30 06
Vandaag van V-day en de V staat niet voor Vandaag. Nee, dametjes en heertjes, de V staat uiteraard voor Verhuis. Deze ochtend merkte ik dat ik er eigenlijk niet echt helemaal klaar voor was, noch mentaal, noch met het inpakken van al mijn spullen. Verhuizen is altijd een beetje wat zekerheid die je hebt opgebouwd achterlaten, routines achterlaten en meer van dat soort dingen. Maar uiteindelijk heb ik me daar uiteraard over gezet. Hoe lang kijk ik wel al niet uit naar deze dag? De dag waarop ik eindelijk in dat geweldige huis mag gaan wonen!
Manuel en zijn madam waren een gigantische hulp. Hij droeg zonder boe of baa mijn keukentafel langs mijn levensgevaarlijke trap naar beneden. Zij sleurde dozen trappen af en trappen naar omhoog met een nooit geziene snelheid. En op het einde van de dag stonden ze daar nog met een housewarmingscadeautje. Een teiltje (zalig als voetbadje 
), chips, een pot Nutella, een kaars en een tiental doosjes luciferdoosjes (daar zit een zeer fijne anekdote achter 
). Man, uiteraard ben ik ontzettend dankbaar voor hun hulp, hoe kan het ook anders?! Dus ik veronderstel dat ik binnenkort in hun nieuwe huisje ook even wat zal gaan schilderen of dat ik hen op de een of andere manier bedank.
En ja, ik voel me hier al thuis. Dit is echt een pracht van een huis. Er zijn foutjes aan, tuurlijk, het is een oud huis. Enkele van die foutjes maken me een beetje ongerust. Zo is er op de koer een gat. Over dat gat ligt een houten plank. Uiteraard duwde ik die plank met mijn voet weg om te kijken wat er daar onder zat. Nieuwsgierig aagje, weet je wel. En soms, heel soms, zou ik die nieuwsgierige aard gewoon even moeten negeren. Dit was een van die situaties. Zowel Manuel als ik zagen een rat wegglippen. Een rat! Ik heb op zich niets tegen die beesten, maar ik zie ze toch liever gaan dan komen. Hier en daar in het huis zijn er ook vochtproblemen. Maar dit is thuis voor de komende drie jaar. En ik heb er zin in. Ik heb er zo ontzettend veel zin in! Dit is mijn maagdelijk witte canvas dat ik kan bekladden. Ik wil er iets van maken. Het huis heeft al zo veel karakter en ik wil er nu ook een deeltje van mijn persoonlijkheid aan toevoegen. Ik barst momenteel van de ideëen. Nu nog een budget stellen en we are ready to go!
29 06
Sperperiode, my ass. Maar hey, mij hoor je niet klagen hoor. Toen ik gisteren in Leuven rondliep merkte ik dat er overal al kortingen waren. “Zomerkriebels” waren het excuse om al met kortingen te strooien. Dus besloot ik om even wat schoenenwinkels te doen aangezien ik al een tijd op zoek ben naar doodeenvoudige ballerina’s die comfortabel zitten aan mijn voetjes. En ik had prijs.
Mijn minivoetjes (maat 37 voor de geïnteresseerden ) met de nieuwe schoenen.
Het prijskaartje. Onder het motto: “Sperperiode, my ass,”
28 06
Ik zorg er voor dat ik minstens een keer in de twee weken een bezoekje breng aan de mama en de papa. En ja, dan neem ik mijn vuile was mee, maar dat zijn details. Deze middag zat ik weer in het ouderlijke huis in de zetel en uiteraard bleven de liefdesperikelen van mezelve niet achterwege. Zo gaat dat nu eenmaal bij mij. In plaats van te zeggen “ach ach, kop op, dat komt allemaal wel in orde,” begon mijn mama over haar liefdesverleden te vertellen. Als ik dacht dat het al erg was bij mij met freaks en idioten, man, man, man, dan had ik het toch wel zéér goed mis. Misschien is dat gewoon genetisch bepaald, freaks en idioten aantrekken. Nee, zelfs niet misschien. Het IS gewoon zo. Ik ben er nu volledig van overtuigd. Qua verhalen wint zij met vijf kilometer voorsprong. Ik bedoel: mannen in pelsfrakken met sandalen er onder, gekoppeld worden aan een man die zelfs moest hij de laatste man op aarde zijn nog geen vrouw te pakken kon krijgen en halve ontvoeringen en zo. Echt, zelfs mijn Muhka date is er niets tegen. Niets zeg ik u.
Op een bepaald moment was de mama aan het vertellen dat ze een zwak had voor mannen met baardgroei. Dat is blijkbaar ook erfelijk. Dus giechelde ik dat ik daar ook op viel. Drie-dagen-baardjes zijn gewoon… *zwijmel*. Wie dat kan weerstaan is gewoon gemaakt van ijs of steen of een mix van de beide voorafgaanden. Mijn zus heeft die genen ook geërfd, denk ik, gezien de stevige baardgroei van haar echtgenoot. Ik voegde nog steeds lachend toe: “En dan val je voor iemand als papa met zo’n glad huidje!”. De mama zat in haar zetel te giechelen en instemmend te knikken. En toen bedacht ik mij dat de jongeman die de afgelopen tijd een grote rol heeft gespeeld in de soap die ik mijn leven noem, dat die eigenlijk ook helemaal geen baardgroei heeft. Misschien val je toch niet altijd voor je “type” mannen. Vreemd. Maar goed.
Zo zie je maar, appels vallen af en toe niet heel erg ver van de bomen he.
27 06
So far, not so good.
Zoals jullie wel weten maak ik ieder jaar aan het begin van het jaar een lijstje met “doelstellingen” voor dat jaar. Aangezien we nu al weer zes maanden verder zijn, is het tijd om die doelstellingen alvast even onder de loep te nemen.
12,5 kilometer zwemmen (500 lengtes). Ik ben goed bezig. Ik vind het echt heerlijk om mijn verstand op nul te zetten en van de ene kant van het zwembad naar het andere te racen. Vaak duren mijn zwemsessies niet heel erg lang. Er zijn mensen die een uur aan een stuk baantjes kunnen trekken, bij mij wordt het al moeilijk na een halfuur. Dan steken de concentratiestoornissen de kop op. Maar goed, ik denk dat ik momenteel aan iets van een 400 – 450 lengtes zit. Er staat nog 1 beurt op mijn 20 beurtenkaart. Dus woohoo! Kus van de meester en een bank vooruit. 
Mezelf minstens een maal per maand een cadeautje geven en dat cadeautje mocht geen dvd of voedsel zijn. Dat is een probleemgeval. Geef toe, dat klinkt toch compleet absurd. Wie kan er zichzelf nu niet in de bloemetjes zetten?! De meeste mensen doen dat toch met heel erg veel plezier, niet? Bij mij loopt het dus niet zo vlot. In januari kocht ik mijn 20 beurtenkaart voor het zwembad. Ik weet niet of het februari of maart was, maar toen kocht ik een schitterend groen jasje. In april kocht ik het Ultieme Jurkje. Mei en juni heb ik eigenlijk niets bijzonders gekocht. Dus sja… Dat zijn dan… drie maanden van de zes waar ik mezelf niet voorzien heb van een cadeautje. Hier is dus nog duidelijk werk aan de winkel!
Een jongeman die ik nog niet kende in 2007 in mijn studio over de vloer krijgen. Haha! Dat gaat moeilijk worden aangezien ik vanaf volgende week niet meer in mijn studio woon. Als ik het verander in “een jongeman die ik nog niet in 2007 in mijn huis over de vloer krijgen” dan gaat het simpel worden. Daarvoor kan ik een van Lime’s vrienden of van huisgenoot H.’s vrienden gebruiken. Dat zou uiteraard valsspelen zijn, maar toch, in principe zou dat ook juist zijn.
Een kinderboek schrijven en illustreren. Er zijn een paar ideeën. Twee eigenlijk om exact te zijn. Ik moet me er gewoon een keer aan zetten en er werk van maken. Focussen. Misschien dat dat beter gaat eens ik een apart knutselkamertje heb. Wie weet. Bij het Andere Bedrijf was er zelfs een collega die me vroeg of ik er niet mee bezig was, met zoiets. Ja, als je veel tekent op je kladpapieren en mensen zien dat, dan krijg je af en toe wel een keer zo’n vragen. Toen ik hem vertelde dat ik er mee bezig was, liet hij weten dat hij zijn vier kinderen altijd als proefkonijnen wilde gebruiken.
Geen idioten meer. Muhka date. Heet Konijn. Zondagochtend ontmoetingen. Ik trek ze aan. Enough said.
26 06
“…maar zo zie je maar af en toe is het openbaar vervoer zo slecht nog niet. Af en toe zeg ik wel.”
Ik stond gefascineerd een artikel te lezen in de Metro op perron 16 in het station van Brussel Zuid. Dat is iets wat ik wel eens vaker doe. Ongeveer iedere werkdag zelfs. Maar het gebeurt niet iedere dag dat mijn aandacht wordt afgeleid door iemand die enthousiast “Kathleen!” roept. Daar stond ze, H., een van de meisjes waarmee ik stage heb gelopen in de Brakke Grond. Het was meer dan een jaar geleden dat we elkaar nog hadden gezien, nu moesten we dezelfde trein op. Zij moest er wel twee haltes vroeger uit, maar dat weerhield ons niet van eens stevig bij te praten. Het was een keer iets anders dan altijd alleen op die trein te zitten. Dus ja, af en toe is het openbaar vervoer zo heel erg slecht nog niet. Af en toe, zeg ik wel.
