Verbeelding

Uhm… kan iemand me vertellen waar september en oktober naar toe zijn? November staat voor de deur en ik heb het gevoel alsof ik twee maanden heb gemist. Het zijn drukke tijden geweest, dat is een feit. Zeer drukke tijden soms zelfs, en leuke tijden, dat ook, maar dat die tijd nu zo snel zou gaan, dat had ik toch niet verwacht.

Gelukkig heb ik de eerste twee weken van november vakantie. Hoera! Even op adem komen, die duizend en een ideeën in mijn hoofd uitwerken, tekenen, veel tekenen, knutselen, een bezoekje brengen aan een pretpark, de opening (voor het kleine publiek) van de boekenbeurs meemaken, webdesigns maken, niet voor klanten, maar voor mezelf, afspreken met vrienden, smoothies drinken, mandarijntjes eten, bezoekjes brengen aan mijn babyneefje, lezen, veel lezen en vooral schrijven, veel schrijven, want het is bijna weer NaNoWriMo. Hoera!

Ik heb er zin in, in die vakantie van mij! Yup, yup!

Ik was een van de gelukkigen die zich op de lijst had gekregen voor de Brussels Girl Geek Dinner bij Côte d’Or. Uiteraard keek ik er ontzettend naar uit. Hoe zou je zelf als je een behoorlijke chocolade gek bent? Toen ik dan dinsdag tijdens de middag opeens wat ziekig begon te worden, sloeg ik halvelings in paniek. Wat als de griep me te pakken had? Wat als ik niet naar Brussel kon de volgende dag? Ook woensdag ging het niet echt al te best met mij, maar ik beet door. Ik hoorde heel de tijd mijn ouders hun stemmen galmen in mijn hoofd: “Als je niet kunt gaan werken, dan kan je ook niet naar BGGD gaan hé?”. Maar zo stond ik dus gisterenavond in de wondermooie Côte d’Or winkel in onze hoofdstad en boy oh boy, heb ik er van genoten! Mijn verkoudheid was op slag verdwenen!

• Uiteraard werd er weer bijgepraat met verschillende fijne en interessante jonge dames en leerde ik ook een paar nieuwe mensen kennen. Altijd handig.
• In een klein zaaltje kregen we de geschiedenis van de chocolade te horen en werd ons ook het hele chocolade-maak-proces uitgelegd. Ondertussen nam ik nota’s… in mijn eigen stijl.
• Vervolgens kregen we de nieuwste smaak van Côte d’Or chocolade te proeven: chocolade met speculaas. Oh. Mijn. Goede. God. Ik zweer het, die chocolade is een driedubbele kwijl waard. Minstens. En ik eet niet eens heel erg graag speculaas. Maar het knapperige er van geeft wel iets heel aparts aan de chocolade.
• Ik deed de Côte d’Or persoonlijkheidstest (teken eens een wapenschild) en ontdekte dat ik voornamelijk veel vrijheid wil. Ha! En ook een beetje aan zekerheid en erkenning. Chocolade soorten zoals Double Lait *kwijl* de Oraïa’s zouden mij wel smaken. Maar ja, mij smaakt elke chocolade hoor. Daar niet van.
• En toen kregen we een workshop met Denis Vernaillen, blijkbaar diegene die de smaken voor de carrées samenstelt voor de winkel. Een zeer groot chocolatier met andere woorden. Respect voor Denis! Er kwam veel gegiechel, getier en gesmodder aan de pas. Maar het was leuk om met de chocolade te spelen. Ooooh… wat was het LEUK!
• Sas maakte een chocoladesnor (ik denk dat ze misschien een beetje jaloers is op de snorren van Mick en Wout) en daar bestaat fotografisch bewijsmateriaal van. Ergens toch.
• Sart bleek de chocoholic der chocoholics te zijn mét kennis van zaken. Jawel. Ze legde in het lang en in het breed de verschillen tussen allerlei chocolades uit. Respect voor Sart .
• En oh ja, ik wil even melden dat Emich een snoodaard is. Een hele grote snoodaard! Maar dat wisten we eigenlijk al langer dan vandaag. De snoodaard! Jaja “ik kom mijn vriendin oppikken,” en tegelijk ook de laatste goodiebag. Tssss…
• Nadat bijna al de girl geeks waren vertrokken, want de avond was nogal vroeg gedaan, heb ik nog eventjes gepraat met het winkelpersoneel (“Lukt dat eigenlijk om zo heel de tijd van die chocolade te blijven?”) en met de meiden van het event bureau die de avond mee hadden helpen organiseren. Toen die me vroegen hoeveel BGGD’s ik al had meegedaan, kon ik me er nog maar twee voorgaande herinneren. Dat zal wel door de overdosis chocolade geweest zijn zeker?
• Uiteindelijk een lift naar huis gekregen van de vriendelijke store manager en onderweg nog leuk gebabbeld met haar. Een fijn einde voor een zeer fijne avond. (Ze waarschuwde dat ik niets negatiefs mocht schrijven over deze avond, want anders wist ze me wel te vinden… Ieks)
• Thuisgekomen heb ik de goodiebag aan een grondig onderzoek onderworpen en ik zag dat het goed was. Zeer goed zelfs.

Nogmaals een dikke mercie aan Clo en Côte d’Or.

En zo kwam het dat ik het voor een keer niet erg vond om te werken aan de site van die ene chocolatier en al die foto’s van heerlijke pralines te moeten zien. Blijkbaar had ik gisteren al genoeg gekwijld en was dat vandaag niet meer noodzakelijk.

Ik stootte er op terwijl ik wat aan het rondneuzen was naar fijne poppentheatergezelschappen in het Vlaamsche land. Een cursus figuurtheater voor beginners bij Het Frimament in Mechelen. Ik herhaal: een cursus figuurtheater voor beginners! Ik ben gek op figuurtheater. Stiekem ben ik gewoon gek op theater. Punt. Maar figuurtheater is toch iets apart en eigenlijk zou ik dat ook graag zelf kunnen. Ik sta zelf niet graag op de planken, dat is intussen wel al duidelijk geworden, maar met een “pop” op de planken staan, dat ligt me wel… denk ik, want ik heb er geen échte ervaring mee.

Uiteraard zijn er wel de momenten dat ik een handpop te pakken krijgt. Het maakt niet uit wat voor een, ik begin spontaan gekke stemmetjes na te doen en mensen lastig te vallen. De laatste keer was in de speelgoedwinkel The Grasshopper in Leuven, toen ik er rondliep met mijn zus. Een pracht van een pop hing daar en mijn eerste reactie was: “Is dat een handpop?!”. En jawel, het was niet gewoon een pracht van een pop, maar een pracht van een handpop . Tot mijn zus haar grote spijt begon ik haar te achtervolgen, met de pop op mijn hand en gaf ik hem een vrij hyperactieve persoonlijkheid. Daarna hing ik hem met veel spijt in mijn hart terug in het rek waar ik hem gevonden had.

Jammer maar helaas is de workshop bij Het Firmament al begonnen en sja, ik heb toch al een andere cursus in het verschiet. Kinderboeken maken. Ook een leuke cursus uiteraard. Daar niet van. Maar volgend jaar, oooh volgend jaar!

Toen ik in maart een knuffel weggaf, kreeg ik veel reacties op die blogpost. Heel veel reacties, want door een reactie achter te laten, maakte je namelijk kans op die knuffel. Zo eenvoudig was het. Uiteindelijk trok de onschuldige hand van mijn teergeliefd vriendje een naam. Co² kreeg Misses One Eye. In haar reactie op de blogpost had ze geschreven dat ze als tegenprestatie een handgeschreven briefje zou schrijven. Ik was het intussen een beetje vergeten dat ze dat had geschreven en toen Co² me deze zomer achter mijn adres vroeg, dacht ik dat ze me een kaartje wilde sturen van een of andere exotische bestemming. Er kwam geen kaartje.

Ik vond wel een briefje in de bus. Dinsdag. Een superleuk, handgeschreven briefje, zoals ze had beloofd. Aan de hand van foto’s vertelde One Eye wat ze allemaal had uitgespookt tijdens de zomer. Blijkbaar heeft ze het daar nogal naar haar zin bij mijn achternicht. Ze las boeken in de tuin, at ijsjes en ging kijken naar geitjes. Ook Co² zelf schreef een briefje over haar zomer. Over haar tweede zit, de welverdiende vakantie die ze daarna nam en haar nieuwe kot. En hoewel ik met andere dingen in mijn hoofd zat op het moment dat ik die brief las, namelijk een pasgeboren neefje, was het toch een fijne verrassing.

Zo’n handgeschreven brief ontvangen, dat kan toch soms zo ontzettend veel deugd doen. Het openscheuren van de omslag, het ontdekken wat er in die omslag zit, het geschrift van de andere persoon bewonderen, het briefpapier bewonderen,… Mensen zouden meer handgeschreven brieven moeten versturen. Of postkaarten. Ik ga er alleszins werk van proberen te maken.

Afgelopen donderdag zaten de hoogzwangere zus, haar man en ik nog het geboortekaartje te bespreken hier in de woonkamer. Welke telefoonnummers gewijzigd moesten worden, wat er waar moest toegevoegd of weggelaten worden, of het papier wel de juiste dikte had, dat soort dingen. En afgelopen zaterdag gingen we na een middagje plamuursel afdoen in hun nieuwe woonst, pannenkoeken eten en wii’en in hun oude woonst. Wii’en ging mijn zus nog vrij goed af blijkbaar. En dan afgelopen dinsdag kreeg ik opeens een berichtje van de schoonbroer dat mijn zus in de verloskamer lag. En een paar uur later kreeg ik het nieuws dat ik tante was geworden. Van een jongetje. Jasper. Een paar weken te vroeg geboren, maar kerngezond en té schattig voor woorden. (Klik om het geboortekaartje -of toch de voorkant daarvan- groter te zien)

En zo werd ik dus voor de eerste keer in mijn leven tante. Yeah! En tante Kathleen mocht vandaag al heen en weer lopen en een handje toesteken. Van de drukker naar het ziekenhuis, daar postzegels plakken, alle kaartjes in de briefomslagen steken, dan met een deel kaartjes terug naar de mama en de papa en dan nu rustig thuis. Aaah… Maar yuy voor mijn schattige neefje! *trotse tante*