Verbeelding

Toen ik me inschreef bij de bibliotheek van Leuven, moest ik mijn identiteitskaart afgeven. Die hadden ze nodig voor mijn naam, adres en meer van dat soort gegevens. Je zou denken dat ze de eID chip daarvoor gebruiken, maar niets is minder waar. Het werd allemaal manueel ingevoerd. Daarna legde de vrouw aan de infobalie me uit dat ik als ik mijn boeken wilde verlengen, ik dan via het internet moest inloggen met mijn kaartnummer én mijn achternaam als wachtwoord. Ik zou het wachtwoord daarna nog kunnen veranderen. Heel druk was het op het moment niet. Er stond misschien nog een iemand achter mij.

Toen ik merkte dat ik nog enkele boeken had liggen en dat ik nog maar tot de 18de maart had om ze uit te lezen, besloot ik deze verleng functie eens uit te testen. Verschillende keren probeerde ik mijn achternaam, maar zonder enig resultaat. Nu is het zo dat mijn achternaam om de een of andere bizarre reden NOOIT juist wordt geschreven. En met nooit bedoel ik ook daadwerkelijk NOOIT, tenzij mensen moeite doen om het op te zoeken. Ik ging er vanuit dat ergens een bug in het systeem zou zitten, dus las ik in een razend tempo “Komt een vrouw bij de dokter” van Kluun deze ochtend uit. Het komt zelden voor dat ik ween bij een boek. Man, gejankt dat ik heb. Als een klein kind.

Dus bracht ik mijn boeken binnen deze ochtend en leende twee nieuwe boeken uit (Lichtekooi van Emma Donoghue en De plek van de verloren dingen van Cecelia Ahern – stonden allebei op mijn lijstje ). Bij het uitlenen krijg je altijd een ticket met daarop de titels van de boeken die je hebt uitgeleend en de datum tot wanneer je ze mag bijhouden. Het was pas bij het ophangen van het briefje aan mijn prikbord dat ik het zag. Blijkbaar heet ik bij de bib van Leuven niet Kathleen Verhetsel. Nee, ik heet er Kathleen VANHETSEL. Het is eens iets anders dan de gebruikelijke Verhelst, Verhulst of Vermetsel. Geen wonder dat ik dan niet ingelogd raak in hun systeem als ze zelf al te stom zijn om een doodgewone achternaam bestaande uit een voorvoegsel (VER) een lidwoord (HET) en een achtervoegsel (SEL) niet kunnen overtypen. En dat zijn dan bibliothecarissen die dagelijks met hun neus in de boeken zitten. Die moeten toch kunnen lezen wat er staat, toch? Schandalig gewoon. Volgende keer ga ik ze er toch maar eventjes op wijzen, want wie weet wat voor snoode plannen zou ik anders wel allemaal niet kunnen uitvoeren onder mijn ‘nieuwe’ naam. Ha!

Het was weeral eventjes geleden dat ik nog een BGGD had meegedaan, maar zoals altijd was het gezellig en schitterend georganiseerd door ons Clo.

• Jammer dat we de presentaties hebben gemist, want ze leken me allebei interessant.
• Gedoopt geweest met fruitsap, waarvoor dank Greet. ‘t Is je vergeven hoor en de kleren, die liggen in de was.
• Even verbaasd staan kijken naar Luipaard en Lies. Die waren allebei blondines, nu zijn ze allebei brunettes, maar het staat hen zeker.
• Joke en Vincent de oren van hun hoofd gezaagd over wat de dress code nu eigenlijk is voor hun feest. Ze wisten het zelf niet echt. Het Ultieme Jurkje zal dan nog maar eens uit de kast opgedoken worden.
• Tantieris stelde me voor aan Hoofdstukacht, een toffe madam die blijkbaar kinderboekjes schrijft. Interesting.
• Kimmie en haar vriendje de oren van het hoofd gerateld. Sympathieke mensen en Kimmie moet gewoon terug bloggen. Want anders kan ik haar geen linkliefde geven. Punt. Einde discussie.
• Boskabout was in zijne goeie met geweldige uitspraken als “Twitter zou twitter niet zijn zonder de power van twitter” en “‘t is toch maar donker in den donker”. Hij heeft trouwens fantastisch gechauffeurd!
• Kennis gemaakt met Katja die ook carpoolde vanuit Leuven. Een sympathiek lachebekje.
• Mighty Morphin’ Power Rangers! Panda Poken POWER!
• Kennis gemaakt met Tiekenei en Liefff en nu weet ik ein-de-lijk hoe je Ftse uitspreekt. Ha!
• De conversatie tussen Wolf en Sart over een potentiele date tussen hen was… wel… ronduit goud waard.
• En ik vond het jammer dat Gwendolyn er niet was. Ik had haar naam op de lijst zien staan en ja, die wil ik toch ook wel eens ontmoeten, ooit zo eens.
• Véél mensen en ik denk dat ik met ongeveer 10% van die mensen heb gesproken.

Normaalgezien zou ik gisterenochtend gaan zwemmen, maar toen ik even door de gordijnen piepte, zag ik dat het regende. Ik had geen zin om door zo’n schijtweer een kwartier naar het zwembad te wandelen. Dus besloot ik in plaats van een halfuur te zwemmen, een halfuur Pilates te doen. Jawel, Pilates. Hoe in godsnaam ben ik daar weer bijgekomen hoor ik jullie al vragen? Wel, ik heb af en toe wel eens last van pijn in mijn onderrug. Het Vriendje was me onlangs aan het masseren en toen hij op een bepaald plekje kwam, aan mijn onderrug, was het hek van de dam. De druk die daar zat en de pijn die ik voelde, ieks. Niet leuk. Ik ging er vanuit dat ik gewoon een verkeerde houding heb, dat ik mijn rug te hol of te bol hou. Een van de twee, ik ben nog niet uit welke van de twee het net is.

Op het Boekenfestijn kocht ik dan een boek over Pilates en nadat ik er wat in had gelezen, besloot ik dat het interessant was en de moeite waard om even te proberen. Het was voornamelijk interessant omdat het, op het eerste zicht, poepsimpele oefeningen zijn en het is niet de kwantiteit die telt, maar de kwaliteit. Amen to that! Plus het zou goed zijn voor… *tromgeroffel* je rug. Ik had vorige week zondag al een poging tot Pilates ondernomen, maar dat was niet meteen een groot succes te noemen. Ik was begonnen met de basics: ademhaling en een paar zeer eenvoudige oefeningen. Daarna heb ik er niets van gevoeld. Niets, nada, noppes. “Beuh,” dacht ik, “No pain, no gain,” en stortte me dan maar weer op mijn oude vertrouwde buikspieroefeningen.

Gisterenochtend liet ik het boek aan de kant liggen en nam mijn Nintendo DS ter hande. Ik was onlangs op Let’s Pilates gestoten, je eigen persoonlijke Pilates coach op de DS. “Ach, waarom niet?” dacht ik en probeerde het uit. De oefeningen werden beter uitgelegd dan in het boek en een pixelmeisje deed alles voor. De ademhalingtechniek had ik ondertussen onder de knie, maar ik begon toch maar met de basis oefening. Dat ging vlotjes. Ik probeerde de oefening zo serieus mogelijk te doen, maar ik merkte niet echt dat ik spieren aan het gebruiken was. Een halfuurtje had ik me voorgenomen en een halfuurtje deed ik oefeningen. Stramme spieren? Nope. Het gevoel dat je had gesport? Niet echt. “Beuh,” dacht ik, “No pain, no gain,”. Alleen mijn staartbeentje deed een beetje pijn van een rare roloefening. Blijkbaar doe je dat toch beter op een matje en niet gewoon een op een Ikea tapijtje met daaronder een harde houten vloer.

Maar toen ik ‘s avonds uit de zetel kwam en naar mijn kamer liep, merkte ik plots op dat… Gnah! Buikspieren! Stram! Staartbeentje! Nog meer pijn! Aaaah! En toen ik deze ochtend opstond, waren die buikspieren nog steeds stram. Ik heb al lang niet meer zo’n stramme buikspieren gehad. Niet na het zwemmen, niet na vijftig sit-ups, niet na god-weet-wat,… Behalve Pilates dan en dus ben ik overtuigd. Wel pain, wel gain, weet je wel. Nu nog een matje ergens op de kop tikken en strakke buik, soupele rug en getraind staartbeentje, here I come.