28 02
Ik maak iedere maand, tijdens een vrij moment op het werk, een wallpaper. Meestal ben ik de enige die die gebruikt. Ja, een beetje zielig, ik weet het. Toch was het vanaf de allereerste wallpaper die ik maakte, in november geloof ik, de bedoeling om ooit eens er eentje in de selectie van
Smashing Magazine te krijgen. Het stond op mijn denkbeeldig to-do-lijstje.
Toen ik donderdag even een rustig moment had, besloot ik er werk van te maken. Een wallpaper voor maart. Ik begon er aan, werkte en zag dat het goed was. Nadat ik het in alle mogelijke formaten had gesaved volgens de richtlijnen die op Smashing Magazine te vinden zijn, mailde ik het door.
Gisteren was ik wat vroeger naar huis gegaan. Ik was rechtstreeks van de luchthaven naar het werk gegaan en dat begon ik te voelen. Ik was opgestaan om 3u30. Mijn lichaam begon intussen te protesteren. Hoofdpijn, rugpijn,… Thuis aangekomen dook ik meteen in bed en keek een aflevering van Pushing Daisies. Wonderbaarlijk genoeg hoorde ik toch mijn gsm rinkelen. Heel even dacht ik dat het Het Vriendje was die belde, maar het schermpje gaf een 016 nummer aan.
“Hallo?” vroeg ik toen ik de oproep beantwoordde.
“Hey, kan je nog even iets kleins doen?” hoorde ik een van onze project managers vragen.
Snel overliep ik in gedachte wat ik misschien vergeten had kunnen zijn voor ik vertrok. Ik raakte er niet helemaal uit. Ik zette Pushing Daisies op pauze en volgde de instructies van de project manager.
“Nu surf je naar www,” zei ze doodserieus. Ik typte de letters in de adresbalk.
“Punt smashingmagazine punt com,” vervolgde ze.
Toen ging er een klein belletje rinkelen. Ik giechelde, zag de selectie wallpapers voor de maand maart en merkte dat mijn creatie als vierde in de lijst stond. En ja, ik ben daar trots op. Ik ben trots op mezelf dat ik die wallpaper heb gemaakt en ik ben blij dat ik mezelf een sjot onder mijn gat heb gegeven en dat heb ingestuurd. Nah!
Nu nog die A1 poster afkrijgen. 
27 02
Het Vriendje is voor drie maanden naar Finland vertrokken. Buitenlandse stage. En ja, ik ga hem missen, maar ik ben wel de laatste die hem zou zeggen: “nee, je mag niet gaan,”. Ik heb zelf genoeg in het buitenland vertoefd en het is een kans die je met beide handen moet grijpen als je ze krijgt. Dus ik hoop dat Het Vriendje er met volle teugen van geniet.
Ik zal hem missen. Vooral tijdens de weekends, want eigenlijk zien we elkaar alleen tijdens de weekends. Maar ik heb duizend en één knutselideetjes die ik wil uitwerken, ik wil mini-reisjes ondernemen (Keulen, Brugge, Amsterdam,…), ik wil met vriendinnen afspreken en samen koken, ik wil mijn knutselkamertje in orde krijgen, ik wil lezen, ik wil schrijven,… Ik zal die drie maanden wel vullen en voor ik het goed en wel door heb, zal hij hier terug aan voor mijn deur staan en me in zijn armen nemen.
26 02
Als ik naar Het Vriendje ga, dan neem ik steevast de trein. Veertig minuutjes reizen en dan twee minuten wandelen naar zijn thuis, het is ideaal. Tijdens die veertig minuten kan ik dan in alle rust (meestal toch) een boek lezen. Ik vind het eigenlijk best leuk om met de trein naar hem te gaan.
Zo zat ik deze avond ook verdiept in mijn boek toen de conducteur langs kwam om de kaartjes te controleren. Ik gaf hem mijn kaartje met een vrolijke “alsjeblieft” en toen hij het terug gaf, keek ik de man opnieuw stralend aan en zei “dank u wel”. Mijn mama heeft mij goed opgevoed. Hoe nors de conducteurs ook zijn, ik zal altijd “alsjeblieft” en “dank u wel” zeggen bij het laten knippen van het kaartje. Deze conducteur was echter niet van het norse type. Nadat hij mijn kaartje had geknipt, maakte hij aanstalte om verder te gaan, maar hij hield halt en draaide zich om. “En dank oe zeer voor uw mooie glimlach,” zei hij met een frans accent. Ik zei hem dat dat graag gedaan was en stiekem kon mijn dag niet meer stuk.
Tot dat ik bij Het Vriendje aankwam en een ladder in mijn NIEUW PAAR SMARAGDGROENE PANTIES veroorzaakte, een ladder die al snel een gat werd. Die kan ik dus ook al weggooien. Ik heb ze welgeteld één dag aan gehad. Hip hoi.
23 02
Ik ben nooit fan geweest van panties, voornamelijk omdat ik allerhande vrouwen er mee zag sukkelen en er over hoorde klagen. Ladders van hier tot in Tokyo, gaten bij het minste en het kruis van die ondingen bleek nooit te blijven zitten. Ik, de onhandigheid zelve, besloot dat het misschien beter was om met een grote boog rond dat soort kledingstukken heen te lopen.
Maar op een zekere dag, ongeveer een week en een half geleden, liep er iets mis in mijn hoofd. Ik was aan het rondsurfen op het net en struimde enkele kledingsites af, wat uiteraard ook absoluut niet van mijn gewoonte is. Het was een zeer rare kronkel die zich meester maakte over mijn doen en laten. Plots besloot ik dat panties onder een rokje of een kleedje er best wel vrouwelijk uitzien. Toch iets vrouwelijker dan een broek te dragen onder een rokje of kleedje zoals ik steeds deed. Door panties kon je de vorm van je benen nog zien. Niet dat ik uitermate trots ben op de vorm van mijn benen, maar het slankt je wel af en zo. Djeeshes, dat kronkeltje deed me rare dingen denken. En schrijven blijkbaar ook. En doen. Zokwam het dus dat ik panties kocht.
Het eerste paar sneuvelde na drie dagen. Enough said.
En toch, toen ik deze middag voorbij het uitstalraam van de Veritas liep, werd mijn aandacht getrokken door een prachtige kleur van groen. Panties. Groen. Smaragdgroen. Ik keek Het Vriendje aan en kwijlde: “Mooi! Hebbeuh!”. Dus kocht ik opnieuw panties. Deze keer smaragdgroen. En ik zal er voorzichtig mee zijn, beloofde ik mezelf. En ik zou ze dragen onder een geel rokje, beloofde ik mezelf, hoewel ik absoluut geen geel rokje heb, maar daar kan voor gezorgd worden. En dit paar zal langer leven dan drie dagen. Hopelijk. Probleem is dat ik nog steeds de onhandigheid zelve ben en dat daar jammergenoeg niet snel verandering in zal komen. Panties en ik, dat is eigenlijk een liefde die een zeer kort leven is beschoren.
17 02
Tsja, een mens moet toch iets op z’n blog zetten hé? Dan kan het evengoed een schattig piepkuiken zijn, me dunkt.
