WIIIIIIIHHH!!

WE

HEBBEN

HET

HUIS
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

We = Lime, H. en ik
Het = lidwoord, niet onbelangrijk
Hebben = in bezit, binnenkort alleszins toch, als in… van ons! Van ons en van ons alleen! En van de huisbazin, maar dat zijn details.
Huis = het méést ge-wel-dig-e huis OOIT, centrum Leuven, vier slaapkamers, keuken, grote kelder (waar ik mijn atelietje mag inrichten), veranda, grote tuin,…
!!!!!!!!!!!!! = mijn enthousiasme, maar dat mag gerust nog eens maal vijfhonderd gedaan worden… mijn hart gaat hier als een gek te keer…

Ik denk dat ik straks even naar de huisbazin moet mailen om te vragen of ze dat gat in het plafond kan komen maken. Hihi. Man. Zo enthousiast. Ik kan niet wachten tot juli! IK. KAN. NIET. WACHTEN!!!!!!! Als ik bekomen ben van de emoties, dan ga ik wel verder hier op in. Maar nu ga ik eerst… even… bekomen.

*loopt gillend door haar vijfentwintig vierkante meter*

Afscheid

Ik ben zijn begrafenis aan het voorbereiden. Alleen dat zinnetje neerschrijven, valt me ontzettend zwaar. Hij is een van mijn trouwste vrienden. De drie jaar dat ik hem mocht kennen stond hij steeds klaar als ik het even moeilijk had, maar ook wanneer ik zin had om nieuwe projecten op te starten en waanzinnige ideeën kreeg, luisterde terwijl hij me rustig gadesloeg. Hij en ik, wij zijn twee handen op een buik. Hij is de enige die mij door en door kent, inclusief mijn duistere geheimen en donkere kantje. Hiij is mijn grote liefde. Zulke dingen besef je wanneer het te laat is. Nu zijn zijn laatste dagen aangebroken. Misschien heeft hij nog enkele weken te leven. Ik hoop vurig dat hij nog enkele maanden onder ons mag blijven. Hij mag me nu nog niet achterlaten. Nu nog niet.

Vorige week ging zijn gezondheid plots snel achteruit. Ik zei hem dat hij moest rusten en zei al onze afspraken af. Gisteren kwam de dokter. Deze liet weten dat het niet lang meer zou duren tot mijn dierbare vriend me zou verlaten. Ik voelde een steek van verdriet. Mijn lieve David zou me verlaten. Ik moest me inhouden om niet hysterisch te beginnen snotteren. Nee, ik moest me sterk houden. Voor hem. Maar mijn allerallerliefste David zou binnenkort naar de laptophemel gaan. Het kon nog een paar dagen duren, het kon nog maanden duren. Mijn arme laptopje. Terminaal. Ten dode opgeschreven. Ik zal hem ontzettend missen, maar nu ga ik nog genieten van hem zo lang het kan.

Den Trouw

Het is voorgevallen. De zus en haar vriend zijn getrouwd. Ik mag haar vriend dan nu mijn schoonbroer noemen. Hoezee! Een overzicht:

• Schoenen met hakken en muisstille kerken gaan niet samen.
• Ik ben verbrand. Jawel. Verbrand. Op mijn schouders. Typisch. Stomme zon. Maar langs de andere kant S. en P. hebben ge-wel-dig weer gehad op hun trouwdag, wat altijd super is.
• Iedereen vond mijn kleedje fantastisch. Uiteraard. Het is dan ook het Ultieme Jurkje. Volgende week, tijdens het verlengd weekend, ga ik een fotoshoot doen met mijn privé-fotograaf, dus dan krijgt de rest van de wereld het ook te zien. Het was grappig dat iedereen vroeg of dat kleedje nu écht uit Amerika kwam. Hihi.
• Er was bellenblaas! BELLENBLAAS!
• Ik ben meegeweest op de fotoshoot op een geweldige fotogenieke plek. In Duffel staat er een ruïne van een kasteel in een parkje. Daar. Ik was de assistente van de fotograaf (een oom) en ik heb me ontzettend vermaakt. Intussen ook een beetje op verkenning gegaan in dat oude kasteel. Zalig gewoonweg. En toen kreeg ik de fisheyelens van de fotograaf in mijn handen. Ja. De gevolgen waren niet mooi.
• Ik vraag me nog steeds af onder welke steen de zus en de schoonbroer de DJ hebben gevonden. Serieus. Hoempapaa muziek tot en met. Tot dat de collega’s ingrepen en hem een lijstje gaven met goede muziek.
• Keihard gerock’n'rollt met mijn broer op ‘Paradise by the Dasboardlight’. Hehe. Allebei naar dezelfde school gegaan. Allebei dezelfde leraar LO gehad in het vijfde middelbaar. Allebei rock’n'roll geleerd. Hetzij met vier jaar verschil, maar toch. En mijn kleedje was een en al rock’n'roll dus… sja… De broer was wel een beetje hevig. Ieks. Maar veel bekijks gehad.
• Er zijn tantes die iedere keer als ze me zien zeggen dat ik weer wat slanker ben. Straks blijft er niets meer van mij over.
• En natuurlijk was er ook de vraag wanneer ik een vriendje ging hebben. Uhm… nooit. En of ik de volgende zou zijn die zou trouwen. Wel… hebben jullie nog zestig jaar geduld of zo? Man man man. Ir-ri-tant!  

Kortjes

Lalala.

• Net een mailtje gekregen van de huisbazin. De Spaanse buurvrouw én haar vriend vertrekken 15 mei. Haar werk heeft haar contract niet verlengd. Aaah… Geen gesnurk meer. Iemand die een studio in Leuven zoekt vanaf de 15de mei?
• Kaarsjes branden werkt dus en niet alleen bij de Bomma van Tom Boonen. Dat wil dus zeggen dat ik een paar miljoenen kaarsjes ga branden zodat ik maandag hopelijk goed nieuws krijg. *steekt nog een kaarsje aan*
• Het Perfecte Jurkje is dankzij de kleermaker absoluut en ongelofelijk Perfect. Alleen schoenen vormen nu een probleem. Ach ja, dan maar op blote voeten he?
• Ik ben langs de dokter geweest, langs de bank, langs de apotheker, ik heb de pmd buiten gezet, heb de afwas gedaan, ben boodschappen gaan doen, heb verschillende mailtjes gestuurd, heb nog een heel fijn cadeautje gekocht voor de zus en de schoonbroer, ik heb die vriendin gesproken en ik heb een piepklein stukje gezien van de film die ik wou zien. Ik heb alles op mijn lijstje gedaan dat moest gedaan worden en daarbij heb ik hetgeen wat ik echt wilde doen (knuffel maken) niet gedaan. Jaja, prioriteiten stellen.
• Tijdens het pmd-buiten-zetten even een praatje gemaakt met de franstalige jongeman van het eerste verdiep. Ik heb die al een paar keer moeten binnenlaten omdat hij zijn sleutel altijd vergeet. Hij wilde naar buiten gaan, kwam langs mij terwijl ik aan het worstelen was met de pmdzak en bedacht zich toen dat hij zijn sleutel wéér vergeten was. Hihi.
• Na het bezoekje aan de dokter een fijn gesprek gehad met een oude vrouw aan de bushalte en daarna ook op de bus. Geweldig madammeke. Ik denk dat ze een jaar of 80 was en die liep dus gewoonweg achter haar bus. Als in… LOPEN. Daarna vertelde ze dat ze op weg was naar de operales. Het zou Russische opera zijn die avond. Even later was ze aan het vertellen dat ze vorig weekend met de trein naar Amsterdam was geweest en twee weken daarvoor was ze met de trein naar Zurich geweest. Ja, ik kijk ook wel uit naar mijn pensioen. Een beetje lessen volgen, een beetje reizen, middagdutjes doen,… Nog zestig jaar wachten. Ok, vijftig misschien. Woohoo. Oh en ik wil dan ook zo’n geweldig madammeke zijn dat nog steeds achter bussen loopt.
• Vanavond maak ik een knuffel. Mwahaha. En niemand kan mij tegenhouden.

Druk Druk Druk

De ene drukke week lost de andere af. Het is echt niet meer te doen. Het todo-lijstje voor deze week is eindeloos, want er komen steeds maar meer dingen bij. Het ’s avonds, als je dan eindelijk een keer rustig in je comfortabele stoel zit, merk je dat het al half tien is en dat je nog zoveel ging doen. Stofzuigen bijvoorbeeld, de afwas niet laten staan, douchen, de pmd op tijd buiten zetten, die duizenden mailtjes schrijven en versturen die al zo lang staan te wachten, kleintje updaten, die ene film bekijken. Je bedenkt je dat je echt echt echt naar de dokter moet, dat je naar de bank moet om online banking aan te vragen zodat je niet altijd naar de bank moet om bedragen over te schrijven, dat je nog even moest bellen naar die ene vriendin om te vragen hoe het nu eigenlijk gaat, dat je echt dat ene cadeautje moet kopen voor die ene persoon, dat je kaarsjes moest branden, veel kaarsjes… oh ja en tussendoor zou je ook nog eigenlijk illustraties moeten maken in je vrije tijd voor je werk.

Nog even en ik verdrink.

Blub.