelukkige een rondje door mijn 25m². Het Ultieme Jurkje zou binnenkort van mij zijn! Hoera!

Een uur later kreeg ik een mail. Dat het hen speet, maar dat er geen large meer beschikbaar was. WAT!?! Maar… maar… maar… het stond op hun website! In stock! Het was Het Ultieme Jurkje! Blauw! Bloemen! V-hals! En prachtig jaren 50! Mijn hart brak in vijfduizend stukjes. Tienduizend misschien zelfs. Niets aan te doen uiteindelijk. Maar waar ga ik ooit nog zo’n subliem kledingstuk vinden? Ik bedoel, al eens in de winkels rondgelopen de afgelopen weken? Het is allemaal jaren 60 mode wat de klok slaat en jaren 60 mode staat voor ronde kraagjes. Ronde kraagjes en ronde gezichten, da’s een foute combinatie. Dat is even fout als een vegetariër die in een steakhouse werkt. Ugh. Maar goed… Nog negen weken om een Bijna Ultiem Jurkje te vinden. *zucht* Niet leuk. IK WOU DAT JURKJE POTDEKKE!

Ugh. Ik hoop dat die Spaanse jongeman niet al te lang blijft. Deze nacht heeft hij niet alleen het hele Amazonewoud omver gezaagd, nee, hij heeft ook minstens vijf keer heel luidruchtig zitten overgeven. Ja, zelfs dat hoor ik door die dunne muren. Sja… Iemand had een tiental pintjes te veel op blijkbaar. De loser. Aangezien ik hem hoorde (en er van wakker ben geworden nota bene, je moet niet vragen hoe erg het was), vermoed ik dat zij de nacht voordien ook getuige waren van mijn niet zo fijne rendez-vous met de wc-pot. Misschien was het wel een wraakactie. Stel je voor.