Verbeelding

Ik bril. Ik bril al sinds ik zeven was. Toen was dat nog niet voltijds, maar sinds mijn vijftiende staat er iedere minuut dat ik wakker ben een tweede paar ogen op mijn neus. Tenzij ik zwem. Dan ga ik eventjes blind door het leven. Ja, er hebben al velen gezegd dat ik eens lenzen moet proberen. Dan voegen ze er iets aan toe van ‘knapper’ en ‘staat je beter’. HA! Laat me niet lachen! Daarnaast ben ik niet meteen fan van het aanraken van mijn ogen. Alleen al de gedachte bezorgt me kippenvel. Iedere ochtend uren staan sukkelen met die dingen spreekt me ook niet meteen aan. Geef mij maar een bril die je gewoon kan opzetten,

Nu is het zo dat veel mensen niet eens merken dat ik een bril draag. Gisteren vroeg mijn rechtstreekse baas bij het Andere Bedrijf of ik altijd een bril droeg. Mensen merken pas dat ik een bril op mijn neus heb staan, als hij er niet op staat. Logisch toch? Bijvoorbeeld als ik hem aan het poetsen ben, wat met dit weer vaker gbeurt dan anders. Dat was de reden waarom het gisteren opviel. De baas bij het Echte Bedrijf heeft ook al een keer een “Hoe? Jij draagt een bril of wat?” laten vallen.

Maar het ergste overkwam me een aantal jaren geleden, toen ik bij de tandarts zat. Ik was daar voor mijn wijsheidstanden en er moest een röntgenfoto genomen worden. De assistente nam me mee naar een of ander toestel en liet me neerzitten. Ze zei me dat ik het rekkertje uit mijn haar moest halen omdat het anders zichtbaar zou zijn op de foto. Van mijn bril, toen nog een metalen montuur, zei ze geen woord.

Pas toen ze later gierend van het lachen binnenkwam met de foto, merkte ze dat ik een bril droeg. Op de röntgenfoto is dus een skelet te zien, met een gigantische glimlach… en een John Lennon achtig brilletje. Hi-la-rische foto uiteraard. Ik heb hem nog steeds en eigenlijk zou ik een keer moeten overwegen hem in te kaderen of zoiets. Het zou niet mis staan in ons nieuwe huisje.

Op de een of andere manier heb ik altijd gedacht dat ik een toekomstig vriendje op het internet zou leren kennen. Logisch. Ik deel mijn leven met honderden onbekenden op mijn blogje, ik ben ook niet vies van een netwerksiteje hier en daar en oh ja, klein detail, ik verdien mijn brood dankzij het internet. Het internet en ik, wij zijn dikke vrienden. Aangezien mijn zus enkele jaren geleden haar vriend (echtgenoot tegenwoordig, ik zeg nog steeds vriend, toch maar een keertje afleren voor ik slaag krijg ) heeft leren kennen via een online datingsitetoestand, besloot ik het er ook op te wagen. Onder het motto: “Als mijn zus dat kan, dan kan ik dat ook,”. Blijkbaar ligt het iets moeilijker voor mij. Niet alleen trek ik altijd freaks aan (iemand al een anti-freak-spray uitgevonden?), nee, ik word daarenboven ook nog eens herkend op datingsitetoestanden.

Vorige week kreeg ik twee privé-berichten binnen op een niet nader te noemen internationale dating- slash networkingsite. De ene vroeg of ik niet toevallig Kathleen van kleintje.be was. Heel toevallig wel, ja. En u bent? De andere herkende me van dit blogje. Een tijd geleden op een andere niet nader te noemen datingsite kreeg ik bijna meteen na mijn inschrijving een berichtje van een online kennis. “Haaa, die Kathleen! Alles goed? Ook actief op zoek naar een lief tegenwoordig? Je mag altijd met mij daten hoor, wink wink, nudge nudge,”. And that’s my cue… om gillend weg te lopen. Later volgde er ook nog een bericht van een andere blogger op diezelfde site. “Haha, betrapt!” Maaaaat. Ja, op die site ben ik intussen dus niet meer actief

Conclusie: online zal het dus ook niet gebeuren. Ik haat het als mensen al een beeld van mij hebben nog voor ze me écht leren kennen. Vooroordelen, positief of negatief, maakt niet uit, ik moet er niet van weten. Ik probeer altijd iedereen het voordeel van de twijfel te gunnen en in al mijn naieviteit hoop ik dat anderen dat ook doen. Niet het geval uiteraard. Dus dit soort “hey, ik ken jou!” berichten moedigt mij niet echt aan tot online daten. Echt niet.

Misschien moet ik toch maar een keer serieus overwegen non te worden. Of begijntje. Ja, begijnte! Begijntje worden zie ik zitten. Begijntjes zijn cool! Ik. Word. Begijntje! Waar moet ik mij inschrijven?

Volgens mij is er iets mis met mij. Nee, echt. Normaalgezien ben ik voorzien van genoeg energie om vijfduizend van die Duracell konijnen te verslaan. De afgelopen week en een half was van die energie niet veel te merken. Vandaar de behoorlijk stille Kathleen tijdens de blogmeet zaterdagavond in De Moete. Het ging gewoon niet. Zondagmiddag heb ik héél de middag geslapen. Gisteren heb ik op het werk twee cola’s achterover geslagen en het gewenste effect bleef uit. Normaalgezien word ik compleet hyper van twee cola’s snel na elkaar. Deze keer dus niet. Vandaag ben ik thuisgekomen, heb ik mij op mijn bed gelegd om wat te lezen en pataat, weer in slaap gevallen. Tijdens Sara nog wel! Schandalig! Na een halfuur terug wakker geschoten en slaapdronken beginnen koken.

Dus vandaag het Kruidvat even binnengesprongen en een grote pot vitamientjes gekocht. Ik mag dan iedere dag wat groentjes en fruit (ik zit in een serieuze appelperiode, ik zou kunnen overleven op appels momenteel vooral Pink Ladies en Red Chiefs *kwijl*) achterover slaan, misschien is het niet genoeg. Eens zien wat die extra vitamientjes gaan doen. Ik heb gezien dat er ook veel ijzer in die pillen zit en meestal is dat de grote boosdoener bij vermoeidheid. Soit. We zien wel. Vanavond op tijd mijne nest in, dat zal ook al iets zijn.

Iedere zondagochtend stond zij bij de bakker na haar wekelijkse sportieve uitspatting in het zwembad. Dan kocht ze een klein grijs gesneden brood en af en toe ook wel een keer een koffiekoek. Soms zelfs twee als ze een keertje wild wilde doen. Hij woonde om de hoek bij de bakker. Ze hadden al zo vaak grapjes gemaakt dat zij hem een keer op zondag moest komen wakker maken met koffiekoeken. Hoewel ze het grappig zou vinden, deed ze het toch maar niet. Daar staan met natte haren en geurend naar chloor, nee, dat leek haar geen goed idee.

Die zondagochtend voelde ze zich niet al te lekker. Al enkele dagen liep ze volledig uitgeput rond. Een halve zombie. Ze besloot voor een keer niet te gaan zwemmen, maar uiteraard moest ze wel een brood gaan kopen. Ze liep langs zijn huis en zag dat de gordijnen nog dicht waren. Hij sliep nog. Zou ze hem wakker maken? Mét koffiekoeken uiteraard. Zou ze? Ze twijfelde nog even.

“Ach wat,” dacht ze toen ze bij de bakker stond en bestelde enkele koffiekoeken. En een klein gesneden brood. Ze betaalde, liep de winkel uit, de hoek om en belde aan bij hem. Geen reactie. Ze belde nog een keer. “Hallo?” sprak een slaperige stem. “Speciale levering van de bakkerij,” lachte ze in de parlefoon. Ze hoorde hem grinniken terwijl de deur openzoemde.

Iedereen kent het wel, zo van die mensen waarmee je goed kan opschieten, maar waar je nooit echt een vriendschap mee kan opbouwen om de een of andere reden. Tijdens mijn laatste twee jaren van het middelbaar zat ik met S. in de klas. We hadden veel gemeen, maar daar kwamen we pas achter in april of mei van het laatste jaar, tijdens een soort teambuildingachtig iets. Logisch om dat zo op het einde van het zesde jaar te organiseren uiteraard. Nu ja, enkele maanden later vertrok ik voor een jaar naar Ijsland, dus veel tijd en energie hebben we nooit in een vriendschap gestoken.

Een paar maanden geleden zag ik haar op msn verschijnen en in de achtergrond van haar schermafbeelding zag ik dezelfde decoratiestickers die op mijn badkamerdeur hangen. “Ha, alle geweldige mensen hebben die stickers,” schreef ik haar. En zo geraakten we weer aan de praat. Zij single. Ik single. Zij zagen en klagen. Ik zagen en klagen. Zij aan het dromen over de toekomst. Ik aan het dromen over de toekomst. Het was fijn om met haar te praten. Intussen maakten we al wilde plannen om eens af te spreken.

Afgelopen week zag ik op haar facebook dat ze haar status van ‘single’ had veranderd in ‘in a relationship with’. Facebook is zo ontzettend handig om zulke dingen bij te houden. Ik vond het hilarisch, omdat we niet lang daarvoor nog een zaag-klaag-sessie hadden gehad. Dus ik sprak haar aan op msn. Hoe het nu zat? Ze zei dat ze plots werd overrompeld door mensen op msn en dat ze eigenlijk moest vertrekken (naar haar vriendje waarschijnlijk ). Ik liet haar weten dat ik wel een andere keer mijn duizend en een vragen zou stellen. Ja, nieuwsgierig aagje dat ik ben. “Anders moeten we eens afspreken en dan vertel ik het je in levende lijve,” volgde er.

En zo geschiedde. Gisterenavond stond ze hier en we lijken allebei nog steeds op elkaar eigenlijk. Best grappig. We zijn allebei een pak extraverter geworden. Zij enthousiast aan het vertellen over haar vriendje en ik heb haar mijn horror-dating-verhalen verteld. En oh ja, tussendoor, blijkbaar heeft zij ook met Heet Konijn gedate. Ook een date gehad en daarna heeft hij het contact ook laten verwateren. Seriedater anyone? Na het bijgepraat en geroddel over ex-klasgenoten, vertelde ze dat ze voor een paar weken een Wii thuis had staan. “Gaan we Wii’en?” stelde ze voor. Ik ben helemaal zot van Wii’s, ook al had ik er nog maar één keer op gespeeld dus ik zei geen nee.

Nah ja, het was een supergezellige avond. Eigenlijk raar dat je nog steeds zo goed kan opschieten met iemand die je bijna vier jaar niet meer gezien of gehoord hebt.