En we blijven schrappen. Een ander item op mijn lijstje was een weekend Londen met Het Vriendje. Gisteren zijn de tickets besteld. We hebben een hotelletje in de buurt van Hyde Park gevonden en nu is het aftellen.
En uitkijken dat ik daar naar doe, naar dat weekendje. Niet normaal. 
Ik kan weer twee items van mijn lijstje voor het jaar 2009 schrappen. Hoera!
Material girl: grill
Het Vriendje deed me een grill cadeau voor mijn verjaardag. Een prachtig toestel waar ik alles mee kan grillen. Als ik de platen omdraai kan ik er zelf eitjes op bakken en pannenkoeken. We hebben hem eergisteren voor het eerst gebruikt om panini’s te maken. Het Vriendje had nog nooit een panini gegeten en dus leek het me het uitgelezen moment om daar verandering in the brengen. We kochten broodjes, kochten allerlei lekkere ingredienten en gingen aan de slag. Even later lagen er heerlijke panini’s op ons bord. Eentje met italiaanse salamie, mozarella, tomaten en verse basilicum. Het andere met kalkoenfilet, zongedroogde tomaten, mozarella, een beetje pesto en paprika. *kwijl* De grill werd dus zeer goed ingehuldigd.
Nog een Wisper cursus volgen
In het voorjaar wilde ik graag de cursus “Een kinderboek maken” volgen. Dat is een andere cursus dan “Kinderboeken schrijven” voor jullie in de war geraken. Je werkt samen met de andere cursisten een verhaal uit en maakt er dan illustraties bij. Vervolgens geef je dat boek via Publishing On Demand uit. Dus eigenlijk slaag ik hiermee min of meer twee vliegen in een slag, want een ander punt op mijn lijst was een boek uitgeven via POD. Ha!
Dus ik schrap er weer op los. Intussen ben ik door Mighty Girl geïnspireerd geraakt om een grote Life List op te stellen met een honderdtal dingen die ik tijdens mijn leven wil verwezenlijken. Normaalgezien pak ik het per jaar aan, maar wat als ik het nu eens groter bekijk? Mighty Girl bekeek het groter en zij wordt nu gesponsord door Intel om verschillende van haar items op haar lijst te verwezenlijken. Tsja. Dat werkt inspirerend vind ik. Binnenkort dus een lange lijst vol fijne doelstellingen zoals uhm… verhuizen naar Nieuw-Zeeland en zo. 
)En u? Wat deed u tijdens het verlengde weekend? Of was u een van die pechvogels die moest gaan werken?
Stiekem ben ik al heel lang gek op katten. Jammergenoeg is mijn vader allergisch aan katten en er is dus zelfs nooit maar een kat bij ons op bezoek geweest. Nope. Geen kat. Nada. Noppes. Jarenlang heb ik gezegd dat ik een kattenvrouwtje zou worden. Zo’n oud vrouwtje dat in een huis woont met minstens tachtig katten. Dat was alleszins toekomstbeeld dat ik van mezelf had voor ik Het Vriendje leren kennen. Nu ligt dat wat anders. Nu ga ik een kattenvrouwtje worden met minstens tachtig katten én een vriendje. Of zoiets. Er zal toch later sprake zijn van minstens een kat.
Maar nu heb ik een kat. Een lieve, speelse jonge kat met grote gele ogen. Ik ontmoette haar voor het eerst toen ik een tijd geleden aan het rondhangen was in de hangmat in onze tuin. Ze kwam bij me liggen terwijl ik las en even later huppelde ze achter een dikke bromvlieg aan. Af en toe zag ik haar op de koer zitten. Dan zat ze aan de plank waaronder ik ooit ratten heb ontdekt. Toen ik haar gadesloeg zag ik hoe ze haar pootje voorzichtig onder de plank stak of eronder snuffelde. Het was pas enkele weken geleden, toen Het Vriendje hier was, dat ik haar voor het eerst aaide. Ze begon onnoemelijk hard te spinnen. We doopten haar Ploppy, naar het personage in Black Adder (“Ploppy, son of Ploppy, mylord”). Een paar weekends later, toen Het Vriendje er ook weer bij was, stond ze weer op de koer. We aaiden haar, speelden met haar en uiteindelijk ging het zo ver dat ze verkocht was aan ons. En wij aan haar uiteraard. Ik kocht een doos kattenvoedsel en wachtte geduldig af tot ik haar weer eens zou zien. Dat was afgelopen dinsdag. Vandaag was ze weer van de partij voor een lekker hapje en een aaitje.
En voor een fotoshoot, maar daar was ze minder happig op, blijkbaar.
Ach ja, het is fijn om een kitteh te hebben die ik kan aaien en waarmee ik kan spelen op de koer als ze even op bezoek is. Ze moet alleen nog een beetje leren dat mijn been geen krabpaal is, maar voor de rest is het echt een lieveke en een zachteke ook.
Met andere woorden: mijn nieuwe naaimasjien. Odette voor de vrienden. Tadaaaa…
Afgelopen zaterdag trokken Het Vriendje en ik naar een naaimasjienenwinkel in Lier. We werden vriendelijk onthaald en ik gaf mijn vereisten voor een naaimasjien. De verkoopster raadde me meteen een Pfaff aan. Of een Bernina. Maar aangezien ik meer met fleece wil gaan werken en dat nogal dik is, had de Pfaff als voordeel dat het ook een bovenaandrijving had (of hoe noem je zoiets?). Ideaal voor dikkere stoffen dus. De prijskaartjes waren identiek hetzelfde. Hmm… Ik praatte nog een beetje met de verkoopster en uiteindelijk begon ze te vertellen over een vrouw die een oude Pfaff had binnengebracht. “We begrijpen niet waarom. Perfecte staat en een pracht van een masjien. Die vrouw heeft die hier binnen gebracht en heeft een Brother gekocht,”. Ik schuifelde eventjes voorzichtig met mijn voet, schraapte mijn keel en vroeg of ik misschien dat naaimasjien eens mocht zien. Geen enkel probleem. Ze haalde een kist uit een rek tevoorschijn, opende die en daar stond een prachtig naaimasjien met alles er op en er aan. Letterlijk alles er op en er aan. In de kist zat niet alleen een naaimasjien en een voetpedaal. Nope. Er zat een aanschuiftafeltje bij en een accessoiredoosje dat gevuld was met spoelen, allerhande voetjes en zelfs een heel arsenaal naalden.
De verkoopster liet met de masjiene zien en werkte er even mee om de steken te demonstreren. En daar zat ik dan, verliefd te staren naar Odette. Ze was alles wat ik zocht in een naaimasjien: stevig, geen slapjanus van plastic, alleen basissteken, maar toch ook voorzien van stretchsteken, een arm (die had Gabriël niet, hij was nog ingebouwd in zijn kist!), niet al te veel blahblah,… Hmm. Vervolgens kwam ook even de technicus langs. Vanachter zijn dubbele brilglazen keek hij me toe en zei dat het een zeer goed masjien was. “In tegenstelling tot dat daar,” zei hij minachtend terwijl hij naar een vergeelde Singer wees. Ha! I like you mister technicus. Het prijskaartje viel al bij al mee en aan zo’n masjiene wilde ik mijn zuurverdiende centjes wel geven. Dus betaalde ik en tijdens dat betalen vroegen Het Vriendje en ik naar de naam van de verkoopster. Gabriël, beste dames en heren, was eigenlijk de naam van de verkoper van de masjiene. Er plakte een grote sticker op hem met die naam er op en ooit vroeg ik eens aan de nicht van mijn vader waar die sticker vandaan kwam. Die nicht had mijn grootmoeder goed gekend. Ze wist meteen dat het de naam van de verkoper was. Het plan was om die traditie even verder te zetten en het nieuwe naaimasjien ook de naam van de verkoper te geven, ook al had ik haar al stiekem Odette gedoopt. De vrouw stond er een beetje onwennig bij. “Kristien,” zei ze, niet goed wetend wat er gebeurde, “met een K,” voegde ze er snel aan toe.
Dus heet mijn naaimasjien Kristien Odette Pfaff. En ja, ik had bijna de neiging om haar/hem Jean-Marie te noemen, maar die neiging heb ik toch gelukkig op tijd weten te onderdrukken.
En intussen is er ook al een kneun gemaakt met Odette. Jawel. Het is nog een beetje oefenen. Het draaien gaat nog niet zo vlot als met Gabriël en haar voet wil niet over naalden gaan, wat Gabriël wel deed. Dus we zitten nog in de ontdekkingsfase, maar tot nu toe loopt alles op wieltjes. Ze maakt een leuk, zacht geluid als ze stikt, haar steken zijn mooi gelijk, ze maakt geen knoopjes,… Ik ben er helemaal gek op op mijn Ootje. Wij gaan samen de wereld veroveren. Mark my words.
25. Leuven. Creatief geval. Geeft overdag dingen grafisch vorm bij Statik. 's Avonds prutst ze met stofjes, naaimasjienes, papier, inkt etc in haar knutselkamertje. Meer?
