31 12
Ik denk dat 2008 een van de meest bewogen jaren in mijn korte leventje is geweest. Er is zoveel gebeurd. Ik heb gelachen, gehuild, gebruld, gevloekt, gegiecheld, gezucht, geademd, gegeten, gereisd en nog meer gelachen. Een kort overzichtje. 
- In april trouwde mijn zus. Het gebeurt niet iedere dag dat je grote zus in het huwelijksbootje stapt. Niet alleen voor haar en haar man was het een groot avontuur. Ik, kleine zus, was getuige, dus ik heb ook mijn deeltje bijgedragen aan heel het verhaal. Ik maakte de uitnodiging voor de trouw en vond het Ultieme Jurkje om te dragen op het feest.
- In juni leek alles plots in een vreemde stroomversnelling te raken. Het bedrijf waarbij ik outsourcing deed, liet me weten dat ik nog maar twee of misschien zelfs maar één dag in de week moest komen. Ik had me in het begin van het jaar voorgenomen dat zodra zij zouden afbouwen, ik op zoek ging gaan naar een andere baan. Op datzelfde moment kreeg ik telefoon van Statik. Alle puzzelstukjes leken in elkaar te passen. Ik zei de andere baan op en ging op het aanbod van Statik in. Op datzelfde moment zei de jongeman waar ik al elf maanden zot van stond dat hij “ons” een kans wilde geven. Dat duurde een week. Het ging gewoon niet. Te raar. Voor die jongen-van-een-week zei ik mijn afspraakje met een andere jongeman af.
- In juli verhuisde ik. Een huis delen met Lime en huisgenoot H. Op de eerste dag van juli besloot ik die andere jongeman waarmee ik normaalgezien had afgesproken, te ontmoeten. Hij kwam naar Leuven. We hadden een date die negen uur duurde. Vier dagen later was het boem pataat. Het Vriendje was mijn vriendje. En voor de geïnteresseerden, we zijn nog steeds samen.
Begin juli begon ik op mijn nieuwe werkplek. Ik heb geen seconde spijt dat ik van werk ben veranderd. Waarschijnlijk naast het afspreken met Het Vriendje de beste keuze van 2008. Ik amuseer mij, geniet van mijn werk en mijn collega’s zijn zeer fijne, lichtelijk geschifte mensen.
Ik dacht dat juli niet meer stuk kon, maar het tegendeel werd bewezen. Oma werd aangereden door een of andere idioot en stierf later aan haar verwondingen. Een stom ongeluk dat nooit had mogen gebeuren.
- In augustus ging ik gewapend met een aantal knuffels naar een plaatselijk winkeltje. Mijn knuffels kwamen in het uitstalraam te staan. Aaaah!
- In oktober volgde ik een cursus kinderboeken schrijven, wat mijn schrijfkriebel serieus prikkelde. Dus besloot ik in een zotte bui om mee te doen aan NaNoWriMo. Vijftigduizend woorden schrijven tijdens de maand november. En ik slaagde er nog in ook. Zonder enig probleem zelfs.
- In november ging ik met Kris Kras op reis naar Praag. Fijne mensen, mooie stad en ik bedenk net dat ik nog steeds geen foto’s van die reis online heb gezet. Ik was niet zeker of een groepsreis wel mijn ding was, maar ik ben over het algemeen een makkelijk mens (over het algemeen zeg ik wel, af en toe heb ik mijn momenten ). Dus voor herhaling vatbaar!
- December begon rustig, maar eindigde met zes… ZES… kerstfeestjes. Ik begrijp nog steeds niet hoe ik ze heb overleefd.
Hopelijk wordt 2009 een even fijn jaar als 2008. Ik hoop nog veel mooie momenten met Het Vriendje door te brengen, een weekje bij hem op bezoek te gaan als hij zijn stage doet in Finland en gewoon verder te doen zoals ik bezig ben, want zoals het nu is, gaat het goed. Eigenlijk vind ik het zelfs jammer dat er een einde komt aan dit jaar. Zo een geweldig jaar was het.
In ieder geval wens ik jullie allemaal een prachtig 2009 toe vol liefde, geluk, vriendschap en lekker eten, want lekker eten, da’s belangrijk in het leven. Vooral chocolade en koekjes. 
27 12
Uiteraard heb ik de afgelopen dagen veel cadeautjes gegeven en ook gekregen. Tussen die cadeautjes die ik heb gegeven zaten er enkele zelfgemaakte exemplaren tussen. De mama van Het Vriendje had duidelijk gezegd dat we voor haar en haar partner geen cadeautjes moesten kopen. Uiteindelijk hadden Het Vriendje en ik wel iets gekocht voor hen én hadden we besloten een soort portret van die twee te maken. Een zelfgemaakt cadeau zou zeker in de smaak vallen bij die twee. Ik had hier nog een paar Ikea kaders rondslingeren. Dinsdag ging ik aan de slag en dit was het resultaat. Ze waren er dolenthousiast over. Het staat intussen op een kast in hun woonkamer.
En dan was er nog het cadeau voor Het Vriendje zelf. Ik besloot een kraken knuffel te maken. Het Vriendje is geïnteresseerd in de zogenaamde “monsters of the deep” zoals de kraken, diepzee inktvissen etc. Negen uren heb ik er aan gewerkt. In het begin ging het allemaal als vanzelf. Het was veel werk, maar het ging goed. Zo zat ik op een bepaald moment te naaien terwijl de televisie op De Designers stond. De volgende dag, toen ik verder ging, werd het allemaal wat minder leuk. De tentakels van dit beest waren ronduit ver-schrik-ke-lijk om te maken. Daarom heeft de kraken zes tentakels in plaats van de gebruikelijk acht. Ach ja. Ik heb veel geleerd door deze knuffel te maken. Het was de eerste keer dat ik druk-knoop-oogjes gebruikte (of hoe je die dingen ook mag noemen), de eerste keer dat ik met fleece werkte (*liefde*) en de eerste keer dat ik een volumineuze knuffel maken (de vorige waren allemaal vrij plat). Ik ben er trots op en Het Vriendje was er blij mee.
Sorry voor de slechte foto’s, maar ik was net op tijd klaar om de knuffel in te pakken en daarna moest ik Het Vriendje gaan oppikken aan het station. Misschien dat we later nog een keer een goede fotoshoot met de knuffel doen. Wie weet.
(more…)
22 12
Kerstkadootjes raden, op de een of andere manier ben ik daar steen en steengoed in. Gisteren bewees ik dat nogmaals op het kerstfeestje bij de familie van de vader van Het Vriendje. Jaja, kerstfeestje met mensen die ik nog nooit had gezien, maar het viel allemaal zeer goed mee. Ik heb me vooral goed geamuseerd met een klein drie-jarig grut en haar pony’s. Maar goed, kerstkadootjes raden dus.
Een van de nonkels van Het Vriendje kreeg een kado in een zakvormige verpakking. Zijn echtgenote had net een donkergrijze fleece met enkele tekeningen waar rood in verwerkt was in ontvangst genomen. Dus Kathleen dacht even na. Gezien het soort mensen dat het waren, leek het me logisch dat de vrouw iets matchy matchy voor haar man had gekocht. Dus ik boog me naar Het Vriendje dat naast me zat toe en fluisterde:
“Een rode fleece, wedden we?”
Hij lachte was en zei dat ik aan het zeveren was. Tot zijn nonkel het pak opende en er daadwerkelijk een rode fleece uit haalde. Het Vriendje keek me ietwat verbaasd aan en vroeg me hoe ik had geweten wat zijn oom, die ik daarvoor nog nooit had gezien, zou krijgen. Ik haalde mijn schouders op en legde hem uit dat ik de vrouw in staat achtte om iets matchy matchy te kopen voor haar echtgenoot. Zo zagen die mensen er gewoon uit. Een beetje mensenkennis kan je ver brengen.
Enkele pakjes later was het aan Het Vriendje zelf om zijn pakje open te doen. Hij was wat aan het rammelen met zijn pakje.
“Misschien is het een Nintendo DS,” giechelde ik, “Of nee, een hoofdtelefoon!”
“Een hoofdtelefoon zou cool zijn!” antwoordde hij daarop.
En beste kijkbuiskindertjes, wat gebeurde er toen? Inderdaad. Het Vriendje haalde een beest van een hoofdtelefoon uit de verpakking. Heel de avond liep hij dansend en zingend met die hoofdtelefoon in zijn armen gekneld door het huis. Blijkbaar was dat een zeer fijn cadeau. Ofwel had Het Vriendje iets te veel wijn gedronken. Dat is ook een mogelijkheid.
19 12
Ik heb maar liefst zes kerstfeestje in mijn denkbeeldige agenda staan. Het eerste, het kerstfeestje op het werk, is intussen achter de rug. Lekker eten (afgezien van een bepaalde saus waar een beetje te veel peper in zat ), beetje wii’en, Bart een beetje inmaken bij het tennis, uitgelachen worden met de manier waarop ik tennis, een strike gooien bij 91 pins en daardoor mijn persoonlijk record verbreken (515 punten!) en lekker eten, maar dat had ik al gezegd.
Ja, het was gezellig. Hopelijk zijn de andere vijf feestjes die nog moeten komen even gezellig en met wat geluk is er hier en daar misschien ook nog een Wii aanwezig. *wishful thinking*
17 12
Gisterenavond werd ik verwacht in Geel. Het Vriendje studeert daar en hij moest naar een infoavond in verband met zijn internationale stage. Yup. Internationale stage. Drie maanden. Volgende lente. Naar Finland. DRIE maanden. *sterft*
Soit, ik ben wel de laatste om zijn plannen te dwarsbomen gezien mijn eigen verleden van “oh, ik denk dat ik eens een paar maanden in IJsland/Nederland ga wonen,”. Dus zei ik dat ik aanwezig ging zijn op die avond. Aangezien ik een paar dagen vrij had, bekeek ik pas gisterenmiddag hoe ik van Leuven naar Geel kon. Met de trein zou het een uur en twintig minuten duren, maar er zat een addertje onder het gras. Een overstap. Kathleen en overstapppen gaan nog steeds niet goed samen. Plus een enkeltje naar Geel zou me op slag bijna 10 euro armer maken.
Ik wist dat er ook bussen vanuit Leuven die kanten uitreden. Mijn zus nam vroeger iedere week de bus van Leuven naar Turnhout. Dus via de planner van de Lijn ontdekte ik dat er wel degelijk een bus reed die stopte aan het station van Geel. Hoera! En hij deed ‘maar’ er een uur en tien minuten over! Zonder overstappen! Hoera! Toen ik op de bus stond en mijn lijnkaart in het masjientje stak, bleek dat de rit me slechts anderhalve euro zou kosten. Hoera! Lang leve de Lijn!
En zo kwam het dus dat ik in Geel geraakte, een paar fijne klasgenoten van Het Vriendje ontmoette (en uitlachte met hun kale plek, ik had de toestemming van Het Vriendje 
), de verhalen hoorde van een meisje dat deze lente stage had gelopen in Finland en dat ik een nacht doorbracht in een piepklein bed in een piepklein kot (en dus niet veel sliep). Intussen werden er ook al stiekem plannen gesmeed om zelf een weekje naar Finland te gaan ergens volgend jaar. Aaaah… Maar eerst de kerstdagen overleven en zien dat we niet ontploffen door de enorme hopen voedsel die in mijn maag zullen belanden.
