Verbeelding

Aflevering vijfhonderdzeventwintig in het wonderbaarlijke bestaan van Kathleen waarin toevalligheden en vreemde ontmoetingen hoogtij vieren.

Nadat de onschuldige hand van Het Vriendje CO² had getrokken als gelukkige winnaar van Misses One Eye, had ik haar gemaild om haar postadres te vragen zodat ik haar de knuffel kon opsturen. Ze antwoordde dat ze in Leuven op kot zat en dat we anders eens konden afspreken, maar dat ze net wel twee weken vakantie had. Die studenten en hun vakanties ook altijd. Pfuh. Maar dat leek me wel leuk, dus besloten we maandag 27 april af te spreken. Voor de mensen die even alle besef van tijd kwijt zijn, dat was gisteren. We spraken af aan een caféetje in de Parijsstraat, maar dankzij de Bolognatop was dat caféetje in kwestie gesloten. Dan maar naar de Villa Ernesto. We maakten het ons gezellig en begonnen te praten over knutselen, reizen, studies, werk,…

“Wel, eigenlijk zijn wij familie,” zei ze op een bepaald moment. Er kwam een verbaasde “ah?” langs mijn kant. Ze begon vrolijk uit te leggen dat haar oma en mijn oma zussen zijn en dat onze moeders dus nichten zijn. Haar moeder is mijn moeders favoriete nicht. Die ene nicht waarmee ik dezelfde naam deel. Die ene nicht die mama altijd aanduidde in het oude fotoalbum met vergeelde foto’s. Dat maakt CO² en mij achternichten. Onder het motto: de wereld is echt wel verdomd klein. Ik weet niet helemaal hoe ze er is achter gekomen. Ik geloof dat het kwam nadat ik had geblogd over de dood van mijn oma dat haar eurocent is gevallen. Zelf had ik er nooit bij stilgestaan dat ik achternichten en -neven zou hebben. Ik heb mijn ooms, tantes, neven en nichten die ik toch wel af en toe zie, maar achternichten? Nee joh.

Conclusie nummero uno van de avond: ik heb een achternicht en ‘t is nog een toffe ook. Hoera! Maar ja, dat zal wel in de genen zitten zeker?
Conclusie nummero dos van de avond: Misses One Eye heeft een zeer goede thuis gevonden. Een thuis twee huizen verder dan mijn werkplek, dus ik kan haar altijd even gaan bezoeken als ik haar echt echt echt mis.

Een vrije dag vandaag. Uitslapen, denken de meeste mensen dan. Niks is minder waar. Ik was al wakker om 6u30 om de een of andere bizarre reden, maar gelukkig sukkelde ik terug in slaap. Tot ik droomde over een blauwe telefoon die ergens op een kantoor begon te rinkelen. Plots leek het geluid van die telefoon wel heel erg op mijn eigen gsm. “Uuuh, ik heb die wekker toch afgezet?” bedacht ik me slaperig, want ja, lieve kijkbuiskindertjes, mijn gsm doet voornamelijk dienst als horloge/wekker. Ik greep het onding vast en zag dat Het Vriendje aan het bellen was. Meteen min of meer klaarwakker. Hij belde om te melden dat hij ziek was en dus vandaag niet op msn zou komen. En hoewel hij me wakker belde, was ik zeer blij hem nog eens te horen. Nog negen daagjes, lieve kijkbuiskindertjes, nog negen daagjes.

Het project van de dag was “brood maken”. Wonderbaarlijk genoeg is dat gelukt. Het ruikt naar brood, het ziet er uit als een brood en het smaakt ook naar brood. Het enige verschil tussen mijn brood en het brood van de bakker is dat het mijne twee kleuren heeft en dat van de bakker algemeen gezien egaal bruin is. Bij mij is het wat lichterbruin bovenaan en wat goudgeler aan de zijkanten. Bizar. Er zal wel een verklaring voor zijn, maar gelukkig proef je dat kleurverschil niet.

Meer lezen →