Ik was trouwens vandaag getuige-slash-fotograaf. Zaterdag ben ik alleen getuige. Gelukkig.
Matthias gooide mij het 123 booktag stokje toe. Dankoewel.
1. Pick up the nearest book of 123 (or more) pages.
Ik ben tijdens een familiefeest in “De Gentse Bruid” van Dorrit Willumsen begonnen. Ok, ik weet het, er zijn socialere dingen om te doen tijdens familiefeesten, maar ik had het boek uit het rek van de tante gehaald omdat ik de traiteur moest binnenlaten. Die traiteur zou twee uur op zich laten wachten, dus ik had tijd te doden. Het bleek een bijzonder goed boek te zijn en het liet mij niet los. En trouwens, twee van mijn nichtjes hebben later op de avond ook een boek ter handen genomen. Nah!
Tegen het einde van de avond heb ik dan even gevraagd aan de tante of ik het boek mocht lenen. Daarom ligt het hier dus momenteel naast mij. Aaah… Historische romans. De zaligheid.
2. Open the book to page 123 and find the 5th sentence
Mijn moeder wachtte me met een boeket rozen in haar handen bij de poort op.
3. Post the next 3 sentences
Ze was zo mooi als een godin. Ze huilde. Maar niet van blijdschap.
Ik gooi het stokje door naar ons Webstekske, ons Gwendolyn en onzen Myle. Voila. Zijn we daar ook weeral van af.
In Brussel Centraal kwam er een jonge vrouw tegenover mij zitten op de trein en ik wist, ik wist gewoon dat ik haar gezicht van ergens kende. Ze had zeer uitgesproken gezichtstrekken, was chique gekleed en eigenlijk was ze niet het soort persoon die ik zou kennen of waarmee ik zou optrekken. Mijn hersenen pijnigden zich. Was ze een bv? Een blogster? Nee. Nee, dat was het niet. Van waar kende ik haar dan toch?
We waren net voorbij Diegen toen de jonge vrouw even op het tafeltje tussen ons in tikte. “Mag ik even iets vragen? Kan het dat je bent weggeweest met afs?” vroeg ze. Aaaaaaah… Natuurlijk. Afs. Ik wist meteen haar naam en we begonnen wat te praten. Afs’ers tegenkomen is altijd leuk. Afs’ers zijn gewoon leuke mensen. Ze was niet van mijn jaar, maar was vrijwilliger toen ik vertrok naar IJsland. Ik ben goed in gezichten onthouden, alleen de gezichten plaatsen is soms een beetje moeilijk.
Maandag ben ik trouwens ook nog een afs’er tegengekomen. Ik had een andere weg naar huis genomen omdat ik nog even geld moest afhalen. Plots stond H. daar, een jongeman uit West-Vlaanderen die met mij in Reykjavik zat. Ik zag hem uit het frietkot komen en had hem helemaal niet herkend. Hij had het blijkbaar sneller door. Toen ik een “hier se, daar se” hoorde, merkte ik dat het H. was, dus heb ik eventjes een praatje met hem geslaan. Ik wist dat hij in Leuven studeerde en heel af en toe kom ik hem wel eens tegen, maar het was weer een tijdje geleden.
Jaja, het is een kleine wereld als je ben weggeweest met afs. 
Collega E. van het Andere Werk en ik, wij kunnen het best goed vinden met elkaar. Ik steek het op haar geboortedag. Het is compleet absurd, maar als ik iemand tegenkom die geboren is op de 23ste, 24ste of 25ste maart, gegarandeerd dat ik het daar dan goed mee kan vinden. Mijn beste vriendin uit het middelbaar: 23 maart. Een van mijn beste vriendinnen nu: 25 maart. Collega E.: 25 maart. Huisgenoot K. uit Amsterdam: 24 maart. Pool-date-jongen a.k.a Heet Konijn: 24 maart.
Maar goed, collega E. komt uit het verre verre Limburg. Ze had nog twee filmtickets die eind deze week zouden verlopen en dus vroeg ze vorige week of ik geen zin had in een filmpje. Tegen een gratis filmpje zeg ik geen nee. We dachten eerst naar de zeemzoete film 27 dresses te gaan, maar die bleken ze niet meer te spelen. Dan maar kostuumdrama. The Other Boleyn Girl. Stiekem heb ik een kleine voorkeur voor van die historische kostuumdrama’s, dus dat was mooi meegenomen.
Diegene die nog durft te beweren dat er een hoek af is bij mij, die raadt ik zeer zeker aan eens naar die film te gaan kijken. Ongeveer ieder personage is daar volledig gestoord. Ik steek het op de jarenlange inteelt, maar dan nog. Macht en de honger naar macht kan toch rare dingen met een mens doen. Ach ja, het eindigt mooi: een roodharig meisje wordt konigin van Engeland. Roodharige meisjes heersen dan ook. Uiteraard.
Man, man, man. Ik had echt zo positieve dag als deze nodig. Alles leek vandaag te gaan. Alles. Zelfs de css van een vrij ingewikkeld design bleek een koud kunstje te zijn (ok, het is nog niet in orde in IE6, maar IE6 is des duivels!). De treinen waren op tijd, min of meer toch, er zaten sandwichkes met choco in mijn brooddoos in plaats van boterhammen, ik kwam toevallig een jongeman tegen waarmee ik een jaar in IJsland heb gezeten,…
Hopelijk brengt de toekomst nog veel veel meer positievere dingen, vooral als het aankomt op die ene geweldige verrassing die vandaag mijn weg kruiste. Als iedereen nu een keer een kaarsje wil gaan branden, want blijkbaar werkt dat dus wel hé! Kijk maar naar de bomma van Tom Boonen, die doet dat ook altijd en wie heeft er dit weekend Parijs-Roubaix gewonnen? Ja, zeg het maar allemaal mooi in koor: Tom Boonen. Da’s allemaal dankzij dat kaarske van zijn bomma. Ik heb dat wel in het snotje.