Verbeelding

Ze hadden dinsdag niet gebeld, dus dacht ik dat het goed nieuws was (“als we niet bellen, is het goed nieuws”). Maar uiteraard zou de feeks geen feeks zijn als ze mij geen vuile loer zou draaien. Hatelijk mens. Ik belde deze middag om te vragen hoe het met Gabriël was. “Ja, daar is niks meer aan te doen,” klonk het aan de andere kant van de lijn, “De motor is kapot en er zijn geen onderdelen meer voor,”. Slik. SLIK. Gabriël? Mijn arme Gabriël… dood? Het wenen stond me nader dan het lachen. Goed, hij was niet meer van de jongste, maar… dood? Tegen wie moet ik nu gaan vloeken? Aan wie moet ik nu als allereerste mijn creaties laten zien? Wie moet ik nu een zacht klopje geven voor het goede werk dat hij heeft geleverd? Wie?! Ik was er effe niet goed van.

Toen drong het tot me door dat ik een nieuw naaimasjien zou moeten kopen. De feeks had me aan de telefoon al verteld dat ik nu 12,50€ zou moeten betalen voor de onderhoudswerken. Dat is verstaanbaar. En moest ik nu bij haar een naaimasjien kopen, dan zou ik die 12,50€ kunnen recupereren. Ha! HA! Laat me niet lachen. Daar een naaimasjien kopen? Om dan te horen dat een naaimasjien is gemaakt om twee stukken stof aan elkaar te naaien? I think not. Trouwens, ze verkoopt niet het merk dat ik wil. Gabriël was een Bernina en dus heb ik een hele collectie Bernina voetjes. Die zou ik graag willen blijven gebruiken. Volgens de zus is Bernina ook beter dan Singer (zij heeft al met beiden ervaring). Alleen… Zo’n Bernina kost wel het een en het ander, maar ze gaan dan ook een leven lang mee. Uiteindelijk is het een beetje zoals met fototoestellen: Nikon tegenover Canon, het een is niet beter dan het ander, het werkt alleen anders en als je lenzen hebt voor het ene, ga je niet opeens het andere merk kopen.

Dus nu is de zoektocht naar een nieuwe naaimasjien losgebarsten. Blijkbaar is er toch nog een ander naaimasjienenwinkeltje in Leuven, net buiten de ring op de Diestsesteenweg en die zouden Bernina’s verkopen. Drie keer raden waar ik morgen even binnen ga springen.

“Maar Kathleen,” hoor ik jullie denken, “zou je niet beter eventjes een rouwperiode inlassen?”. Mjah. Ik zit intussen al een maand zonder naaimasjien. Ik heb al een maand niets meer gemaakt, buiten dat konijn dat met de hand genaaid is en geloof me, ik sta op ontploffen. Als ik niet snel iets kan maken, een paar knuffels, een rokje, desnoods een broek die omgezoomd moet worden, dan… tsja… dan ga ik dus ontploffen. Langs de andere kant vind ik het ontzettend jammer dat hij dood is. Ik kende Gabriël, ik kende zijn kwaaltjes, wist waarmee ik moest rekening houden, hoorde aan hem wanneer hij klaar was om te starten of wanneer hij effe een pauze wilde. Hij heeft mij geholpen met vele creaties te maken, uitprobeerselen en vooral het ontdekken van een nieuwe passie. We hebben vele leuke momenten meegemaakt en ook een paar minder leuke momenten, maar hij was een fijn naaimasjien en ik zal hem toch wel een beetje missen.

Er zijn twee dingen waar ik absoluut niet tegen kan en waar ik echt woest van kan worden. Het eerste is incompetentie en het tweede is klantonvriendelijkheid. Over het eerste heb ik het al een paar keer gehad, over het tweede in mindere mate. De meeste grote bedrijven kunnen het zich permiteren klantonvriendelijk te zijn. Er zijn verschillende grote bedrijven waar je als je de helpdesk belt, min of meer wordt uitgelachen. Maar die bedrijven komen daar mee weg. Ze zijn groot genoeg. Wat maakt het nu uit of een klein klantje niet tevreden is? Dan gaat dat kleine klantje toch gewoon naar de concurrentie? Eén klein klantje zal een groot bedrijf niet failliet laten gaan. Naast de grote bedrijven die zich zulk gedrag kunnen permiteren zijn er ook de bedrijven met een monopolie. Die kunnen zich ook zulk gedrag permiteren en daarom moeten ze niet eens heel erg groot zijn.

Neem nu mijn situatie. Mijn allerliefste naaimasjien Gabriël besloot ziek te worden. Wat moet je dan doen? Naar het naaimasjienziekenhuis gaan, maar waar vind je dat tegenwoordig nog? Zelf kleren maken en dag in, dag uit met een naaimasjien werken en daardoor ook veel mensen hebben die zulke masjienes kunnen oplappen, dat is niet meer van deze tijd. Zo komt het dus dat er in Leuven één winkeltje is waar je je naaimasjien kan binnen brengen. Eén winkel. Je kan niet effe naar de concurrentie stappen. Nee. Je wordt verplicht om naar die ene winkel te gaan. Veel andere keuze heb je niet. En laat de uitbaatster van die winkel net een compleet volslagen feeks zijn die waarschijnlijk nog nooit van het woord klantvriendelijkheid heeft gehoord.

Twee weken geleden stapte ik er voor de eerste keer binnen om te informeren hoeveel een oplapbeurt voor Gabriël zou kosten. Ik kreeg een kort antwoord toegesnauwd. Het was precies alsof ik een kleutertje was die de les gespeld kreeg, alsof ik iets verkeerds had gedaan of gezegd. Daarna zei ik nog tegen Het Vriendje “Amaai, dat vond ik nu geen sympathieke madam,”. Deze ochtend bracht ik met behulp van de papa en de mama mijn naaimasjien naar de winkel. Zij gingen verder terwijl Het Vriendje en ik in de winkel bleven staan. De uitbaatster van de winkel was uitleg aan het geven over naaimasjienes aan drie generaties vrouwen. “Een naaimasjien dient om twee stukken stoffen aan elkaar te naaien,” hoorde ik haar zeggen. No shit sherlock. Je kan er moeilijk pannenkoeken mee gaan bakken, denk ik. Ze omschreef alles technisch, alsof ze het opdreunde uit een boekje. De klanten kregen een waterval van informatie over zich heen, waar ze eigenlijk niet veel mee waren. A

Toen ze zich tot ons richtte, sprak ze weer op diezelfde “ik ben hier de alwetende en gij zult zwijgen!” toon. Ik krijg het van mensen die op zo’n manier praten. Die wil ik a/ vastpakken en door elkaar rammelen b/ uitlachen in hun gezicht c/ zeggen “mensch waar zijde gij mee bezig” of “wie denkte gij da ge zijt om met zo’n toon tegen mij te praten?”. Op de koop toe deed ze niet eens de moeite mijn achternaam juist te schrijven OOK AL DICTEERDE IK HEM LETTER PER LETTER (where have we seen that one before?). Nee, ze maakte er zelf maar wat van, Verhetelsel meerbepaald. Luisteren is ook al te veel gevraagd blijkbaar.

Daarna volgde haar uitleg. Dinsdag zou de technieker komen. Die zou naar Gabriël kijken. Als ik niet werd opgebeld, dan was het goed nieuws. Als ik wel werd opgebeld, dan was het slecht nieuws. En oh ja, als ik niet werd opgebeld, dan moest ik dinsdag zelf maar eens bellen. Mijn mond viel open. Zelf bellen? Excuseer? Ik breng mijn naaimasjien bij u binnen zodat jij dat kan maken. Of je technieker. Whatever. Ik zal daar vervolgens ook voor betalen. Veel geld waarschijnlijk. En mij zelf even opbellen is te veel gevraagd? Dat is een telefoon opnemen, een paar nummertjes intoetsen en vervolgens zeggen “uw naaimasjien is klaar”. Dat mijn beste, is hoe je klanten behandeld. Dat mijn beste, is hoe je er voor zorgt dat klanten terugkomen naar je winkel. Dat mijn beste, is hoe je er voor zorgt dat ik niet zo’n hoerelange blogposts moet schrijven. Dus doe niet zoals die feeks bezig is. En oh ja,  als je zoiets vraagt aan je klanten, of ze jou willen opbellen, dan is het misschien een goed idee om je fokking telefoonnummer mee te geven. Idiotie alom.

Man. Mijn bloed gaat koken van zulk gedrag. En jammergenoeg is dat het enige naaimasjienziekenhuis in Leuven. Laat het dan even een naaimasjienziekenhuis zijn met een ongemanierde, betweterige feeks als verpleegster. Het Vriendje en ik besloten waarschijnlijk dat ze ooit leerkracht is geweest. Snit en naad. Dat ze wegens omstandigheden daarmee gestopt is en dat ze dan maar het gat in de markt is gaan vullen. Ze geeft daar ook naailes blijkbaar. Stel je voor, je eerste naailes: “Een naaimasjien is gemaakt om twee stukken stof aan elkaar te naaien,”. Dude. Maar het komt hier op neer: zij zijn de enige die mij kunnen helpen. Dus moet ik dat slikken en moet ik gedwee “ja, mevrouw” en “nee, mevrouw” en “tuurlijk mevrouw” zeggen. Dat weerhoudt me er uiteraard niet van om effe mijn gal te spuien om mijn blogje. Ha!

Als dat maar goed komt. Gelukkig heb ik veel voor Gabriël over.*zen*