Ik ben er echt geweest, heb veel van de stad gezien en leuke mensen leren kennen. Het was een geslaagde reis.
Ik was aan het wijzen naar een kudde denkbeeldige schapen. Of zoiets. 
En dan ga ik nu even wat slaap in halen. Busreizen van vijftien uur met tussendoor een paspoortcontrole, een technisch probleem en een file omwille van een auto-ongeluk zijn niet meteen bevorderlijk voor de slaap.
De voorjaarsbrochure van Wisper viel net in mijn digitale brievenbus en oh boy, oh boy, oh boy, voel ik het even kriebelen zeg! De docent van de cursus kinderboeken schrijven had al laten vallen dat ze een nieuwe cursus zou geven die verder zou breien op de cursus die ik in oktober volgde. Deze keer zouden we een stapje verder gaan. In plaats van enkel wat schrijfseltjes voor te lezen aan elkaar, zouden we de handen in elkaar slaan en een bundel met kinderverhalen maken. Er zouden mensen schrijven, er zouden mensen illustreren en sommige mensen zouden beiden doen. Daarna zouden we via POD (Publishing on Demand) het boek uitgeven. “Kewl!” dacht ik. Dus het stond vrijwel vast dat ik die cursus zou gaan volgen.
Aangezien Het Vriendje in het voorjaar van 2009 mij drie maanden alleen achterlaat in België om nieuwe horizonten te gaan ontdekken in het hoge noorden, ga ik extra veel tijd om handen hebben. “Oh boy, oh boy,” zei ik dus tegen mezelf en wreef verlekkerd in mijn handen. “Die cursus druktechnieken ziet er anders ook niet slecht uit. Pfoeh en die cursus Jeugdboeken: Vlaamse filmpjes schrijven dan,”. Ik raakte er helemaal opgewonden van. *inside joke knipoog naar Lime*
Nee, nee, eerst alles even laten bezinken en begin volgend jaar eens bekijken wat ik wil gaan doen. De cursussen starten in maart. Midden januari wil ik de knoop hebben doorgehakt. Te veel keuze is ook niet goed hoor.
En als u mij dan nu wil excuseren, ik moet nog een paar duizend woorden schrijven en mijn rugzak voor Praag pakken. Dank u.
Eventjes met cijfertjes gooien.
Voor de mensen die beweren dat ik een freak ben omdat ik al bijna in de helft zit, er zijn nog grotere freaks. Een paar mensen hebben de 50000 woorden al gehaald. Jawel. Dag vier en er zijn al een bende gekken die de eindstreep hebben gehaald.
“We kunnen naar de kermis gaan,” zei ik toen we merkten dat de mini-golf er verdacht gesloten uitzag. In de verte klonk de muziek. Hij vond het een goed plan. Even later liepen we langs de Zimmertoren, een brug over en een straat door. Er was veel volk op pad. Al snel doemde voor ons de eerste attracties op.
“Als de inktvis er staat dan gaan we er in!” zei ik net iets te enthousiast terwijl Het Vriendje de muziekschool aanwees. We liepen verder, Het Vriendje legde iets uit over bijen die horzels doden door met hun vleugels warmte op te wekken… tot ik plots iets de hoogte in zag gaan. Felgekleurde wagentjes trokken mijn aandacht.
“De inktviiissss!” gilde ik als een klein kind. Ik sprong daarbij nog eens op en neer zodat het plaatje helemaal compleet was. We hadden eerder dit jaar al op de inktvis gezeten op Leuven kermis en dat was dolle pret geweest. Het Vriendje draaide even met zijn ogen en probeerde me te kalmeren.
“Tooeee, gaan we er op? Gaan we erop? Puhleeease?!” ik keek hem met grote puppy ogen aan. Zelfs een dikke pruillip kon hem nog niet volledig overhalen.
Maar hij kon niet tegenpruttelen toen ik zei dat ik wel zou betalen. Het was exact dezelfde inktvis met dezelfde knalroze jetons, dezelfde muurschildering van vrouwen met mannenhoofden en dezelfde “olalaaa” knalde door de boxen. We zetten ons in een knalroos karretje en genoten van de slechte muziek en de “olalalaaa”‘s die om onze oren vlogen.
Een dikke vijf minuten later stapten we weer uit ons knalroos karretje en vervolgden we onze weg. We bleven even staan bij een paar mannen die de lucht in werden geschoten en stelden ons toch vragen bij de veiligheid van kermisattracties toen we de steunpilaren zagen wankelen. Nadat de mannen zonder een enkel gilletje de lucht in waren gekatapulteerd, vervolgden we onze weg om een paar passen verder opnieuw stil te staan. Deze keer keken we naar een rappe rups die zeker en vast datteerde uit de jaren 80.
“Gaan we daarop?” vroeg Het Vriendje mij.
Ik keek hem even bedenkelijk aan.
“Komaan, ik betaal,”
Hij keek me stralend aan, sprong ook even op en neer en draaide zich al half om, om naar de kassa te lopen en twee jetons te kopen.
En zo zaten we dus even later tegen de middelpuntvliedende kracht op te boksen. Uiteraard faalden we daarin en lieten ons dan maar begaan tot het doek over de rups werd getrokken. De attractie vertraagde, Het Vriendje gaf me nog een dikke kus en toen het doek terug naar omlaag was gehaald, stapten we uit en vervolgden we onze wandeling.
Daarom zie ik Het Vriendje graag! 
Aangezien dat Het Vriendje gisteren nog wat werk voor school moest doen, ben ik beginnen schrijven en schrijven en schrijven. Het huiswerk bleek langer te duren dan we eerst hadden gedacht en dus was er extra veel tijd om te schrijven. En te schrijven. En nog meer te schrijven. Gisterenavond zat ik dan ook opeens aan 10122 woorden. Dames en heren, dag één en ik zit al in één vijfde van de 50000 woorden. Mijn eerste hoofdstuk is nog niet eens af.
De personages zijn voorgesteld, de probleemstelling is er en het begint op gang te komen. Ik heb twaalf hoofdstukken, een hoofdstuk voor iedere maand van het jaar. Dat wil dus zeggen dat ieder hoofdstuk ongeveer een 4600 woorden zou moeten tellen. Mijn eerste hoofdstuk is al bijna drie keer zo lang (ik zit intussen bijna aan 12000 woorden), dus dat belooft voor de rest. Ik heb zo’n appelblauwzeegroen vermoeden dat ik die 50000 woorden wel zal halen.