Een tijdje geleden werd Sita sings the blues op een animatiefilmfestival hier in Leuven gespeeld. Uiteraard had ik dat pas een week later door en kreeg ik dus niet de kans deze film te zien. Gelukkig is karma af en toe ook gewoon lief. Ik denk dat ze gisteren gewoon effe last had van een slechte dag of zo. In ieder geval, Nina Paley, de maakster van de film, heeft besloten de film vrij te geven onder Creative Commons Attribution-Share Alike License. Woohoo! Dat betekent dus dat je de film gewoon kan downloaden en er van kan genieten waar en wanneer je maar wil. En dat heb ik dan deze ochtend ook gedaan. De muziek, de animaties, het verhaal, dat Indische accent,… het is echt allemaal leuk gedaan. Zeker een aanrader voor animatie liefhebbers.
Ik ben al een tijdje op zoek naar een leuke bikini. De enige bikini die nu ergens in mijn kast rondslingerd is eigenlijk al vijf jaar oud. Vijf. Tijd voor iets nieuws dus. De afgelopen weken heb ik mijn ogen open gehouden, maar nergens zag ik de bikini van mijn dromen. Tot ik deze namiddag, na het werk nog even bij de Hema binnen sprong. Plots zag ik hem hangen. De bikini waar ik al zo lang naar op zoek was. Een klein gospel koortje begon “Hallelujah” te zingen in mijn hoofd. Ik paste de bikini, besloot dat het topje zeer goed zat, maar van het broekje kon ik niet meteen hoogte krijgen. Ik dacht dat ik het misschien verkeerd geknoopt had of zo. Soit. Dat zou wel in orde komen.
Dus ging ik naar de kassa en verwachtte me voor het topje en voor het broekje apart te moeten betalen. Blijkbaar was het kaartje dat aan het topje hing er af gevallen en had de vrouw aan de kassa geen zin of zo om de prijs te gaan checken. Ik hoorde haar in gedachten “meh” zeggen toen ze het topje opzij schoof bij het broekje en het pak stroopwafels (ja, ik weet het, niet goed bezig). Dus betaalde ik iets van een luttele 12 euro. Voor een bikini. En een pak stroopwafels. Yup. Ik wou nog zeggen dat dat fout was, maar besloot mijn mond te houden. Dus hield ik mijn mond, betaalde ik en verliet zeer goed gemutst de winkel.
En toen kwam ik thuis en viel mijn oog op het etiket van het broekje. Er stond een grote L me recht in het gezicht uit te lachen. Ik mag dan misschien een iets breder kont hebben, maar een large, nee, daar kom ik nog net niet in de buurt. Damn. Ik dacht echt dat ik de medium vast had. Daar ging mijn goede humeur. Dus nu ga ik vrijdag, van zodra de Hema zijn deuren opent, daar binnen stormen en gaan kijken of er nog een medium hangt en ooooh wee als dat niet zo is! Damn it. Dan vind je eens de bikini van je dromen. Pfuh!
Karma kan zo’n gigantische bitch zijn soms. En nu ga je zien, nu gaan ze nergens in België nog zo’n broekje hebben in een medium. Ik zie het al zo voor mij. ‘t Zou nog typisch zijn.
Je hoort het geluidje en je gaat kijken wat voor spammail er nu weeral je mailbox is binnengeslopen, maar je ziet helemaal geen spam. Nee, je ziet een mail van een L. die enthousiast meldt dat ze gaat trouwen met S. Even breek je je hersenen. L. en S.? Welke L. is dit (er stond uiteraard geen achternaam bij)? En plots dringt het tot je door. Je beste vriendin uit het middelbaar waarmee het contact enigzins verwaterd is, die L. Je beste vriendin die je na je jaartje in IJsland hebt kunnen overtuigen toch iets te beginnen met S., want het zag er best een goede jongen uit en je weet hoe het gaat: meisje en jongen worden hopeloos verliefd, beste vriendin wordt een beetje aan de kant geschoven. Aangezien beste vriendin op dat moment zoveel meemaakte in haar eigen leventje, gingen de twee elk hun eigen weg uit.
Tot je een mailtje krijgt. Met daarin de aankondiging dat ze gaan trouwen die L. en die S., die je een dikke vijf jaar geleden wist te overtuigen het toch maar een kans te geven. En je dacht dat je geschrokken was toen ze enkele jaren geleden aankondigden dat ze een huis gingen bouwen. Nee hoor. De schok was minstens even groot, waarschijnlijk groter. Niet alleen blijkt dus iedereen plots zwanger te zijn, nee, iedereen blijkt opeens ook te trouwen. Ik vermoed dat dat de komende jaren alleen maar erger zal worden, al dat getrouw en gekinder. Maar zolang iedereen blij is, ben ik ook blij.
Maar toch sta je dan effe stil en kijk je naar je eigen leventje. Bijna vierentwintig, absoluut niet zwanger en misschien maar beter ook, absoluut geen trouwplannen en daar ben ik ook niet meteen droevig om en zelfs over samenwonen wordt er niet meteen nagedacht. Soms lijkt het alsof de hele wereld aan een razend tempo voorbij gaat en dat ik gewoon ter plekke blijf trappelen. Soms stoort me dat, andere keren ben ik blij dat ik me geen zorgen moet maken over een lening, pampers en wat voor bruidskleed ik wil dragen. Dan ben ik blij dat ik nog vrij en vrolijk kan rondhuppelen als een dartel veulen en momenteel is het eigenlijk vooral het tweede. Laat al die anderen maar trouwen en kinderen kweken, intussen vind je mij in de dichtsbijzijnde wei hinnik geluidjes te produceren. Of bellen te blazen. Het laatste is realistischer. 
Een dikke maand geleden vroeg ik aan de zus of ze zin had om naar Keulen te gaan. Ze zag dat wel zitten en dus maakten we gebruik van een actie om de Thalys goedkoper naar daar te nemen. De tickets werden betaald, opgehangen aan een prikbord en rijkhalzend werd er uitgekeken naar die maandag. Naar goede gewoonte was het weer een dagje vol doldwaze avonturen, grappen, grollen en voornamelijk veel gegiechel. We hebben een stadswandeling gedaan aan de hand van een documentje dat ik op citygidsen.be (bedankt voor de tip Dominiek) heb gevonden. Het was allemaal vrij duidelijk en als het toch niet helemaal zo duidelijk was, dan was er altijd het bijgevoegde kaartje.
Enkele sfeerbeelden:
Zus: “Amaai, da’s nogal een impressionistisch gebouw he!”
Ik: “Uhm… da’s eigenlijk vrij gotisch,”
*stilte* *effe later*
Ik: “Amaai, da’s toch nogal een… hoe zeggen ze dat… impress… impressionant gebouw eigenlijk,”
Zus: “Aaaah ja, impressionant, dat was het woord dat ik zocht,”
*gegiechel alom*
Er staan nog meer foto’s op Flickr. Uiteraard. Oh ja, en het was kaka schijt pipi weer. Maar dat hebben we niet aan ons hart laten komen. Nee, meneer. We hebben gewandeld en geshopt tot we niet meer op onze benen konden staan. Zo hoort dat! Ha!
Goed, twee keer naar het buitenland in ongeveer twee weken tijd, moet kunnen en ik kijk al uit naar mijn volgende bezoekje aan het buitenland. Wordt het Zweden? Denemarken? Frankrijk misschien? Of ga ik naar China? Nieuw Zeeland? Antartica? Nog een keer een bezoekje brengen aan Amsterdam? Londen misschien van dichtbij bewonderen? Wie zal het zeggen?