Ik ben zijn begrafenis aan het voorbereiden. Alleen dat zinnetje neerschrijven, valt me ontzettend zwaar. Hij is een van mijn trouwste vrienden. De drie jaar dat ik hem mocht kennen stond hij steeds klaar als ik het even moeilijk had, maar ook wanneer ik zin had om nieuwe projecten op te starten en waanzinnige ideeën kreeg, luisterde terwijl hij me rustig gadesloeg. Hij en ik, wij zijn twee handen op een buik. Hij is de enige die mij door en door kent, inclusief mijn duistere geheimen en donkere kantje. Hiij is mijn grote liefde. Zulke dingen besef je wanneer het te laat is. Nu zijn zijn laatste dagen aangebroken. Misschien heeft hij nog enkele weken te leven. Ik hoop vurig dat hij nog enkele maanden onder ons mag blijven. Hij mag me nu nog niet achterlaten. Nu nog niet.

Vorige week ging zijn gezondheid plots snel achteruit. Ik zei hem dat hij moest rusten en zei al onze afspraken af. Gisteren kwam de dokter. Deze liet weten dat het niet lang meer zou duren tot mijn dierbare vriend me zou verlaten. Ik voelde een steek van verdriet. Mijn lieve David zou me verlaten. Ik moest me inhouden om niet hysterisch te beginnen snotteren. Nee, ik moest me sterk houden. Voor hem. Maar mijn allerallerliefste David zou binnenkort naar de laptophemel gaan. Het kon nog een paar dagen duren, het kon nog maanden duren. Mijn arme laptopje. Terminaal. Ten dode opgeschreven. Ik zal hem ontzettend missen, maar nu ga ik nog genieten van hem zo lang het kan.