Verbeelding

Een dagje Antwerpen

Ontbijt met bubbels

Voor kerstmis hadden we van de mama van Het Vriendje en haar vriend twee bongo bonnen gekregen. De ene was een ontbijt met bubbels, de andere was een lazy sunday. Twee weken besloten we dat het nu wel eens tijd werd dat we werk gingen maken van die bonnen, anders zouden ze vervallen en dan zouden we er niets aan hebben gehad. We belden een bevriend koppel om te vragen of ze met ons mee lazy wilden zijn op een sunday (da’s voor binnenkort) en zelf kozen we er een gezellig uitziend restaurantje uit om te gaan ontbijten met bubbels. Het werd Usawa in Antwerpen, een restaurant dat fairtrade producten op de kaart heeft staan.

En zo genoten we gisterenochtend dus van een heerlijk ontbijt, buiten, op de koer van Usawa. We kregen een versgebakken ommelet voorgeschoteld, brood, allerhande beleg (passievruchtenconfituur, fairtrade choco,…) en uiteraard ook twee glazen bubbels. Die laatsten werden achterover geslagen door Het Vriendje aangezien bubbels toch niet echt mijn ding zijn. Ik hield het, na een paar miniscule slokjes van de bubbels, braafjes bij mijn kopje thee, maar ik genoot met volle teugen van ons ontbijt met bubbels.

Markt

We hadden besloten om die middag nog naar de film te gaan (u  kan al raden welke, vermoed ik ), alleen moesten we nog wat tijd doorkomen. En toen we per ongeluk op de zondagsmarkt uitkwamen, hadden we meteen het perfecte tijdsverdrijf gevonden. We kuierden gezellig rond, stonden stil bij een hoopje krijsende marktkramers die hun waar prezen en deden van mensje-kijk. Uiteindelijk kwamen we ook terecht bij het stukje markt waar ze vogels, konijnen, kippen en wat nog allemaal niet verkochten. Een beetje ongemakkelijk keek ik toe hoe een klein wit vogeltje uit een klein kooitje werd gehaald om vervolgens in een nog kleiner kartonnen doosje werd gestoken om daarna aan een klein meisje te worden gegeven. We zijn er niet al te lang gebleven. Nee, we hadden een beter plan: een terrasje zoeken in de zon!

Nummer 64 van de Life List

En eens we dat terrasje hadden gevonden, kon ik meteen gaan werk maken van een bepaald item op mijn life list, namelijk nummer 64: een piña colada drinken. Even wat informatie daarbij: ik drink in het geheel geen alcohol. Af en toe wel een keer een slokje als iemand zegt “eens proeven?”, maar algemeen gezien, drink ik geen alcohol omwille van verschillende redenen. Maar lang geleden had ik eens van een piña colada geslurpt en dat vond ik eigenlijk wel lekker. Mijn piña colada smoothies blijf ik zelf ook nog altijd heerlijk vinden. Ik besloot dat ik dus maar eens the real deal moest drinken. Het Vriendje was erbij en die zou me in ‘t oog kunnen houden.

En zo geschiedde.

Ik dronk een piña colada.

Het was lekker, maar niet eens zo lekker als mijn smoothie variant er op. De smaak van alcohol is toch niets voor mij. Té aanwezig. Ergens had ik gedacht dat die alcohol uit zo’n groot glas wel snel naar mijn hoofd zou stijgen, maar dat viel blijkbaar ook vrij goed mee. Mijn reactiesnelheid was opmerkelijk lager en mijn oriëntatievermogen was uhm… plots onbestaand. Ik heb nog nooit voorgehad dat ik ergens in een gebouw rondliep en me de weg van waar ik kwam niet terug voor ogen kon halen, maar dat had ik gisteren voor toen ik in de toiletten stond in de bioscoop. Ik wilde terug naar de foyer lopen waar Het Vriendje stond te wachten, maar rechts, waar ik dacht dat ik vandaan kwam, stond een zeer mooie witte muur. Links was blijkbaar de uitgang.

9

En toen zaten we in de UGC in Antwerpen, want in dat bioscoopcomplex spelen ze 9 wel. Boy oh boy, wat een geweldige film! Ik heb al lang niet meer zo’n goede animatiefilm gezien, zowel qua verhaal als qua uitvoering. Het verhaal speelt zich af in een wereld waarin de mens is uitgestorven door toedoen van machines. Een uitvinder heeft echter negen kleine poppetjes gemaakt, elk met een uitgesproken karakter. 9 zet de anderen aan om te vechten tegen het laatste bestaande machine-monster omdat die 2 heeft ontvoerd. Jammer genoeg maakt 9 tijdens die reddingsoperatie alleen nog maar een groter kwaad wakker, waar ze dan met de hele groep tegen moeten vechten ook al hebben sommigen van de groep eerder de neiging zich te verstoppen en angstig toe te kijken. In ieder geval een aanrader voor liefhebbers van animatie en post-apocalytische films.

346 knopen later

We stonden in de Veritas in Lier. Ik had een idee in mijn hoofd en wilde dat uitwerken. Het was een klein project, dus dat kon ik ook bij Het Vriendje thuis doen. Soms is het wel even een probleem dat ik geen naaimasjien heb bij hem thuis, maar ach, dan hou ik me bezig met veel lezen, rondsurfen op het internet en slapen. Maar nu heb ik ook een klein tafeltje bij hem op zijn kamer. Twee schragen, een plank en een krukje, meer heb je toch niet nodig om kleine knutselwerkjes te maken? Dus stonden we in de Veritas om materiaal te kopen. Ik had de bias tape gekocht en had een knoop uitgekozen, tot Het Vriendje opeens meldde dat er een grote schaal stond vol knopen. Voor vijf euro kon je een puntzak vullen. Alright!

Dus begonnen we een puntzak te vullen. Er stond nog een vrouw gretig een puntzak te vullen en een winkeljuffrouw liet weten dat het de eerste keer was dat de schaal succes had. Ha! En zo raakten we allemaal een beetje aan de praat. De vrouw vertelde over de spulletjes die zij maakten en liet een ketting zien. “Gemaakt van het haar van mijn hond,” zei ze. Ze vertelde dat ze dat wel vaker maakte, vooral voor mensen die net hun geliefde huisdier een spuitje hadden moeten geven. Zo hadden ze een aandenken. De knopen gebruikte ze een beetje voor van alles: broches, wenskaarten,…  Ze was vooral gek op de transparante knopen, dus iedere keer als ik of Het Vriendje er een vonden, gaven we die door aan haar. Ze vertelde ondertussen ook over een paar interessante hobbymarkten waar je je waren zomaar kon verkopen zoals bijvoorbeeld Markt van Morgen. Ik had er nog nooit van gehoord, maar zij was er enthousiast over. Allemaal interessante informatie! Het werk van deze vrouw, Eva, zo heet ze, kan je terugvinden op evarko.be.

Nadat de andere vrouw met een overvolle puntzak naar de kassa was getrokken, bleef de winkeljuffrouw nog even met ons praten. Zij bleek ook een creatief meisje te zijn. Ze was vooral met tekeningen bezig en was lid van een kunstenaarsgroep in Antwerpen. Ze schreef de gegevens van de vrouw op en vroeg later ook naar mijn site. We praatten een beetje over Etsy, over waarom ik er niet op zit en wat mijn plannen zijn met mijn geknutsel. Ze had ook net Etsy ontdekt en was helemaal in de wolken over die website. Dus deelde ik wat van mijn ervaringen over die site, dat het wel heel erg moeilijk was daar iets te verkopen als je niet veel reclame maakte en zo. Nadat ook mijn puntzak overvol was, namen we afscheid en liepen we naar de kassa. Vijf euro. Voor een hele hoop knopen.

Onderweg naar huis vroeg Het Vriendje zich af hoeveel knopen ik nu eigenlijk had gekocht en hoeveel ik zou hebben bespaard door op die manier knopen te kopen. Ik vertelde hem dat een knoop al snel 35 of 50 cent kostte. Sommige zelfs veel meer. Dus wilde hij weten hoeveel knopen ik had gekocht. “Ach, een vijftigtal, denk ik,” antwoordde ik hem. Thuisgekomen goten we de inhoud van het zakje uit over de keukentafel en Het Vriendje begon te tellen.  Uiteindelijk bleek ik 346 knopen te hebben gekocht. Perfect  voor oogjes van knuffels en allerlei andere dingetjes.

SCORE!!

Up en down en up en down

Niet zo leuk
Een uur op een snikhete bus zitten met een zware rugzak vol vuile was op je schoot. Blijkbaar had iemand het geniale idee om twee invalswegen naar Leuven tegelijk af te sluiten om er wegenwerken op uit te voeren. Dus deed ik over een rit die normaalgezien twintig minuten duurt, een dik uur. Dolletjes.

Wel zeer leuk
Thuiskomen en twee handgeschreven en zorgvuldig uitgekozen postkaartjes uit Finland vinden, gericht aan jou. Lang leve Postcrossing!

En zo kabbelt het leven rustig verder als een aaneensluiting van ups en downs. U weet wel hoe dat gaat.

Alice in Wonderland & Spiegelland

Ik wilde het boek van Lewis Carroll al een tijdje lezen en toen ik dus laatst naar de bibliotheek ging, besloot ik het mee te nemen. Het lezen werd even uitgesteld omdat ik nog vijfhonderdzevenenveertig andere boeken eerst wilde lezen. Het was pas toen ik een doktersbezoek en daarbij een lange tijd wachten in de wachtkamer voor de boeg had, dat ik het boek begon te lezen. Anderhalf uur las ik er in. Ik werd meegesleurd in het hol van het konijn. Ik leerde dat je in Wonderland misschien beter niet al te veel koekjes eet en dat dodo’s zeer rare manieren hebben om te drogen nadat ze in het water terecht gekomen zijn. En terwijl ik die eerste 80 pagina’s aan het lezen was, kon ik niets anders denken dan: “ik heb nog nooit een  boek als die gelezen!”.

Het boek zelf bestaat eigenlijk uit twee verhalen: “Alice in Wonderland” en “Alice in Spiegelland”. In het eerste verhaal valt Alice in het hol van het konijn en komt ze terecht in Wonderland. En Wonderland is een zéér wonderlijke plaats. Ze ontmoet er een pratende muis, dodo, konijn, haas en zelfs een grijnzende kat en hoewel ze probeert haar manieren te houden, lukt dat haar niet altijd even goed, omdat alles daar een beetje anders gaat. Vervolgens komt ze terecht bij de hartenkoningin. En boy, daar wordt het alleen maar gekker als ze plots criquet beginnen te spelen met flamingo’s als stokken en egels als ballen.

In “Alice in Spiegelland” komt Alice in een schaakspel terecht. Terwijl ze door het schaakspel gaat, ontmoet ze weer allerhande kleurrijke en gekke figuren zoals Humpty Dumpty, een perkje pratende bloemen en Tweedledum en Tweedledee. Hoewel het een ander verhaal was, blijft het even apart qua humor en even apart in alle mogelijke opzichten, want dat is uiteindelijk wat de twee Alice verhalen zijn. Ze zijn “apart”. Eigenlijk zijn het pareltjes in hun gekheid. Ze zijn puur entertainment en het is zeker geen entertainment dat enkel voor kinderen is bedoeld ook als is het een kinderboek. Volwassenen genieten even zeer van de verrassende gedichten, de verschillende willekeurige gebeurtenissen en de fantastische figuren.

Oh ja, en het boek heeft prentjes. Prentjes! De originele etsen zelfs. Wat wil een mens meer?

Ik begrijp nu waarom dit boek zoveel mensen heeft geïnspireerd om geweldige fotoreportages, films, nog meer films en wat nog niet allemaal te maken. Er zit ZO-veel in dat boek, dat er veel mee te doen is en het is nogal out-of-the-box. Hedendaagse “kinderboeken” vol fantasie als Harry Potter zijn er niets bij. Nada. Ik vermoed dat ik dat boek nog verschillende keren zal lezen en dat er eens dat er sprake is van kindertjens, dat die ook voor het slapengaan verhalen zullen horen over de hartenkoningin, de soepschildpad en de on-verjaardagen. Zeker een aanrader dus.

Ik lees niet heel veel, laat staan heel snel, maar ik heb besloten om over de boeken die ik heb gelezen een stukje te schrijven. Slaag gerust deze reviews over. Ik denk dat ik ze toch meer voor mezelf ga schrijven. Oh ja, en misschien ook voor een hoopje schoolgaande jeugd dat een verslag moet schrijven, maar geen zin heeft om dat te doen en dus dit blogpostje maar kopieert en inlevert bij hun leerkracht. Tsss…

Juice Deluxe: Smoothies in Leuven

Ik ben gek op smoothies. Af en toe wordt er hier zelf eentje geblend, maar soms is het gewoon leuker als iemand anders ze voor je blend. Vroeger was er vlakbij het Fochplein in Leuven De Fiere Magriet, een smoothiebar waar je ook terecht kon voor koffie en een kleine snack tussendoor. Jammergenoeg hing er enkele maanden geleden plots een “te huur” papiertje op de deur. Het pand zelf was volledig leeggehaald. Jammer, want ze hadden daar best wel lekkere smoothies en de bediening was zeer vriendelijk. De stoelen en banken die er stonden waren dan weer net een beetje te hard. Dus gedurende een aantal maanden zaten we zonder smoothiebar in Leuven. Dramatisch.

Maar daar is gelukkig sinds kort verandering in gekomen. In de Tiensestraat, even verder dan het Fochplein, vlakbij de soepbar, zit er een nieuwe smoothiebar: Juice Deluxe. Je kiest uit een ruime keuze sappen en smoothies met allerlei exotische namen zoals Aladin’s Paradise of Caribien Hero en die worden dan voor je ogen geblend met diepgevroren fruit, vers sinaasappelsap en yoghurt. Je krijgt een zeer grote hoeveelheid van het heerlijke goedje in een grote beker mét een rietje (zeer belangijk!). Er is een kleine bar voorzien in het pand zelf, maar hieraan kunnen slechts drie mensen zitten. Jammer, want het interieur is het bewonderen waard (dat behangpapier! Schitterend!). De prijs-kwaliteit-kwantiteit is zeer goed. Voor een smoothie van 44cl betaal je 3,70€ wat zeer goed meevalt.

Dus, als je in Leuven aan het shoppen bent en je hebt opeens een aanval van dorstigheid, spring dan even binnen bij de Juice Deluxe. En nee, ik krijg geen grote hoeveelheden smoothies om dit te schrijven. Helaas. Maar ze maken daar lekker smoothies en ik wil niet dat Leuven opnieuw zonder smoothiebar komt te zitten. Dus… met z’n allen daarheen!