Een hele tijd geleden was ik begonnen aan dit tasje. Het was de bedoeling dat er een boek, een portofeuille, een gsm en eventueel een fototoestel in konden. Misschien zelfs een brooddoos. Maar om de een of andere reden vallen mijn tassen meestal kleiner uit dan dat ik verwacht. Dus kan er alleen maar een portofeuille en een gsm in. Misschien nog een klein notitieboekje en een pen. Het lint is ook veel korter uitgevallen dan verwacht. Normaalgezien maak ik mijn linten zo dat je de tas over je borst kan dragen. Niet in dit geval. Ach ja, dan maar zo.

lilliputter

Het was een experiment voornamelijk een experiment met zo’n gespje en dat gedeelte is wel geslaagd. Het was zelfs vrij eenvoudig (doh). Op zich vind ik dat het wel iets heeft, behalve dan dat lint. Ik draag niet graag een tas op deze manier. Dat botst met mijn evenwichtsgevoel of zo *uitleg om een uitleg te geven*

Oeh en het gedeelte dat ik met Odette heb genaaid ging supergoed. De beige stof is vrij dik en op een bepaald moment moest ik door twee lagen van die stof, de twee lagen ikea stof met daartussen versteviging en ik hield mijn hart eigenlijk wel een beetje vast. Gabriël had de neiging om op zulke momenten steken van een centimeter te maken. Odette niet. Die ging er gewoon rustig door alsof er niets aan de hand was. Ik heb haar uiteraard goed aangemoedigd door verschilldende keren “You go girl!” te roepen. Yup. Zo gaat dat er dus aan toe in mijn knutselkamertje.

26 August 2009

Liefde! Het was een belachelijk duur stofje, belachelijk veel geld voor een metertje op iets meer dan een half metertje, maar ooh het was liefde. Grote liefde. Dus als jullie mij binnen dit en een week of zo zien rondlopen met een tas in dit stofje, weet dan dat het liefde is. Grote liefde. Hele grote liefde zelfs.

tilda-005

Het stofje is gemaakt door een Zweedse designer(ster?), zeiden ze me in de winkel. Hij/Zij werkt onder de naam Tilda. En ik heb een donkerblauw vermoeden dat ik hier eigenlijk al twee stofjes heb liggen uit die reeks. Denk ik. Wat is dat toch met die Zweden en hun goede smaak als het aankomt op design? Ik ga verhuizen denk ik.

25 August 2009

Goeiemorgen! Niets beter om mee op te staan dan met een roze poedel, toch? :P

poodle

En ja, dat is een strik. Een lichtelijk mislukte strik, maar toch een strik… op een roze poedel. Mwah. Creatieve vakantie en zo. ‘t Doet rare dingen met mijn brein. Jullie zijn gewaarschuwd. Misschien volgen er nog wel roze olifanten, roze tijgers en roze oeran oetangs. Je weet nooit.

24 August 2009

Een tijd geleden besloten Het Vriendje en ik, na véél te lang overleggen, dat we een tentje zouden kopen en tijdens de laatste week van augustus ergens een rustige camping zouden opzoeken om daar dan te relaxen. Dat was uiteraard een beetje buiten die jobaanbieding gerekend die Het Vriendje kreeg, twee dagen nadat ik mijn week verlof had aangevraagd. Dus beslisten we in zeven haasten om er dan maar een weekend Londen van te maken en die week vrij, ach, die zou ik zelf wel vullen terwijl hij hard aan het werken was.

En nu is het zover, mijn week vakantie is er en boy oh boy, heb ik er zin in! De kans dat ik Het Vriendje veel zal zien is vrij klein, dus heb ik mijn weekje volgestompt met allerlei projectjes. Het wordt dus een creatieve vakantie. Een vakantie waarin ik eindelijk al die ideëen die al zo lang in mijn hoofd zitten, kan uitwerken. Daarnaast zal ik uiteraard ook veel lezen, twee geboortekaartjes ontwerpen, nogmaals mijn neus in de informatie steken rond zelfstandige in bijberoep worden (info en tips zijn welkom), in de jungle tuin werken, etc. etc. Uiteraard zal er op tijd en stond een foto hier geplaatst worden.

En yup, ik heb een to-do-lijst opgesteld met dingen die ik moet/wil doen tijdens deze week vrij. Er zijn al mensen die me gezegd hebben: “vergeet ook niet op tijd te rusten hé!”. Pfuh. Rusten. Ik val wel flauw, zoals vorige week, als ik weer een keertje te vermoeid raak. :P

21 August 2009

Dit weekend zaten Het Vriendje en ik in de tuin bij zijn moeder. Terwijl zij en haar vriend een geweldige maaltijd aan het voorbereiden waren, hadden wij het over later. Voor ik het goed besefte, hadden we het over kinderen en dan vooral over namen voor kinderen. In het verleden hadden we het onderwerp nog al een keertje aangesneden, kwestie van op tijd voorbereid te zijn. Ik vertelde hem toen dat ik Gitte wel een mooie naam vond, waarop hij meteen afkeurende geluiden begon te maken en zei dat hij zijn eigen naam, Thomas, wel een goede, sterke naam vond.

En blijkbaar is zijn voorkeur voor namen nog altijd niet veranderd.

“Jij vindt Gitte een mooie naam. Gitte! Ugh!” zei hij terwijl hij zijn neus optrok. Hij leunde naar mij toe en zijn ogen blonken ondeugend. Ik had een vermoeden waar het gesprek naar toe ging.
“Jij vindt je eigen naam mooi. Hoe narcistisch!” giechelde ik.
“Bwah,” zei hij terwijl hij zijn schouders ophaalde.
“Jij zou al je toekomstige kinderen Thomas noemen,” zei ik nog steeds in een giechelbui.
“Tuurlijk,” grinnikte hij, “Onze eerste zoon Thomas de Tweede, onze tweede zoon Tuomas (op z’n Fins) en ach, onze dochter kunnen we altijd Tomaz met een Z noemen,”.

Ik denk dat ik toch maar een keer mijn veto ga gebruiken binnen een paar jaar, als er sprake is van kinderen.

18 August 2009