Verbeelding

The Good

Ik heb Professor Layton and the Curious Village gevonden in de Bart Smit in Leuven. Hoera! Ik was eigenlijk niet van plan om nog bij die winkel binnen te springen. Nee, meneer, ik wilde ‘soldekes doen’, maar toen dat niet al te best liep en ik behoorlijk humeurig begon te worden, besloot ik toch nog even te gaan kijken. Je weet maar nooit he. Dus ja. De eerste tien puzzels zijn al opgelost. Iedere dag tien puzzels heb ik me voorgenomen. Ik wil dat spel niet meteen uitspelen. Het gaat niet makkelijk zijn om me aan die tien per dag te houden, maar ik zal mijn best doen.

The Bad

Deze middag wilde ik een afwasje doen. Ik opende de kraan, greep naar het afwasmiddel en plots merkte ik dat mijn voeten verdacht vochtig aanvoelden. Dus keek ik naar beneden en zag tot mijn grote verbazing dat ik in een plas water stond. Ik trok het kastje onder de wasbak open en bekeek de ravage. Eén van de buizen lekt. Het is geen buis die water aanvoert, maar een die water afvoert. Dus komt dat nu door de kou of komt dat nu gewoon omdat we hier eigenlijk min of meer in een krot wonen dat dringend een serieuze klusjesman over de vloer moet krijgen. Ik weet het niet. Ik heb de buizen van dichtbij en veraf bekeken en ben tot de conclusie gekomen dat er nog een deel van de oude buizen staat (hoogstwaarschijnlijk de buizen uit de jaren 30 van de vorige eeuw) en een deel is er op zeer onorthodoxe wijze aan toegevoegd. Ik bedoel twee buizen worden bij elkaar gehouden door zo’n plastiek bandje. Volgens mij is dat niet echt kosjer. Mijn gok is dat het niet door de kou komt, maar dat een van de buizen verstopt is met etensresten. Is er een loodgieter in de zaal?

The Ugly

Ik heb gedweild. Al drie keer vandaag. Drie dweilen doorweekt met water. Ik heb een stuk of twintig keer een bakje dat ik onder de lek had gezet, geledigd in de wc en ik heb al vijfhonderdduizend keer dit huis vervloekt en daarbij ook onze huisbazin die wat meer naar dit huis zou moeten omkijken, de gierige pin!  Waarschijnlijk gaat het liedje morgen gewoon verder. Het bakje dat het water nu opvangt, is ongeveer vol binnen de drie uur. Dus ik wil niet weten wat een ravage dat morgenvroeg gaat zijn in de keuken. *diepe zucht* Ik begin al die romslomp met dit huis toch een beetje beu te worden. Een beetje heel erg.

Ik weet het. Acht dagen geleden nog op mijn lijstje voor 2009, nu al in mijn handen. Ik kon het echt niet langer volhouden. Het was sterker dan mezelf. En nu Het Vriendje examens heeft, komt deze aankoop eigenlijk perfect uit. Zo kan ik mijn vrije tijd vullen met naaien, naaien, naaien, ds’en, ds’en, ds’en, naaien, naaien, naaien, filmpje kijken, naaien,… Ik ben er nu al aan verslaafd, alleen moet ik Professor Layton nog ergens zien te pakken krijgen.

En van zodra ik het zevende boek van Harry Potter uit heb, ga ik naar de bibliotheek en schrijf ik mij in. Da’s dus voor volgende week ergens. Of de week daarna. Al naar gelang mijn zin om te lezen.

Maanden. Ik. Samen. Met Het Vriendje.

Ik zou kunnen schrijven hoe geweldig hij is en hoe lief hij is en hoe schattig en hoe intelligent en hoe sterk en zo, maar dat wisten jullie uiteraard allemaal al lang. Zo een hele opsomming zou misschien ook een beetje melig worden. Het vieren zal voor een andere keer zijn aangezien mijn zeer intelligent Vriendje zich moet buigen over enkele cursussen om extreem intelligent te worden zodat hij de aarde kan overnemen. En dan word ik KEIZERIN (nah!) van de aarde. Ha! Take that!

Right. Uhm… Ja. Laat die volgende zes maanden maar komen!

Oeh trouwens, zes maanden samen zijn wil ook zeggen dat ik vijf dagen geleden zes maanden in dit huis woon en dat ik overmorgen zes maanden bij Statik werk. Makkelijk om te onthouden zo.

Ik zag de vrouw zitten toen ik de GB binnen liep. Ze zat op het bankje, zich op te warmen. Ik knikte haar glimlachend toe. Ze stond wel vaker aan de ingang van de winkel, met een plastic bekertje in haar hand te bedelen. Ik bedacht dat ze met deze kou wel wat extra kon gebruiken. Het wisselgeld dat ik zou krijgen op een maaltijdcheque van 5€ zou in het bekertje van de vrouw verdwijnen. Ach, ik heb wel vaker van die rare aanvallen van vrijgevigheid gehad, zonder er bij stil te staan. Ik denk nog vaak terug aan die ene dag in Amsterdam dat mijn zus en haar man op bezoek waren en dat ik werd aangesproken door een  man die 50cent vroeg. Ik ga hem die zonder na te denken en die avond werden we door mijn financieel directeur getrakteerd op een etentje. Niet alleen voor mezelf, maar ook mijn zus en haar man moesten geen cent betalen. Pay it forward.

Vandaag was het weer van dat. Ik liet de 55cent die ik als wisselgeld had gekregen in het bekertje van de vrouw vallen. Ze bedankte me in het Nederlands en in het Frans. Toen ik daarna terug thuis kwam, mijn boodschappen had opgeborgen in de kast en mij terug achter mijn computerscherm had genesteld, ontdekte ik dat mijn experimentje opeens zeer geslaagd was. Het experimentje: een tas verkopen. Een soort twee in een tas (foto’s op flickr). Langs de ene kant heb je een bloemetjesmotief, langs de andere kant een bolletjesmotief. Je draait de tas binnenstebuiten om het motiefje te veranderen. In deze tijden van economische crisis een geweldig koopje: twee tassen voor de prijs van een.

Ik wilde zien of het zou lukken. Ik krijg vaak “ooh”‘s en “aah”s, maar ik weet niet of mensen het menen of het gewoon zeggen om mij blij te maken. Een beetje paranoide, je sais. Plus ik had het de afgelopen week enkele keren met verschillende mensen gehad over zelfstandige in bijberoep worden met mijn creatieve uitspattingen. Dus… het experimentje. Ik denk dat de tas twee of drie uur te koop heeft gestaan en toen was die al verkocht. Pay it forward. Karma. Noem het zoals je wil, maar het heeft zijn werk weer gedaan. Of wel ben ik gewoon bijgelovig.

Ik heb het lijstje van vorig jaar vrijwel tot een goed einde gebracht. Ik heb mijn aantal lengtes gezwommen, heb mezelf iedere maand een beetje in watten gelegd door voor mezelf een cadeautje te kopen (moeilijker dan het lijkt!), Het Vriendje was de jongeman die ik nog niet in 2007 kende die in mijn studio kwam, ik heb verhaaltjes voor kinderen geschreven tijdens die cursus kinderboeken schrijven (ze waren wel niet geillustreerd en in boekvorm gegoten, maar dat zijn details ) en de idioten, sja, daar zal ik nooit in slagen om die volledig uit mijn leven te bannen vrees ik.

Het volgende staat dit jaar op het lijstje met doelstellingen.

• Bibliotheek + 12 boeken
  Mij inschrijven in de bibliotheek van Leuven en opnieuw beginnen met boeken verslinden. Ik lees de laatste tijd weer véél en de boekenwurm in mij heeft honger! Hij wil in honderden boeken zijn tanden zetten en ze dan verslinden. Aangezien boeken kopen vrij snel een dure hobby wordt (vooral als je om de twee weken nieuwe boeken gaat kopen), ja, dan is een bibliotheekkaart niet zo’n heel slecht idee. Dus, laten we zeggen… Een bibliotheekkaart en minstens 12 boeken lezen dit jaar. Dat is er zeker een per maand. Bwah, relatief eenvoudig, me dunkt.
• Met Het Vriendje een weekend naar Londen gaan
  Gewoon. Omdat het kan.
• Een boek uitgeven via POD
  Ik ben er nog niet helemaal uit of dat mijn NaNoWriMo verhaal zal zijn of iets compleet anders. Wie weet wordt het een kinderboek, maar het zal alleszins fictie zijn. Het is een beetje het verlengde van de doelstelling “een kinderboek” schrijven van vorig jaar. Want ooit he, ooit schrijf ik een echt boek! Ha! En niemand kan me tegenhouden!
• Material girl spelen
  Met andere woorden bepaalde spulletjes die ik al héél lang wil kopen, gewoon kopen. Ik denk vaak te lang na of ik die spullen wel nodig heb en of ik ze wel zal gebruiken, of het geen weggegooid geld is en meer van dat. Dit sluit dus een beetje aan op de  ‘mezelf minstens een cadeaute per maand geen’ van vorig jaar. Het blijft moeilijk voor mij om leuke spulletjes voor mezelf te kopen. Onbegrijpelijk, je sais. Maar goed, nu heb ik een excuus om zulke dingen te kopen. Door zo’n aankopen te doen, help ik de economie weer een beetje op gang hé? Wat staat er op dat lijstje met dingen die ik al héél lang wil kopen, maar waar het gewoon nooit toe komt?
  • Een degelijke mp3 speler, niet een die om de vijf botten besluit zijn dood te faken
  • Een scanner aangezien ik de laatste tijd meer op papier teken dan op de computer
  • Een printer die dubbelzijdig kan printen
  • Een Nintendo DS zodat ik Professor Layton and the curious village kan spelen. Ik HOU van dat soort spelletjes. Ik WIL dat spel. NU!
  • Een drie in één multi geval (wafelijzer/croque messieur masjien/grill), want ja, ik eet graag wafels, ik eet graag croque messieur en alle mogelijke varianten er op en ik eet graag gegrillde panini toestanden.
• Nog een Wisper cursus volgen
  Maar welke? Dat is de vraag. Ik heb echt genoten van die cursus kinderboeken schrijven vorig jaar. Ik heb er nieuwe dingen geleerd en ik heb ook mijn passie voor schrijven herontdekt. Dit is absoluut geen moeilijk item uiteraard. Niet echt een uitdaging. Het is ergens zelfs logisch.
• Fanny&Laura
  Ik denk dat dit misschien nog het moeilijkste van de hoop zal worden. Ik wil zien in hoe verre ik Fanny&Laura op poten kan zetten. Ik moet me echt even verdiepen in heel het zelfstandige in bijberoep worden. Ik heb er al hopen informatie over en ik heb het er al met verschillende mensen over gehad. Toch blijf ik het eng vinden: boekhouding, sociale zekerheid en zo regelen en hey, we zitten alleen maar in de ergste economische crisis sinds 1930, er zijn al betere tijden geweest om een businessje op te richten vermoed ik. Op zich is het niets voor een chaoot als mij, maar ik kan moeilijk dingen blijven maken en die in mijn knutselkamertje opstapelen hé?

Ik heb het mezelf al moeilijker gemaakt in het verleden met mijn doelstellingen, maar ik weet dat ik het op andere gebieden moeilijk ga hebben dit jaar. Het gaat echt het jaar van de uitdagingen worden, mark my words. Ach, een uitdaging meer of minder ga ik zeker niet uit de weg. Ik zal mijn tanden er wel in zetten. *bijt*