Verbeelding

Een Expedit kast in elkaar steken. In de handleiding staat duidelijk dat je het niet alleen moet doen, maar uiteraard moest ik weer koppig zijn. Ik moest en ik zou die kast in elkaar steken. Ik had intussen al twee van datzelfde soort in elkaar gestoken met de hulp van vriend D. Eentje in elkaar steken zonder hem, dat moest ook wel lukken. Met verdacht veel gevloek, geslaag, geschop, geklop, nog meer gevloek en misschien hier en daar wat gebrul, lukte het me. “Ha!” dacht ik en zette mijn handen triomfantelijk in mijn zij, “die wussies van de Ikea onderschatten de kracht van een vrouw alleen!”. Vervolgens rolde ik met mijn denkbeeldige spierballen, keilde ik de handleiding naar de andere kant van de kamer en deed een overwinningsdansje.

Maar hoogmoed komt voor de val, zo zegt het spreekwoord en dat is inderdaad een waarheid als een koe. De val was pijnlijk. Nee, maak je maar geen zorgen om de kast, die staat er nog in een geheel. Mijn rug daarentegen voelt aan alsof die gebroken is in tweeduizenddriehonderdenvier stukjes. Hoogmoed, het is nergens goed voor. Dus, de volgende keer dat je me op twitter ziet schrijven “gaat een Expedit kast in elkaar steken” of eender ander meubel, hou me dan tegen. Afgesproken?

Ik had een plan. Een zeer leuk plan. Ik had al enkele dagen geleden gemerkt dat de tweeduizendste comment in de nabije toekomst achtergelaten zou worden. Dus hield ik het allemaal goed in het oog. En wanneer die tweeduizendste comment achtergelaten zou worden, dan zou ik in het groot een bericht op mijn blog plaatsen met daarop de naam van de persoon en “u heeft gewonnen: een uberleuke knuffel,”. Vervolgens zou ik een tiental uitroeptekens plaatsen, zoals dat hoort.

De tweeduizendste comment werd gisteren gemaakt. Jawel. Hoera! Feestje! “Beestig,” schreef de persoon in zijn reactie. Een beestige tweeduizendste reactie. Alleen… Alleen was die persoon die dat schreef niemand minder dan Het Vriendje en die heeft al veel knuffels van mij gekregen. Een kraken, een beertje en gewoon “kom in mijn armen dat ik u eens stevig tegen mijnen weelderigen *kuch* boezem aandruk” knuffels. Nog eentje van het plushen soort zou een beetje te veel van het goede zijn. Van het laatste soort daarentegen, daar kan je er nooit te veel van geven. Daarnet vertelde ik hem over mijn plan. Hij vond het uiteraard grappig dat het zo in het water was gevallen, maar hij stelde voor de knuffel af te staan aan iemand anders. Jaja, Het Vriendje is écht lief.

Dus het plan is lichtjes gewijzigd. Iedereen mag een reactie achterlaten op deze post en dan gaat Het Vriendje, omdat hij naast lief ook heel erg onschuldig is, iemand er willekeurig uitpikken met zijn onschuldige hand. Desnoods via Random.org of iets dergelijks. Iets minder onschuldig, maar wel zeer willekeurig. Laten we zeggen dat jullie tot zondag 29 maart 23u59 hebben om op dit bericht een reactie achter te laten. Zorg er voor dat jullie zeker en vast jullie emailadres invullen, anders kan ik je niet contacteren als je gewonnen hebt en dat, mijn beste lezertjes, zou uiteraard zonde zijn.

Ter uwer informatie: het gaat om deze knuffel. Misses One Eye!

Ready? Set? GO!