Verbeelding

[Wijvenweek] The End

Even samenvatten voor de mannen die de wijvenweek niet echt gevolgd hebben:

• vrouwen zijn nooit tevreden met hun lichaam
• als een vrouw iets ziet wat ze wil, dan moet én zal ze het kopen
• mannen, can’t live with them, can’t live without them
• mannen zijn liefst groot, gespierd, zeer mannelijk en in touch met hun vrouwelijke kant (maar uiteindelijk gaan we toch af op de geur hoor, dus niets van die lijstjes aantrekken, ‘t is uiteindelijk allemaal chemie, letterlijk)
• vrouwen haten huishouden doen
• of ze willen nu nog geen kinderen, zijn aan het twijfelen of ze hebben er al
• mannen begrijpen volgens vrouwen van alles niet, maar omgekeerd zal de lijst wel even lang zijn

En dat is het zo’n beetje. Maar uiteindelijk he, zijn mannen en vrouwen in wezen helemaal niet zo heel erg verschillend.

Als u mij nu wil excuseren, ik ga mij terugtrekken en mijn blog een week niet bekijken. Trop est trop hé?
Maar ik moet wel zeggen dat ik het een fijne week vond. Dus bedankt i. en Lilith om dit allemaal op poten te zetten.

[Wijvenweek] Briefje

Allerliefste mannelijke, vrijgezelle lezers,

Ik moet even iets aankaarten met jullie. Het ligt al een tijdje op mijn maag en het moet er nu toch uit. Begrijp me niet verkeerd, het is niet dat ik jullie niet fijn vind of zo, maar ik vind het gewoon frappant en voornamelijk vreemd. Goed, ik ben vrijgezel en ja, ik ben op zoek naar de ideale man. Het houdt mij bezig. Ik denk dat het thema liefde, verliefdheid en de zoektocht naar een partner veel mensen bezighoudt. Als ik met iets bezig ben, dan schrijf ik er ook over. Dit wil echter niet zeggen dat ik hopeloos ben en persé iemand moet vinden. Ik heb nog nooit in mijn leven een vriendje gehad en waarschijnlijk kan ik dus ook nog wel verscheidene jaren zonder. Wat je nooit gehad hebt, kan je ook niet missen.

Blijkbaar hebben jullie er een hobby van gemaakt mij uit te vragen. Bedankt daarvoor. Ik zal er niet om liegen, het streelt mijn ego. Maar ik vind het vreemd. Ik vind het écht vreemd. Waarom ik? Is het omdat ik duidelijk vermeld dat ik vrijgezel ben? Omdat ik volledig hopeloos overkom? Is het omdat jullie denken mij te kennen via deze schrijfsels? Een blog geeft maar een piepklein minideeltje weer van wie ik ben en wat ik doe. Het is niet omdat jullie hier mijn avonturen volgen, dat jullie mij kennen. Dat geldt trouwens ook voor niet mannelijke, niet vrijgezelle lezers. Is het omdat jullie ook een rol willen in mijn webcomic? Het zou me eigenlijk niet verbazen moesten er ook zo’n mensen rondlopen. Is er groot complot gesloten onder de noemer “wie krijgt Kathleen als eerste mee op een date?”? De winnaar krijgt uiteraard een flinke smak geld. Waar staan die verborgen camera’s?

Ik begrijp het gewoon niet. Misschien stel ik me te veel vragen, maar… Ik weet niet. Ik vind het gewoon raar. Jullie kennen me niet en hebben me vaak ook nog nooit in levende lijve gezien. Sommigen van jullie hebben zelfs nog nooit een reactie achtergelaten hier, maar mailen me dan wel om te vragen of ik zin heb een keer iets te gaan drinken. Omdat ik jullie motivatie nooit helemaal kan achterhalen, zelfs niet als we enkele mailtjes hebben gewisseld, bedank ik bij ieder van jullie vriendelijk. Zoek er niets achter, het is niets persoonlijks. Ik voel me er gewoon niet op mijn gemak bij en als ik mij niet op mijn gemak voel, sja… Dan voel ik mij niet op mijn gemak. Iets forceren is niet mijn stijl.

Moest je er dan toch volledig van overtuigd zijn dat jij en ik wel eens goed met elkaar zouden kunnen opschieten, ga je gang, mail mij. Neem je tijd, raak bevriend met mij en vooral, laat stalkerige en opdringerige trekjes achterwege. Als ik niet meteen op een mail reageer, dan is daar vaak een zeer goede reden voor. Ik ben een chaoot. Ik durf wel eens dingen uit het oog verliezen. Nog eens vijf extra mailtjes om mij aan die ene eerste mail te doen herinneren of aan een vriend(in) vijfhonderd keer vragen of ik die mail al heb gelezen is écht niet nodig. Dit, beste manneljke, vrijgezelle lezers, is een afknapper ter grote van… wel… de Mount Everest. Tot zover deze belangrijke inside information.

Zo. Dat is er uit. Ik hoop dat jullie mij hierin een beetje begrijpen. Ik wens ieder van jullie mannelijke vrijgezelle lezers nog een hele fijne dag toe.

Groetjes,
Kathleen

PS: En ja, er zijn al wel degelijk mensen in geslaagd om met mij iets te gaan drinken via deze weg.
PSS: Dit briefje is er gekomen nadat er deze week maar liefst drie mensen mij hebben gevraagd om een keer iets te gaan drinken. Drie. Op een week tijd. Via deze blog. Of Kleintje. Het viel op. Vandaar ook de complottheorie.

Onbegrijpbaar

Eigenlijk vind ik het vandaag het moeilijkste thema van de week. Wat begrijpen mannen niet? Na urenlang naar mijn plafond te hebben gestaard, kwam ik bij het volgende uit. Het is niet omdat een eerste ontmoeting met een meisje goed gaat, dat dat meisje de volgende keer dat je haar ziet meteen twee ringen gaat bovenhalen samen met een rent-a-priest priester. Oh en niet alle vrouwen gebruiken omgekeerde psychologie. Als iemand “nee” zegt is dat vaak ook gewoon “nee”. Soit. De luisterende oren die ik over het algemeen als eerste inschakel zijn van het mannelijke geslacht en ik denk dat die mij wel begrijpen. Anders kunnen ze toch heel goed doen alsof. Dus sja… moeilijk onderwerp. Misschien bedenk ik later nog wel wat.

Tik tik tik

Kinderen. Ik weet het echt echt echt echt echt echt echt niet. Als er iemand mij nu moest vragen of ik later kinderen zou willen, dan antwoord ik hoogstwaarschijnlijk ‘nee’ en dat antwoord ik ongeveer al mijn hele leven. Maar er is een kleine twijfel gegroeid ergens diep in mij. Het is een piepklein twijfeltje dat heel af en toe zijn kop op steekt.

Waarom ‘nee’ vraag je je misschien af? Ik ben zelf een groot kind. Hoe in godsnaam zou ik ooit genoeg verantwoordelijkheid kunnen opbrengen om voor een kind te kunnen zorgen? Als ik op het nieuws berichten hoor over moeders die hun kinderen in gloeiend hete auto’s zijn vergeten of moeders die hun kinderen zo stevig door elkaar gerammeld hebben dat ze in het ziekenhuis belanden, sja… Dan denk ik dat mij dat ook zonder twijfel zou overkomen. Die wetenschap komt voort uit grondige zelfanalyse en –kennis en het doorbrengen van tijd in dezelfde ruimte als een krijsend kind.

En toch, de laatste tijd, heeft er iets de kop opgestoken. Een onverklaarbaar gevoel. Vorig jaar ergens in augustus zat ik op een bankje in een park met een zeer fijne en aantrekkelijke jongeman met prachtige ogen. Het was een eerste date. Ik wist toen nog niet dat hij behoorde tot Gestoordia, maar dat is een geheel ander verhaal. Soit. Terwijl we daar zaten te praten, hoorde ik opeens een stemmetje in mijn hoofd luidkeels gillen: “Ik wil kinderen met zijn ogen!”. Meteen daarop volgde een: “Kathleen, waddefok was dat?! Denk zoiets niet!”. Ik schrok van die gedachte, maar ze had zomaar opeens de kop opgestoken. Zonder waarschuwing. Het liet me niet meteen los.

Toen ik enkele weken geleden op een andere eerste date was met een andere jongeman, schoot er opnieuw een gelijkaardige gedachte door mijn hoofd. We waren aan het poolen en sja… natuurlijk beoordeel je je date dan niet alleen op zijn poolskills. Plots, zonder waarschuwing, was dat ene stemmetje er weer: “Ja, hij zou een goede papa zijn voor mijn kindjes,”. Een nog luidere “Kathleen, wad-de-fok?!” klonk door mijn hoofd. Ik wilde me een flinke klap in mijn gezicht geven, maar dat zou een beetje raar hebben geleken.

Maar goed, dat stemmetje heeft dus twee keer zijn kop opgestoken de afgelopen tweeëntwintig en een halve jaren. Dat valt goed mee. Het enige zorgwekkende is dat het twee keer in een jaar tijd was. Misschien is mijn biologische klok langzaam maar zeker beginnen tikken. Het kan evengoed een vreemde aanval van hormonen zijn geweest. Ja, laten we het daarbij houden. Vreemde, onbetrouwbare hormonen. Niks dan miserie daarmee.

[Wijvenweek] Huishouden

Sinds ik op mijn studiootje woon, heb ik een huishouden. Jawel. Geloof het of niet. Dus ook dit onderwerp is er een waarover ik iets te vertellen heb. Iedere dag als ik thuiskom, trek ik gezwind mijn schort aan, haal ik mijn stofdoek boven en begin ik met een grote glimlach ieder plekje van stof te ontdoen. Vervolgens sleur ik de stofzuiger twee verdiepingen naar boven, langs de levensgevaarlijke trap en begin ik al de pluisjes die op de grond liggen weg te werken. “Dag stof. Dag pluisjes.” giechel ik dan enthousiast. Uiteraard maak ik een paar pirouettes tijdens het stofzuigen en daarna gebruik ik de slurf van het stof zuigend masjien als microfoon. Mijn radio staat steeds loeiend hard tijdens mijn dagelijks kuisuurtje. U weet wel hoe dat gaat.

Tegen dat mijn studio er kraaknet bij ligt, is het al dik etenstijd. Natuurlijk moet mijn eten op tijd op tafel staan. Ik haal mijn potten en pannen boven en maak de allerlekkerste maaltijden klaar. Kreeftensoep als voorgerecht, met verse kreeft, uiteraard. Varkensgebraad uit de oven. Duizend en een soorten groentjes erbij, vers van bij de groenteboer. En als dessert is er natuurlijk een zelfgebakken taart. Hoe kan het ook anders? Eens alles klaar is, dek ik de tafel. Ik leg een mooi tafelkleedje op, steek een kaarsje aan en haal mijn porseleinen borden boven samen met mijn kristallen glazen. Vervolgens geniet ik van mijn uiterst geavanceerde kookkunsten en overwelm mezelf met complimentjes. Misschien moet ik er toch maar een keer over nadenken een restaurant te openen.

Na het eten begin ik meteen aan de afwas. Ik trek mijn felroze handschoenen aan en ga het vuil te lijf met allerlei producten die dagelijks aanbevolen worden op het televisieschem. Ik poets uiterst grondig. Het is echt een zaligheid om al dat vuil te zien verdwijnen. Ik krijg er een kick van als het ware. Eens ik klaar ben zet ik meteen alles in de daarvoor voorziene kasten. Vervolgens ga ik op mijn salontafeltje staan en doe ik een dansje op de tonen van ABBA.

En als jullie dit geloven, dan is er iets goed fout. Met jullie. Niet met mij.