Verbeelding

Kinderboek

Regelmatig krijg ik eens te horen dat ik een kinderboek zou moeten schrijven en illustreren. Blijkbaar is dat iets dat op mijn lijf geschreven is. Stiekem zou ik dat nog wel graag doen, daarom staat het ook op mijn lijst met doelstellingen voor het jaar 2008. Over die lijst gesproken: “Een jongeman die ik nog niet kende in 2007 in mijn studio over de vloer krijgen”, mag intussen ook geschrapt worden. Het Vriendje is in mijn studio geweest en hem kende ik nog niet in 2007. Ka-chiing!

Toen ik vandaag op het blog van Zezunja terecht kwam, viel mijn oog op haar commercial break. Ze prees haar cursussen bij Wisper aan en die cursussen leken wel interessant. Dus enkele tellen later had ik de brochure voor het najaar gedownload. De ene “dat wil ik doen!” volgde de andere op. Uiteraard stond de cursus Illustreren op nummer één. Klein probleempje: de cursus is iedere maandagochtend van 9u30 tot 12u00. Normale werkmensen zoals ik werken dan. Op twee stond de cursus Kinderboeken maken. Goed, ik kan tekenen, maar verhalen vertellen aan kleine mensjes? Nee, dat lukt me nog niet al te best. De fantasie is er, maar hoe breng je dat over aan een kind?

Ik keek even naar de prijs, ik keek even naar de data en uren (drie zaterdagvoormiddagen in oktober) en even later was ik ingeschreven. Ik ben benieuwd hoe het gaat zijn, die cursus. Hopelijk stimuleert mij dat voldoende om eindelijk aan een eigen kinderboekje te beginnen. En dan gebruik ik de kindjes van al die bloggers als proefkonijntjes! Nah!

*knuffel*

Zo. Het is gebeurd. Eindelijk! Een paar maanden geleden contacteerde Hippo Vintage me via Etsy om te vragen of ik misschien niet geïnteresseerd was een paar knuffels te verkopen in hun winkel. Uiteraard zei ik geen ‘nee’. Vandaag trok ik gewapend met zes kleurrijke beestjes richting Parijsstraat. Vier van de monsters zullen nu enkele nachten logeren in de winkel. Drie maanden aan een stuk. Tenzij iemand besluit hen een nieuwe thuis te geven.

Foto: Bunker

Ik ben benieuwd wat het gaat geven. Ze staan op ongeveer dezelfde prijs als een echte knuffel in een speelgoedwinkel. Ik weet eigenlijk niet of iemand zoveel geld wil geven aan een zelfgemaakte knuffel. Goed, ze zien er leuk uit, maar… Sja. We blijven realistisch he. Maar het is gewoon leuk om te weten dat het daar ergens in dat winkeltje gaat staan en dat er mensen naar die knuffel gaan kijken, ze gaan vastnemen en misschien gaan kopen.

Voor zij die het zich afvragen: ik werk dus vanaf nu onder een andere naam. Ik heb Pompidom geschrapt. Vanaf nu is het Fanny&Laura. De mensen die het labeltje zien zijn er vrij enthousiast over het design en ze worden nog enthousiaster als ik hen uitleg wat die twee namen voor mij betekenen. Laura was de mama van mijn papa, mijn grotemoe. Al mijn knuffels, tassen,… worden gemaakt op het naaimasjien dat ik van haar heb overgenomen, de trouwe Gabriel. Fanny was de mama van mijn mama, de oma die onlangs overleden is. Ik vind het nog steeds verschrikkelijk dat ze gewoon nooit mijn knuffels heeft kunnen zien. Zij maakte zelf ook af en toe knuffels en die ene keer dat ze het rokje zag dat ik had gemaakt, vond ze het super dat ik ook was beginnen naaien. Later heeft ze me nog het “Het Leerboek der Naaikunst” gegeven en dat boek wordt af en toe eens opgeslagen om iets uit te pluizen. Dus ja, een kleine eerbetoning aan twee prachtige dames en zo leven ze ook verder.

En het was weer fijn!

Een bepaalde individue genaamd R.V., werkende bij S. te L., liet mij vandaag weten dat *oh shock* ik niet meer geblogd had sinds 13 augustus. Drama drama drama. Gelukkig voor R.V. werkende bij S. te L. was het gisteren de zevende Girl Geek Dinner en het was weer dolletjes!

- Eerst en vooral: hoera voor de chauffeur! Dank u Boskabout!

- Dat uitzicht! Ik ga dat stelen en boven mijn bed hangen of zo.

- Lamazone is vanaf nu de trotse eigenares van Sjaak. Die twee gaan samen de wereld veroveren. Ik voel het!

- Ongeveer tegelijk aangekomen met Matthias en Bunker. Ze waren al op het werk aan het zeggen dat zij voor de hoofdprijs gingen en blah blah blah. Puh! Geldwolven.

- Favoriete bezigheden tijdens presentaties: Imke Dielen poken (moet ze maar niet voor mij gaan zitten he, iedereen weet dat dat gevaarlijk is ) en tekenen. Inferis heeft dat blijkbaar opgemerkt… samen met waarschijnlijk nog een tiental andere mensen. Lalalala. Ik teken gewoon graag, ok?!

- Uhm… Even een boodschap aan de twee dames die de presentatie gaven: er bestaan gewrichten, genaamd knieën. Zoek het maar eens op in een anatomieboek. En weten jullie wat jullie met die knieën kunnen doen, dames? Jullie kunnen door jullie knieën bukken, waardoor je dus niet met je kont in de lucht moet staan als je iets van het onderste schap wil pakken. Wonderbaarlijk niet?! Héél wat vrouwen passen die techniek al toe. Uiteraard is die techniek pas uitgevonden NA de jaren 50, NA de emancipatie van de vrouw en zo,… Maar aangezien jullie presentatie het ene cliché na het andere was en de stereotiepe vrouw uit de jaren 50 als voorbeeld namen, vermoed ik niet dat jullie al van deze gewrichten hebben gehoord. Sorry hoor, maar toen ik dat hoorde ging jullie geloofwaardigheid zwaar onder nul. Ik begrijp niet hoe twee dames zoals jullie, die aan de top van een bedrijf staan dat zich focust op vrouwen, zo met clichés en een gedateerd beeld van de vrouw kunnen omgaan. Maar goed, wie ben ik uiteraard. Oh ja, een deel van jullie doelgroep. Ik heb de borsten en de vagina. En knieën. Voor de rest ben ik mannelijk blijkbaar.

- Ntone heeft negentien paar schoenen. Ik heb de mijne intussen geteld. Ik kom aan acht, waarvan twee paar sloefen, een paar winterschoenen, een paar sneakers (die altijd aan mijn voeten hangen *zwaait benen heen en weer*), twee paar schoenen die ik eigenlijk zou moeten wegdoen, mijn ballerina’s waar mijn voeten van gaan openliggen en mijn elegante schoentjes met een mini hakje waarvan ik gewoon pijn in mijn knieën (oh kijk, daar heb je die wonderbaarlijke gewrichten weer!) krijg.

- Ik heb 100€ gekregen van Billy. Dank u, Billy. Ik zal het heel goed uitgeven. Volgens mij zijn de Leuvenaars en mensen die werken in de buurt van Leuven met de beste bedragen gaan lopen. Wahaha.

- Situatieschets: ik sta bij Lucie, Matthias en Vincent. Naast ons staan Joke en… nog iemand (sorry, geen idee wie). Uiteraard was ik bezig over Het Vriendje. Waar het hart van vol is, loopt de mond van over hé. Ik zei dat hij lief was, grappig, schattig, groot, slim en dat lijstje ongeveer… bwaah… een tiental keer na elkaar. Eerste reactie van Matthias: “Hebde weer aan de Cola gezeten ja?!”. Hihi. Collega’s, ze kennen mij al te goed.

- Situatieschets 2: nog steeds bij Lucie, Matthias en Vincent. Nog steeds het lijstje aan het afratelen (cola-effect, weet u wel). WebsterMC zegt opeens: “Ah, da’s lief dat je mij zo omschrijft zeg,”. Ik ga het lijstje opnieuw af. Bij iedere opsomming zegt hij “ja, dat klopt,”. Maar dan kom ik bij slim… Er valt even een stilte. “En dat klopt niet,” zeg ik. WebsterMC trekt een pruillip, tikt op de schouders van zijn aanstaande en zegt: “Schat, verdedig mij eens,”. Wussie.

- Ik heb Ntone ook op de schouder van Greet laten tikken en laten zeggen: “Schat, verdedig mij eens,”. Wussies. Allemaal wussies!

- 100€, da’s eigenlijk wel veel geld he?

- Ik had mijn gele broek moeten aandoen, dan kon ik het Mastercard logo vormen met Wolfr.

- Het Vriendje is goedgekeurd door YAB. Altijd fijn om haar goedkeuring te hebben. Dus als ik hem dit weekend zie, dan plak ik een “approved by YAB” stickertje op hem. Hihi.

- Matthias: “Als ik nu eens voor 100 vibrators koop met die 100€!”

- Snode plannen smeden met andere bloggers. Een van de plannen is om “een andere blogger” aan “de perfecte date” te koppelen en ze dan met een Bongo bon op weekend te sturen of op een uitgebreid gastronomisch diner of zo. Yeah! Het Perfecte Plan. Daarnaast waren er nog een paar andere plannen, maar daarover later meer.

- Ik wil ook zo’n pizza masjien! Hebben jullie die dingen gezien?! Geniaal gewoon. En de pizza’s die eruit kwamen waren yummie! Wel warm. Ik heb mijn tong verbrand.

- Greet is een pikkachu! Echt waar!

- En Els is een tofke. Nu nog blogster worden en dan is het in het geheel compleet! Want nu kan ik niet naar haar linken en kan ik jullie niet laten zien dat dat een tofke is.

- Met de naamkaartjes van Dries en Carolien spelen. Zodat er uiteindelijk stond: “Dries loves Carolien”. En dan iedereen in koor: “Aaaaawwwwww”! Hihi. Lief hé?

Ten huize Verbeelding II

Lime heeft van Haar Beestje voor haar verjaardag het gezelschapspel Onderuit gekregen. Allemaal goed en wel, maar die jongeman is hier dus niet altijd in de buurt, dus worden andere mensen bevolen gedwongen om dat spel mee te spelen. Ik bijvoorbeeld. “Maar R. komt straks en mijn vriendje ook,” had ze gezegd dus ik dacht dat het niet erg lang ging duren. Het spel was nog niet helemaal opgezet of R. belde aan. Het eerste wat R. zag waren de knuffels die op de grote tafel in de woonkamer lagen. De stock. Ze vond ze geweldig. Na even gepraat te hebben met haar over etsen en lino’s, werd ze meegesleurd met Lime voor een volledige rondleiding van het huis.

Ik dacht dat ik ontsnapt was aan het spelletje. Gezelschapspelletjes, allemaal goed en wel, maar ik zat in een creatieve bui. Ik was een logo aan het maken voor mijn toekomstig label en het begon er goed uit te zien. Ik wilde me daar nog een beetje op focussen. Uiteindelijk kwamen R. en Lime terug in de woonkamer, waar ik een beetje aan het rondhangen was. Lime wilde tegen R. Onderuit spelen en enkele tellen later vormde ik een team samen met R.

Terwijl Lime nog wat aan het prutsen was met het spel en de regels aan het uitleggen was, draaide ik me om naar R. die naast me zat. Het leek alsof er een flits door mijn hoofd ging. Een enkele second zag ik alles helder. Geloof me, dat is een zeer zeldzaam moment. “Ik ken jou,” zei ik tegen het meisje dat naast me zat. Lime die aan de andere kant van de tafel zat keek al verbaasd op. “Ben jij niet naar Maloya geweest met de CM?”. R. naast mij keek me ook al met grote ogen aan en liet toen een “ja!” horen. R. en ik sliepen toen samen met nog een viertal meisjes samen op een kamer. We zaten in dezelfde groep. Het is eeuwen geleden en toch wisten we allebei weer plots allerlei dingen over dat kamp.

Nu dat R. en ik hadden ontdekt dat we elkaar eigenlijk zo al een beetje kenden, duurde het niet lang voor we samenspanden tegen Lime bij het spelletje Onderuit. Aaaah… We hebben haar een keer laten winnen (of zoiets ) en de tweede keer hebben wij zeer overtuigend gewonnen. Toen stond Haar Beestje er gelukkig anders hadden we nog vijfhonderd spelletjes moeten spelen. Man, man, man, ik ben nog nooit zo blij geweest het lief van iemand anders te zien.

Ten huize Verbeelding

Een kleine situatieschets van hoe het er hier soms aan toe gaat. Lime’s kamer en de mijne liggen naast elkaar. Het Beestje dat ze heeft meegebracht uit Alaska zat in haar kamer gisterenavond. Ze zouden net vertrekken om iets te gaan eten. Nu is het zo dat de muren zéér soundproof zijn (mijn vorige studio zou er een voorbeeld aan kunnen nemen) en ik heb dus geen idee waarover Lime en Haar Beestje bezig waren.

Lime: “Kaaaaaathleeeeeeeeen, we gaan ruilen van vriendjes!”

Uiteraard was ik zeer gefocust aan het tokkelen op mijn computer, want ja, dat moet ook af en toe gebeuren. Dus ik hoor mijn naam en reageer met een verbaasde “Eh?!”

Lime: “Ja, mijn vriendje… *mompel mompel mompel*

Ik: “Watte?!? Wil uw vriendje mijn vriendje?!”

Een korte stilte.

Ik: “Dat ‘em zelf eens een vriendje zoekt potdekke,”

Lime: “Maaaaaar neeeheeee, WIJ gaan ruilen van vriendjes,”

Ik: “Jama nee, ik wil uw vriendje helemaal niet! Ik wil Het Vriendje, potdekke,”

Lime naar Haar Beestje: “Ge hebt het gehoord he, ze heeft u afgekeurd”

Ja. Nog geen maand samen en al van partner willen ruilen. Maar goed, begrijpelijk, niemand kan dan ook mijn charmes weerstaan.

Nee, nee, ik denk dat Lime een beetje achterdochtig werd omdat Haar Beestje en ik een beetje aan het fluisteren waren terwijl zij zich nog aan het omkleden was. Uiteraard werden we al fluisterend betrapt door haar. Maar voor al dat gefluister was er een zeer goede reden namelijk haar verjaardagscadeau. Ik heb zo’n donkerblauw vermoeden dat ze na dat cadeau en na al de moeite die hij daarvoor heeft gedaan (heel Leuven doorkruist in de gietende regen o.a.) niet meer zo snel van vriendje zal willen ruilen.