Verbeelding

De bestuurder die mijn oma heeft aangereden:

- 19 jaar
- mannelijk
- reed met een Jeep
- met een voorlopig rijbewijs

Fokking Jeeps zijn niet nodig in België. Dat weet iedereen. In de bergen, op den boeren buiten als je schapen achterna moet zitten, maar niet op een of andere steenweg in België. Rondrijden met een Jeep in België is gewoon compensatie voor van alles, dat weet ook iedereen. En fokking 19 jarigen met een fokking voorlopig rijbewijs moeten al zeker niet met een fokking Jeep rijden en dan zeker niet zeggen dat ze “niets gezien hadden”. Ik ben pissed. Ik ben woedend. Ziedend. Razend. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo kwaad ben geweest op iemand. Die eikel mag nooit of te nimmer meer achter het stuur zitten. Nooit meer. Hij zou begot beter teruggaan naar zijn fokking driewieler en ik vermoed dat hij zelfs daarmee de held zou proberen uit te hangen. Idioot.

AAARGHHHH!

Beste lezers die zich verplaatsen met een auto,

Als jullie binnenkort weer eens achter het stuur kruipen, hou jullie ogen op de weg. Ga niet in discussie met passagiers, zit niet te prullen aan radioknopjes of sigaretten aan te steken of god weet wat waardoor jullie aandacht zou kunnen afgeleid worden. Voor je het weet heb je namelijk iemand aangereden. Een oud, maar nog zeer vinnige dame bijvoorbeeld, die het zebrapad overstak en bijna aan de andere kant van de straat was. Een oud, maar nog zeer vinnige dame die moeder is van zes kinderen en grootmoeder van tal van kleinkinderen. Mijn grootmoeder. Voor je het weet, beste lezer, heb je het leven afgenomen van iemand die nog met gemak 90 had kunnen worden, van iemand die zoveel betekende voor zoveel mensen. Voor je het weet, heb je iemand het leven afgenomen zonder dat haar familie afscheid heeft kunnen nemen.

Mijn oma. Dood. Door een auto-ongeluk.
Dus ogen op de weg alsjeblieft.

Op het verjaardagskaartje dat ik vorige week van haar in de bus kreeg stond het volgende gedichtje. Mooi. Toepasselijk. Iets om aan vast te houden.

“Heb zonlicht in ‘t harte
Verlies nooit de moed
Heb zonlicht in ‘t harte
En alles komt goed!”

Het is hier nogal stil geweest deze maand, maar uiteraard zijn daar enkele zeer goede redenen voor. Zoals:

Er is pas sinds afgelopen dinsdag internet in huis. Het was afkicken geblazen, gedurende die paar weken, maar dat ging eigenlijk bijzonder goed. Ik heb heel veel afleveringen van House bekeken en daarnaast heb ik heel erg veel werk verricht in Het Huis.

De decoratie van Het Huis. Ik heb deze week al de aandacht op mijn eigen kamer gericht. Hopelijk is alles min of meer in orde volgende week. Het zou leuk zijn moest ik dan eindelijk gewoon kleren uit een kleerkast kunnen halen in plaats van een hele sportzak om te moeten woelen om toch maar dat ene rokje te kunnen vinden. Het Huis begint vorm te krijgen. Het is absoluut nog belange niet af, maar toch.
De eerste plaats die mensen te zien krijgen, de hal, is bijna 100% completed. Ik mis nog één kussen. Blah. Ik had er vier mee en had er eigenlijk vijf nodig. Dus binnenkort onderneem ik “The Quest for The Fifth Pillow” of zoiets.

Spullen kopen voor het huis. Mijn zaterdagen zitten vol met rondcrossen van de ene winkel naar de andere om allerlei spullen te kopen. Stekkerdozen, kussens, dan nog een tafel, eens gaan piepen of ze nog leuke dingen hebben bij de kringloopwinkel, etc. De Ikea is intussen ook al meermaals geplunderd.

Het Vriendje. ’t Is een schatje. We kennen elkaar eigenlijk nog niet heel erg lang, maar iedere keer als ik hem zie, leer ik hem wat beter kennen en hij is gewoon een fantastisch persoon. Stiekem ben ik wel een beetje met mijn gat in de boter gevallen.

En dat is het eigenlijk ongeveer. Ik zal proberen mijn leven terug te beteren en wat meer tijd aan mijn blogje te besteden. *aait blogje*.

Helemaal volgens de routine werd ik deze ochtend om half acht wakker. Zalig, dacht ik. Zo kon ik nog even in mijn bedje blijven liggen met het nieuwe boek van Juliet Marillier. Na een dik uur en een half wist ik het dan toch op zij te leggen. Het is weer goed hoor, komt wat trager op gang dan haar vorig pareltje, maar toch. Ik trok mijn kleren aan, waste me, ruimde intussen al wat op en slofte naar beneden. Daar plofte ik neer aan de keukentafel, nam het krantje van de In&Uit bij me en doorbladerde het om te zien of er de 21ste juli niets leuks te doen was in Leuven. Ondertussen liet ik een flinke hoeveelheid muesli achter mijn kiezen verdwijnen. Een rustige ochtend dus.

Uiteraard duurde die rust niet heel erg lang. Hoe kan het ook anders? Rustige zaterdagochtend, mijn verjaardag nota bene, ja, die rust was gedoemd om verstoord te worden. Ik stond op om het krantje van de In&Uit terug op de microgolfoven te leggen toen ik plots een beweging zag vanuit mijn ooghoek. Mijn blik werd gezogen naar een klein figuurtje met kleine pootjes en een lange staart dat door de gang wegsnelde. Ik stond aan de grond genageld. Een muis. Ge-fokking-weldig. Ik hou het bij muis. Muizen zijn minder erg dan ratten. Maar toch. Slik.

Conclusie: het kan me geen reet schelen of er in ons huurcontract staat dat we geen huisdieren mogen houden, het kan me niet schelen als een van de andere huisgenoten allergisch is of volkomen tegen dat idee: ER KOMT EEN KAT. Ik wil geen muizen of ratten in mijn huis. No way, José.  Niet dat ik er schrik van heb, die beestjes hebben meer schrik van mij dan ik van hen, maar het is gewoon ongelofelijk onhygienisch. Plus katten zijn gewoon coole beesten. Ik wil een rosse kat, want rosse katten zijn uiteraard de coolste der katten. Stiekem heb ik altijd wel een kat gewild. Komt mooi uit. Mwaha.

En dat allemaal op mijn verjaardag. Uiteraard. Hoe kan het ook anders? *zucht*

Ik hou van Ikea. Mooie, goedkope meubels, kleurrijke hebbedingetjes, kadertjes die je kan bekladden omdat ze minder dan een euro kosten en meer van dat soort dingen. Ikea heeft al heel wat verdiend aan mij het afgelopen jaar, maar gisteren hebben ze mij iets teruggegeven. Een salontafeltje. De kassierster is het vergeten aan te rekenen. Dus dank u Ikea, dank u kassierster die er waarschijnlijk al acht uur had opzitten en dus een beetje moe was. Ik en mijn twee huisgenoten danken u uit de grond van ons hart.