Af en toe wordt me de vraag gesteld of ik het niet erg vind dat ik niets journalistieks doe, aangezien dat toch hetgene is waarvoor ik heb gestudeerd. Nee, ik vind dat meestal niet erg. Ik kan mijn journalistieke kriebels wel ergens anders kwijt, bijvoorbeeld Leuven Blogt, hoewel ik daar nog niet honderd procent mijn tanden heb in gezet. Maar vandaag had ik toch even een “fok, dat had ik zo graag ook willen doen”-moment.

Het was tijdens het nieuws van 13u op vtm dat ik het zag. Helemaal op het einde van het journaal was een stuk over het concert van Tokio Hotel gisterenavond. Gillende tieners, moeders die lieten weten dat het best wel een ok concert was (waarschijnlijk omdat hun tienerdochters er bij stonden en ze niets anders durfden zeggen), zwetende lijven tegen elkaar geplakt daar in Vorst en dat allemaal voorzien van een paar spitsvondige commentaren van de journalist in kwestie (”Het concert begon om half acht, zeer kindvriendelijk uur,”).

Op het einde van het item stond de journalist bij een paar van die kilometers aanschuivende tieners. Hij zei compleet nonchalant: “Ah ja, ik mag meteen de mannen van Tokio Hotel gaan interviewen,”. Je zag dat die meisjes het eerst even tot zich lieten doordringen en toen was het hek van de dam. Gillend smeken of ze mee mochten. Ja. Hi-la-ri-teit alom. Ergens hoop ik dat het gespeeld is. Ik vraag me eigenlijk af of een journalist die gillende meisjes wel kan overleven na zo’n opmerking, want volgens mij hadden ze hem wel willen vermoorden enkel en alleen voor zijn perskaart.

Als je dan zo’n geweldig stukje teevee ziet, dan heb je wel even een “fok, dat had ik eigenlijk willen doen!” moment. Voor wie het met eigen ogen wil zien: YouTube is uw vriend. Het is wel een beetje een zeeziekopname, maar you’ll get the picture.