Verbeelding

Als je speciaal naar je voice mail belt, omdat je weet dat Het Vriendje daar vorige week terwijl jij in de Ikea stond, een bericht heeft achtergelaten, dan weet je dat je hem mist. En het is raar, want je had niet verwacht dat je hem zo zou missen. Een beetje misschien, maar zo erg? Nee. Dan hoor je op je voice mail zijn enthousiaste: “Wie heb ik aan de lijn, ‘allooo, ‘allooo… dit is je télé-romeo… yeah” en dan kan je er weer even tegenaan. Nog een weekje. Nog een paar dagen. Ik ben aan het aftellen. Duidelijk.

Eindelijk heb ik een stock! Dus als binnenkort dat ene winkeltje terug opengaat na een maand vakantie, dan kan ik daar staan met een stuk of tien monsters. Ik heb er vandaag drie dichtgenaaid en nog een vierde ineengestoken en dichtgenaaid. Een mens moet zich met iets bezighouden als Het Vriendje niet in de buurt is hé?

Nu moet ik nog een ding doen: kaartjes aan de monsters hangen. Ik wil wel werken met een labelnaam, een soort bedrijfsnaampje (zonder eigenlijk echt een bedrijf te zijn uiteraard). Ik dacht het met Pompidom te doen, maar er spookt nu al een paar weken een nieuwe naam door mijn hoofd. Een naam die veel meer betekenis heeft voor mij. Ik ga er nog eens goed over moeten nadenken, denk ik zo.

We hebben er drie kwartier gestaan, maar toen verscheen ons nummertje eindelijk in rode cijfers boven een van de desks. Ik had de mail en de oude handleiding geprint. Het meisje aan de desk maakte er geen punt van dat ik het kasticket niet meer had. Ze schreef een nummer over van de doos en gaf ons vervolgens een tegoedkaart met daarop de waarde van de kast. Daarna konden we twee nieuwe dozen uit de rekken gaan halen.

En een hoop andere spullen uiteraard ook. Lalala.

Dus morgen komt vriend D. nog eens langs en dan gaan we die kasten in elkaar steken. Deze keer lukt het hopelijk wel, want ik kijk er nog altijd even zeer naar uit om eindelijk uit deze rommel weg te zijn. Wiiih!

Oeh en toen ik aan de kassa stond, belde Het Vriendje opeens. Helemaal vanuit Spanje. Uiteraard was ik net aan het afrekenen, vond ik mijn telefoon niet meteen terug en toen ik het onding eindelijk te pakken had, was het rinkelen gestopt. Dus stuurde ik snel een berichtje naar Het Vriendje, in het verre Spanje, dat ik net in de Ikea stond en dat ik over hem gedroomd had (uhu!). Toen we in de auto zaten op weg naar huis, belde hij opnieuw. Opnieuw moest ik naar de bodem van mijn tas duiken om die telefoon te pakken te krijgen, maar het lukte me op tijd op te nemen. Zalig om even zijn stem te horen en even met hem te lachen. Uiteraard zit ik hier nu met een gigantische glimlach. Hihi. Wat een telefoontje al niet kan doen.

Gisteren heb ik uiteraard meteen naar de klantenservice gemaild in verband met die kast. Op een zondag proberen te bellen, leek me nogal nutteloos. Deze middag vond ik het volgende berichtje in mijn mailbox:

Geachte klant,

Wij hebben uw mail goed ontvangen, waarvoor onze dank.

Inderdaad wij zijn met een nieuwere reeks hiervan begonnen, er zal waarschijnlijk het één en het ander door elkaar gehaald geweest zijn.
Aan de klantendienst kunnen we dit direct voor u omruilen

Graag tot binnenkort.
Wij excuseren ons voor het ongemak.

Morgen dus met die dozen richting Ikea en eens horen of het probleem is dat ik mijn kasticket niet meer heb. Spannend!

En dan nu al die onderdelen terug twee verdiepingen naar beneden sleuren (alsof ze naar boven sleuren nog niet genoeg was). Een mens moet er iets voor over hebben. We zullen maar denken dat het goed is voor onze conditie zeker?