Verbeelding

Prettiful

Stressen en twijfelen over allerhande onnozele onbenulligheden, daar lijk ik de laatste tijd een kei in te zijn. Uiteraard staat er een dikke “verzonden” naast mijn bestelling bij Pixmania en kan ik volgende week ergens mijn fototoestel gaan oppikken. Die papieren die nog al-tijd niet in orde zijn, daar weten andere mensen wel raad mee. En dat nieuwe design, ach, het laadt ontzettend traag, de achtergronden zijn gigantisch, maar fuck it, ik vind het mooi dus ik gebruik het. Als het te traag is voor jullie of het staat jullie niet aan, gebruik dan een feedreader. NAH! En voor de IE gebruikers… Daar is den boom. Klimt er maar in.

Oeh en nog één twee nachtjes slapen (dank u Bram) en dan is het november en dan mag ik ein-de-lijk beginnen schrijven aan dat verhaal. Ik kijk er al naar uit.

Pixmania stress

Ik zit al een paar jaar uit te kijken naar een digitaal fototoestel dat in mijn sjacoche past. Zo een spiegelreflex overal mee naartoe sleuren is niet altijd dat hoor. Nu ik naar Praag vertrek binnen enkele weken, besloot ik mezelf dan maar een kleine, handige camera cadeau te doen. Bij Pixmania waren de prijzen zeer redelijk en ik heb nooit echt veel slechte dingen over hen gehoord. Mijn D50 kwam ook van bij hen. Soit. Kathleen gaat door de bestellingsprocedure. Alleen kan je er geen KBC online gebruiken (boe seg, boe!), dus koos ik voor een overschrijving en betaalde meteen via online banking. Nu merk ik dat mijn bestelling nog niet gevalideerd is. Dit kan blijkbaar even duren, staat er in hun faq.

Ik zie het al helemaal voor mij. Zaterdag 8 november én nog steeds geen camera. Dan ga ik dus mijn D50 mee moeten nemen naar Praag en daar heb ik écht geen zin in. Wat bewegingsvrijheid moet kunnen op reis. En dan komt dat toestel waarschijnlijk toe op maandag 10 november, terwijl ik dan al de toerist uithang in Praag. Stress dat ik door zo een dingen kan krijgen, dat kan je je niet voorstellen. Ik heb er vannacht zelfs even van wakker gelegen. Gelukkig duurde dat maar enkele minuten, maar toch.

Mark my words, mijn geluk kennende komt die camera op 10 november toe! Aaaah!

Attaaaaack!

En dan is het weer zover. Ik was er zo trots op dat ik al sinds 2 mei geen aanval meer had gedaan, maar aan alle mooie liedjes komt een einde. Ook hieraan. Ik was al een paar weekends vrij moe en raakte niet echt uitgeslapen. Dat is nooit een heel erg goed teken. Doe er dan ook nog een keer een zeer pijnlijke rode feestweek bij. Anders valt die vrij goed mee, niet al te veel krampen, alleen een beetje moe, ook niet te veel moodswings, maar deze keer was het écht verschrikkelijk qua pijn en… andere dingen die ik hier waarschijnlijk niet moet vermelden om menig mannelijke lezers niet te degouteren. Als je dat allemaal samen voegt, dan heb je een Kathleen die om twee uur ’s nachts in een warm bad ligt om zo haar lichaam te laten ontspannen.

Normaalgezien kan ik er niet tegen dat er mensen in mijn buurt zijn als dit gebeurt. Logisch, want het kan vrij akelig worden. De mama heeft ooit gedacht dat ik dood was na zo’n aanval, omdat ik zo bleek zag en niet meteen bij bewustzijn kwam en mijn mama, da’s een straffe verpleegster geweest, dus dat zegt meer dan genoeg. Soit. Die aanval gebeurde uiteraard bij Het Vriendje thuis, toen we in bed lagen. Ik ben wakker geworden van de pijn en heel mijn rug stond er gewoon hol van. Het Vriendje mee naar de badkamer, bad laten vollopen, ik er in en proberen te ontspannen. Neem het van mij aan: als je rug zoveel pijn doet en je je voelt alsof je ieder moment de hele vloer kan gaan onderkotsen, dan is ontspannen niet echt evident. Vervolgens zette ook Het Vriendje zich in het bad om te zien of massage de pijn zou wegwerken. Niet dus en toen ik aanvoelde dat het erger ging worden, hebben we toch maar besloten dat het beter was dat hij terug naar bed zou gaan.

Een dik half uur later was de aanval voorbij. Een korte aanval zonder de nodige nare bij effecten. Ik heb me snel afgedroogd, pijama aan (eentje van Het Vriendje van toen hij vijftien was, perfecte grootte voor mij ) en terug in ons nest gekropen. Daar kwam Het Vriendje dicht tegen me aan liggen, legde zijn arm om me heen en vroeg of het nu beter ging. De pijn was er nog een beetje, maar niet zo erg als daarvoor. We vielen in slaap en hebben het vandaag dan maar ontzettend rustig aan gedaan. Zo rustig dat we enkel naar buiten zijn gegaan om pizza te halen en zo rustig dat ik zelfs een power-dutje van een uur heb gedaan terwijl hij zich amuseerde met Spore.

En? Hoe was jullie weekend?

NaNoWriMo II

De kogel is door de kerk. Ik doe écht mee. Ik weet niet of ik de 50 000 woorden ga halen omdat ik een week op vakantie ga, maar ik ben er mentaal wel klaar voor. Vroeger beginnen is geen optie. NaNoWriMo, de No staat voor November, niet voor “de week voor November”. Het is een van de regels dat je niet op voorhand mag beginnen, want alles wat je voor 1 november hebt geschreven telt niet in je wordcount. Daarnaast is het ook niet de bedoeling dat je ontzettend kwaliteitsvol schrijft. Bij NaNoWriMo is het echt de kwantiteit die telt. Het moet uiteraard wel een verhaal zijn, maar spellingsfouten en dergelijken zijn toegestaan. Compleet onzin is ook toegestaan. Daarom is december de edit maand.

De grote checklist:
- Ik heb een verhaal en ja, beste dames en heren, het is semi-autobiografische chicklit. Dum Dum Duuuuumm… Hou jullie maar vast aan de takken van de bomen.
- Het plot is al héél kort en héél vaag uitgeschreven, maar het is er. Ik weet wanneer er welke plotwending zal plaatsvinden, ik weet hoe het begint en hoe het eindigt en ik weet ongeveer wat er tussenin gebeurt. Vroeger schreef ik nooit verhalen aan de hand van een scenario. Misschien daarom dat ik nooit heel erg ver kwam.
- De personages hebben al namen en beroepen gekregen en al in beperkte maten een persoonlijkheid.
- Het Vriendje is ingelicht over de plannen. Volgens mij zal het niet zo’n dramatische gevolgen hebben. Ik schrijf terwijl hij muziek maakt of hij maakt muziek terwijl ik schrijf. Aaah… harmonie.
- Ik heb een paar mensen gevonden in Leuven die ook deelnemen, dus als ik het tegen eind november niet meer zie zitten, dan kan ik altijd even afspreken met hen om dan even aan peptalk te doen. En anders zaag ik gewoon op mijn blogje dat ik het niet meer zie zitten en zo en dan zorgen jullie wel voor de nodige peptalk.
- Ik heb getest hoeveel woorden ik kan schrijven in vijf minuten tijd, zonder na te denken en zonder mij druk te maken in leestekens, spellingsfouten en dergelijk. Driehonderd woorden in vijf minuten. Dat zit dus goed. Uiteraard zal dat wat minder zijn als ik moet rekening houden met personages en plotwendingen en zo, maar laten we positief blijven en zeggen dat dat dus goed zal gaan.
Edit// Intussen ook uitgetest hoeveel woorden ik kan schrijven in een uur en een klets. Ik ben tot aan 2800 woorden geraakt. Dat is ongeveer 5 pagina’s in 12 punten in Word. Go me! Nu moet ik dat verhaal nog tot een goed einde brengen. Eerlijk gezegd is dat het langste stuk fictie dat ik sinds zéér lange tijd heb geschreven. Het heeft me zo’n deugd gedaan. Terwijl ik aan het schrijven was, was er heel de tijd een stemmetje in mijn hoofd “Waarom ben ik hier ooit mee gestopt?!” aan het gillen. Ik weet het nog steeds niet, maar ik vind het wel heerlijk dat ik die passie terug heb gevonden.
- Ik heb een titel en titels zijn altijd het moeilijkste bij mij. Dus hoera! Een titel!
- Als ik vastzit zullen er vreemde personages hun intrede doen in mijn verhaal. Het eerste vreemde personage dat zijn neus zal laten zien als ik vastzit is een vampier. Of een piraat. Ik ben er nog niet helemaal uit. Misschien een Vampiraat. Yeah!

Nog op de to-do-lijst:
- Huisgenoten verwittigen en waarschuwen voor mogelijke filevorming van borden, glazen en dergelijken in de afwasbak en mogelijk asociaal gedrag.
- Een manier vinden om makkelijk af en toe eens wat te kunnen schrijven in Praag. Ik heb ergens nog een Palm Zire72 rondslingeren. Misschien is dat een optie.
- Koekjes inslaan.

Mogelijke problemen die er voor kunnen zorgen dat ik de 50 000 niet haal:
- Een week op vakantie gaan. Ik ga proberen de eerste week toch zeker al aan de 15 000 woorden te zitten en dan na Praag heb ik nog twee weken waarin ik volle bak kan schrijven.
- Interesse in mijn verhaal verliezen.
- Alles altijd willen herlezen. Dat gaat nog het moeilijkste zijn. Ik weet nog niet hoe ik dit ga aanpakken. Op het NaNoWriMo forum heb ik gelezen dat er mensen zijn die hun tekstkleur in het wit zetten en dan zo schrijven. Zo kunnen ze helemaal niet terug lezen. Misschien nog niet zo een slecht idee.
- De backspace te veel gebruiken. Ik heb gemerkt toen ik die 2800 woorden schreef dat ik regelmatig te lang nadacht over formulering en dan de backspace gebruikte om terug te gaan, woorden te verwijderen, aan te passen, terug te schrijven en zo voorts. Dus de backspace moet off limits worden.

Nog een waarschuwing:
- Het kan zijn dat de maand november een zéér stille maand op dit blogje wordt en als ik dan blog zal het gaan over of Praag of NaNoWriMo. Maar ik heb mezelf voorgenomen het verhaal zelf hier niet te plaatsen. Dus misschien is het best als jullie mij in november even negeren. Tijdelijk zo. Ik beloof het goed te maken in december.

Ik heb er eigenlijk zin in. Geloof het of niet, ik ben echt de dagen tot 1 november aan het tellen.

Een stoksken

Het is al weer een tijdje geleden dat hier een stoksken passeerde.

The rules:

1. Link the person who tagged you.
2. Mention the rules on your blog.
3. Tell about 6 unspectacular quirks of yours.
4. Tag 6 following bloggers by linking them.
5. Leave a comment on each of the tagged bloggers’ blogs letting them know they’ve been tagged.

Ik ga zeer subtiel stap 4 en 5 negeren.

En dan nu de quirks.

1. Ik haat te laat komen en met haat bedoel ik ook echt HAAT. Ik ben liever tien minuten te vroeg dan een minuut te laat. Als ik ergens te laat ben voor een afspraak, dan mag je er vanuit gaan dat er iets mis is.
2. Ik weiger te zwemmen in de zee omdat ik te veel fantasie heb en denk dat er dan allerlei monsters mij in de diepte zullen sleuren.
3. Ik kan niet slapen op bewegende voertuigen. Bussen, vliegtuigen, treinen, auto’s, you name it. Het lukt me niet. En dat kan in de nabije toekomst wel eens problematisch worden aangezien we met een nachtbus naar Praag rijden. Dertien uur op de bus en dan de volgende dag meteen toerist spelen. Dat gaat pijn doen. Heel veel pijn zelfs. Slaaptips zijn altijd welkom.
4. Ik eet geen appelmoes met brokskes, want ik ben daardoor getraumatiseerd
5. Ik heb geen enkele make-up-achtige toestand in mijn bezit. Niks. Nada. Noppes. Ik weiger aan heel die vetzakkerij mee te doen.
6. Ik word een volledige stresskip als ik een trein of een bus moet halen. Meestal begint het stressen zo’n halfuur op voorhand. Het Vriendje ziet daardoor soms nogal af met mij.