Verbeelding

Dingen die ik dit weekend heb gedaan:

- Gaan wii’en bij de zus. Mijn fitness age is blijkbaar 62 (damn those homeruns), de fitness age van Het Vriendje is 27. Ik wist wel dat hij jonger was dan mij, maar zoveel jonger… Bij mijn weten was het maar twee jaar. De Broer en zijn vriendinnetje die allebei nog jonger zijn, hadden allebei een fitness age van 80. Ha!
- Twee kaarsen aangestoken, daarmee de tuin in gelopen om half een ‘s nachts om vervolgens een wake te houden bij de boom die de volgende dag omgekapt zou worden. Ja, we hebben in schoonheid afscheid genomen van de boom. Een dikke knuffel, een paar mooie woorden,… Zucht. Stomme huisbazin. Stomme buren die niet eens in dat huis wonen en dus geen last hadden van die boom, maar er toch zonodig over moesten klagen.
- Heerlijk geslapen op onze luchtmatras en onder onze nieuwe donsdekens. Het leek wel of we sliepen in wolken.
- Japanse snoepjes geproefd en daarbij af en toe uitspraken gedaan als: “dit proeft gewoon naar shampoo” en “welke gek heeft ooit besloten van deze smaak een snoepje te maken?!”
- Speciaal een doos Pims gekocht voor Het Vriendje. Ik had er zelf nog een staan, maar Pims delen, nee, daar doe ik niet aan mee. Dus heeft hij een doos voor zichzelf gekregen en geloof het of niet, maar zijn doos was nog eerder leeg als die van mij. Ik heb mijn gelijke gevonden, denk ik.
- Het Vriendje met zijn huiswerk geholpen (en bijna in slaap gevallen daarbij). Huiswerk begot.
- De meest geweldige prank uitgehaald met Het Vriendje. Aaaah… Sweet memories. Jammer genoeg heb ik Het Vriendje beloofd er niet over te bloggen, maar laten we het houden bij “afstandsbedieningen die lijken op gsms”. Daarbij kunnen jullie zich wel iets voorstellen vermoed ik.
- Twee nieuwe boeken gekocht. Ik eet tegenwoordig boeken als avondmaal. Nee, echt.
- Het Vriendje mijn kookkunsten zien apprecieren. De twee gevulde paprika’s die op zijn bord lagen, waren binnen de vijf minuten verdwenen. Ha! Ik. Kan. KOKEN! Wie had ooit gedacht dat iemand mijn gepruts in de keuken zou apprecieren?
- Een lange wandeling gemaakt in het bos in het gezelschap van de digitale camera van Het Vriendje. Foto’s zijn uiteraard terug te vinden op Flickr.
- Een flinke hap genomen uit een appel die Het Vriendje achteloos van een boom had geplukt. En gesmaakt dat die ene hap heeft. Amaai.
- Uiteraard was er ook een moment om ruzie te maken met de oven. Ik heb precies altijd ruzie met onze oven. De lasagne die normaalgezien een halfuur in de oven moest staan, heeft er een klein uur in gestaan. Jawel.

Of om het even samen te vatten: het was een fantastisch weekend samen met Het Vriendje. Meer van dat!

De afgelopen weken hebben heel wat mensen me gevraagd hoe het nu gaat met de verkoop van mijn knuffels in dat ene winkeltje. Ik had intussen wel gezien dat de twee knuffels die in het uitstalraam stonden, waren verhuisd naar een vitrinekast binnen, maar ik kon niet duidelijk zien hoeveel er nog stonden. Voor de rest wilde ik het liever gewoon zijn gangetje laten gaan. Maar toen ik gisteren in de buurt van het winkeltje was, kreeg mijn nieuwsgierigheid de bovenhand en sprong ik even binnen.

De eigenares begroette me vriendelijk en liet me weten dat er nét een van de knuffels verkocht was. De paarse. Stiekem was dat ook een beetje mijn favoriet, dus logisch dat die als eerste de deur uit was. Ach ja, binnenkort beginnen de vroege vogels al aan hun cadeautjesjacht voor de eindejaarsfeesten, dan zullen ze wel allemaal de deur uitvliegen. Zoef! Ik vertelde de vrouw ook met welke projecten ik nu bezig ben en ze reageerde vrij enthousiast, dus wie weet liggen er binnenkort nog andere spulletjes van Fanny&Laura bij dat ene winkeltje in de Parijsstraat. Het plan is nu om eerst mijn Etsy winkeltje vol te stouwen, weer stock aan te maken van allerlei dingen en dan proberen te verkopen.

Het enige probleem is nu dat huisgenoot H. mijn stekkerdoos bij mijn naaimasjien heeft weggehaald en gebruikt voor een diepvriezer en koelkast. Stekkerdozen zijn in ons huis een must. Iedere kamer heeft maar een stopcontact. Een oud huis, weet u wel. Dus ofwel moet ik een week wachten voor ik weer kan naaien (volgende week Ikea plunderen en dus daar weer een lading stekkerdozen kopen) ofwel trek ik de vriezer en de koelkast uit. Hmmm… dilemma dilemma.

Ik ben een sucker voor mooie, leuke en kleurrijke posters. In het verleden heb ik al affiches van de muren getrokken gewoon omdat ik ze mooi vond en in mijn eigen kamer wilde hangen. Tegenwoordig doe ik het iets subtieler. Afgelopen maandag moest ik iets kleins maken op het werk voor de Boekenbeurs. Uiteraard ging ik dan eerst even snuffelen op de bijzonder leuke site en toen stootte ik op het design van hun poster. Ge-wel-dig. Kleurtjes, leuke figuurtjes, lekker vol. Een schot in de roos en fantastisch werk van Mark Borgions. Het was liefde op het eerste zicht.

Ik trok mijn stoute schoenen aan, mailde naar boek.be en vroeg hen of ze per ongeluk niet nog enkele exemplaren van die poster hadden rondslingeren en of ze die heel alsjeblieft mijn kant wilden uitsturen. Enkele uren later kreeg ik een mailtje dat ze dat met plezier zouden doen. Toen zei ik luidop “ka-chiiing!” en deed een vreugdedansje. Vandaag zaten er vier posters in de bus. Eentje voor op het kantoor, eentje voor Netsensei, eentje voor aan de verdacht witte muur in mijn slaapkamer en eentje… tsja… eentje om mee te slapen… of zo.

Ja, het is grote liefde, dus schrap Het Vriendje maar. Of nee, wacht, Het Vriendje mag nog even blijven, maar hij zal mijn bed kamer moeten delen met mijn andere nieuwe liefde en anders moet hij het maar uitvechten in een duel op leven en dood. Tsja… Zo gaat dat nu eenmaal in het leven he.

En wat doet u op zondagochtend om half negen? U slaapt nog? U eet croissants? U leest uw krant? Allemaal fijn. Ik decoreer dan mijn kamer. Yup. Een mens moet het ooit doen he? Er lagen hier al een hele tijd Ram kadertjes van de Ikea rond te slingeren en die heb ik dus nu aan mijn blauwe muur geramd. Met duimspijkers. Yeah! Het resultaat mag gezien worden. Goed, ze hangen niet allemaal even recht, maar dat zijn details. Nu er nog foto’s en tekeningen en meer van dat in die kadertjes rammen.

En dan nu douchen.

Aangezien Michel even een ‘Kathleentje’ doet (tekeningen online gooien), ga ik even een ‘Micheleke’ doen (tuinfoto’s online gooien).

Een slak. In een houten doosachtig iets. Volgens mij is dat laatste afkomstig van de buren. Ik heb het nooit eerder zien liggen. De snoodaards.

Een spin die haar web over de hele breedte van de tuin heeft gespannen en dan zelf exact in het midden tussen de twee betonnen muren zit. Ze heeft dat allemaal zeer goed uitgerekend en gebouwd. Ik heb haar dan maar uitgeroepen tot de Beschermster van Den Hof!

En toen kwam ik iets tegen dat Michel waarschijnlijk niet heel erg snel tegen het lijf zal lopen in zijn tuin. Een monster! Blijkbaar heet hij Miro, hij zou nogal van geschiedenis houden en daarom wil hij graag Brugge eens bezoeken. Al die mooie historische gebouwen en kleine kanaaltjes. Ik heb hem beloofd dat ik een goede thuis voor hem zou vinden… In Brugge. Hij werd meteen dolenthousiast. Morgen gaat hij aan zijn trip naar het verre West-Vlaanderen beginnen.